"RG" (Contén)

PERSOEIRO

Científico sueco, discípulo de Linneo, coñecido polos seus traballos sobre Química, malia que os seus estudios iniciais foron no campo das Matemáticas e da Historia Natural. Investigou sobre a afinidade dos elementos. Foi autor de numerosos traballos sobre Mineraloxía, Xeoloxía e Astronomía.

PERSOEIRO

Escritor flamengo, coñecido tamén co pseudónimo de Tony. Destacan as súas obras Twee Rhijnlandsche novellen (Dúas narracións renanas, 1870) e Ernest Staas, advocaat (Ernest Staas, avogado, 1874).

PERSOEIRO

Médico alemán. Estudiou nas universidades de Dorpat, Viena e Berlín. Foi director do hospital militar de Koeniginhof. Débeselle o inicio da esterilización mediante o vapor (1886) e o da antisepsia xeral (1891). Escribiu Die Lepra in Livland (A lepra en Livland, 1870) e Handbuch der praktischen Chirurgie (Manual de prácticas de cirurxía, 1900), entre outras.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Bergondo baixo adocación de san Salvador, onde se atopa a capital municipal, a aldea de Carrío.

GALICIA

Concello da comarca e da provincia da Coruña situado na marxe esquerda da ría de Betanzos, no NO da Comunidade Autónoma de Galicia (43° 18’ 5’’ de latitude N e 8° 13’ 7’’ de lonxitude O). Limita ao N coa ría de Betanzos, ao L co concello de Paderne (comarca de Betanzos), ao S co concello de Betanzos (Betanzos) e ao O cos de Sada, Abegondo e Cambre (A Coruña) . Abrangue unha superficie de 32km 2 cunha poboación de 6.540 h (2007), distribuídos nas parroquias de Bergondo, Cortiñán, Guísamo, Lubre, Moruxo, Ouces, Rois, Santa María de Babío e Vixoi. A capital municipal, a aldea de Carrío, localizada na parroquia de Bergondo. Dista 22 km da Coruña e 63 km de Santiago de Compostela e está adscrito ao partido xudicial de Betanzos e á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
Bergondo está baixo o dominio climático oceánico húmido. As precipitacións medias anuais non adoitan superar os 1.000 mm e a temperatura media anual sitúase en 14°C. Esta suavidade térmica...

PERSOEIRO

Tenor italiano. Estudiou en Parma e no Conservatorio de Boito. Debutou en Lecce (1948) como barítono. Cambiou de corda en 1951. Máis tarde, en 1953, actuou no Scala de Milán e no Covent Garden de Londres, onde interpretou a distintos personaxes de Verdi. Está considerado como un dos máis grandes líricos deste século.

REXIÓNS

Rexión do centro de Suecia situada no länd de Västmanland, ao S da rexión de Dalarna, entre o golfo de Botnia e o lago Vänern. É unha rexión mineira e industrial, con abundantes xacementos de ferro, explotados desde o s XIII, e explotacións de prata, ouro, cinc, cobre, manganeso e chumbo. Os principais centros industriais son Falun, Sandviken, Borlänge, Grängesberg e Karlskoga.

PERSOEIRO

Escritor e zoólogo. Cultivou a poesía e a narración, pero destaca especialmente a súa novela Fra Piazza del Popolo (1867), onde introduce elementos románticos e naturalistas.

FILOSOFOS

Filósofo e escritor de orixe xudía. Filósofo vitalista que se inscribiu dentro das tendencias antipositivistas dominantes nos primeiros anos do s XX. Herdeiro ao mesmo tempo do Espiritualismo de J. Lachelier e do Evolucionismo de H. Spencer, opúxose ao Neokantismo do primeiro e ao Positivismo do segundo. Fronte a estas tendencias, que renunciaban a coñecer a realidade profunda, e ao Cientifismo, que confiaba en lograr ese obxectivo empregando os métodos analíticos da ciencia, concibiu un evolucionismo non mecanicista, segundo o cal o universo está animado por un ‘impulso vital’, fonte orixinaria de vida. Por consecuencia desta concepción, entendía que o espírito e a materia son dous momentos dun mesmo movemento de creación e de recaída. O método correspondente a esta doutrina é unha certa forma de intuición metafísica, que describiu como unha especie de simpatía intelectual, que transporta ao interior das cousas, por oposición á intelixencia que as fai coñecer por fóra. O conxunto do seu...

PERSOEIRO

Bioquímico e doutor en Medicina. Realizou traballos de investigación sobre a heparina, a autooxidación e o metabolismo do colesterol e dos ácidos biliares. Efectuou tamén o illamento das prostaglandinas. En 1982 compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina con B. I. Samuelsson e J. R. Vane.

PERSOEIRO

Mestre. Colaborador de diversos xornais de Galicia e Asturias, asinou algúns dos seus traballos cos pseudónimos como Rogueiber e Manuel de Vicenta. Publicou a novela A pecadenta silenzosa (1927) e a peza dramática Ollo cos estudantes (1930). Escribiu tamén en castelán as pezas Trampa adelante e Engaño sobre engaño. Ingresou na Real Academia Galega en 1958 en recoñecemento ao seu labor xornalístico.

FILOSOFOS

Filósofo protestante inglés. Foi bispo de Cloyne desde 1734. Formulou unha filosofía estruturada ao redor dunha análise do coñecemento, que, influída por Descartes e Malebranche, levou ao límite os resultados de Locke. A sensación, único medio polo que o espírito se pon en contacto coas cousas, é aquilo que as constitúe ontoloxicamente como tales (esse est percipi); todo o que é (e só é iso que se percibe) ten que ser necesariamente espiritual. A filosofía de Berkeley pódese resumir en catro teses fundamentais: a que sostén que a materia non é senón o conxunto das ideas; a que indica que a idea abstracta é un sinxelo flatus vocis e, por conseguinte, defende un nominalismo sobre o que se apoiará o posterior inmanentismo científico; a que opón o espiritualismo e o voluntarismo a un materialismo que identifica a materia coa realidade racional, e a que defende o teísmo fronte ao deísmo e ao ateísmo. Formulou as teses fundamentais do seu pensamento en Essay towards a New...

PERSOEIRO

Conde de Wisborg. Diplomático sueco, fillo do príncipe Óscar Bernadotte e neto do Rei Óscar II de Suecia. Presentou aos aliados a oferta de capitulación nazi (1945). Desde 1946 foi presidente da Cruz Vermella, en 1948 foi delegado da ONU en Palestina co fin de actuar como mediador entre israelís e árabes. Morreu asasinado polos sionistas.

PERSOEIRO

Escritor. Dedicouse ao xornalismo e tivo unha grande actividade como monárquico e católico intransixente. En 1926 publicou Sous le soleil de Satan (Baixo o sol de Satán) coa que obtivo un enorme éxito, e a continuación outras dúas novelas: La imposture (A impostura, 1927) e La joie (A ledicia, 1929). Instalouse en Mallorca en 1935 e en 1936 apareceu a súa obra mestra, Journal d’un curé de campagne (Xornal dun crego de aldea). Enfrontado aos acontecementos políticos e sociais dos anos trinta e corenta, escribiu: La grande peur des bienpensants (O gran medo dos conformistas, 1931); Les grands cimetières sous la lune (Os grandes cemiterios baixo a lúa, 1938), testemuño das execucións en Mallorca durante a Guerra Civil española; Lettre aux anglais (Carta aos ingleses, 1942) e La France contre les robots (Francia contra os robots, 1944). A súa peza teatral Dialogues des Carmélites (Diálogos dos Carmelitas, 1949)...

PERSOEIRO

Matemático ucraíno. Estudiou en París e en Göttingen. Foi profesor e director do Instituto de Ciencias Matemáticas de Khárkov, profesor na Universidade de Leningrado e membro da Academia de Ciencias da URSS. Ademais dos seus traballos en teoría de funcións e ecuacións diferenciais, deu, xunto con Kolmogorov, unha axiomatización do cálculo de probabilidades.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Foi profesor de Historia e Xeografía na Academia de Mariña de Nápoles. É autor de Della filosofia della storia (Sobre a filosofía da historia, 1787) e de compilacións de poesía. A súa achega principal foi a introdución en Italia dos prerrománticos alemáns.