"Tura" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento que se creou en Madrid, liderado por Bautista Álvarez, dentro do Club de Amigos de la Unesco (CAUM) a finais da década de 1960, e ao que estivo ligado a organización da Unión do Pobo Galego (UPG) nas súas primeiras andainas fóra de Galicia, que tiña como fin saír do illamento político e cultural e renovar a loita contra a ditadura franquista.

1. Acción de sepultar.

2. Lugar de enterramento dun ou máis cadáveres.

3. Conxunto de actos e cerimonias que acompañan o enterramento dun fiel defunto. Comprende o traslado do cadáver á igrexa, o funeral dentro da igrexa e o acompañamento ao cemiterio ou ao lugar de sepultura. Están excluídos os non bautizados, apóstatas, herexes e os excomungados e, antigamente, tamén os suicidas e os que dispuñan ser incinerados.

MONTAÑA

Aliñación montañosa do extremo oriental de Galicia, limítrofe coa comarca do Bierzo, que no seu sector galego se estende polas parroquias de Oulego, O Robledo da Lastra, Biobra e Covas, no concello de Rubiá. Conta cunha superficie de 1.723 ha e a súa maior altitude é o monte Tara, que acada os 1.112 m. Xeoloxicamente correspóndese cunha gran dolomía, o que a converte nun fenómeno excepcional en Galicia. A súa localización nunha área baixo un dominio climático con características mediterráneas, a fragmentación topográfica que produce o río Sil e a destacable litolóxica, outórganlle a este pequeno espazo unha enorme biodiversidade. En canto á flora pódese atopar sabinas, castiñeiros comúns, aciñeirais e varios endemismos (Petrocoptis grandiflora, Rhamnus legionensis), algún deles confinado nesta serra. En canto á fauna existe un gran número de especies de vertebrados terrestres, especialmente aves rapaces, como a aguia real e o falcón peregrino; de réptiles, como o lagarto das silvas; e de...

1. Cultivo das árbores forestais.

2. Ciencia que estuda o cultivo dos bosques e o seu aproveitamento racional. Ocúpase de previr os incendios forestais e de limitar os seus efectos, regular os pastos, defender os bosques naturais e impedir as explotacións abusivas.

1. 1. Nome, apelido e xeralmente rúbrica, autógrafos, cos que se subscribe un documento para certificar quen é o seu autor, quen aproba o seu contido, quen interveu nel ou quen estivo presente na súa redacción. Nun principio indicaba o sinal autógrafo anteposto á subscrición e que adoitaba substituíla, pero a partir do uso do selo (s XII) caeu en desuso. Designou despois a marca profesional do notario, que se ía adornando ata chegar a facer debuxos complicados (ss XIII-XIV) chamados signo maior, aos que, para facilitar a súa identificación, se lles engadían en cursiva algunhas letras do nome ou todo o nome, seguidas da rúbrica ou signo menor, orixe da sinatura actual. Desde un punto de vista xurídico, a sinatura ten que incluír o nome patronímico e os apelidos, aínda que se admite tamén a media sinatura, en que se omite o nome de pía. No caso das persoas que non saben escribir, a validez é acreditada pola impresión dixital do dedo índice ou, nalgunhas actas notariais, pola mención expresa do...

   2. Nome do autor dunha obra de arte, inscrito nunha parte visible ou non visible dela, como constancia da súa paternidade.

2. Acción de asinar.

3. 1. Serie ordenada de símbolos, expresados polo xeral mediante cifras ou letras, que corresponden normalmente ás materias das que tratan os libros ou á cronoloxía ou topografía dos documentos. Serve para ordenalos en bibliotecas e catálogos, de acordo cos diversos sistemas de clasificación.

   2. Indicación da signatura no lombo dos libros, e moitas veces no frontispicio ou noutra páxina, e que consta tamén nas fichas do catálogo.

4. 1. Sinal posto ao pé da primeira páxina de cada prego dun libro que serve para indicar como hai que pregalo e a orde en que hai que colocar os pregos durante o alzado. A signatura adoita consistir nunha sigla, que indica a obra á que pertence o prego, seguida do número de orde de cada prego.

   2. Cada un dos pregos que compoñen un volume.

5. ...

1. Cargo de síndico.

2. Oficina do síndico.

1. Que excede o poder ou as leis da natureza.

2. Que sobrepasa o natural ou non se pode explicar por causas naturais.

3. Aplícase, na especulación teolóxica occidental, á comunicación libre e gratuíta de Deus, a graza, en tanto que non é debida á esencia finita de ser espiritual creado ningún nin este a pode esixir de Deus. Por razón da unidade no home entre espírito e materia, o sobrenatural é un factor interno da historia espiritual, de xeito que a creación alcanza a súa finalidade e perfección non nunha hipotética natureza pura, senón na graza. Inaccesible polo esforzo do home, concédese gratuitamente como un don que, lonxe de forzar a natureza ou destruír a liberdade, as perfecciona. A teoloxía oriental, partindo dunha concepción da graza increada, negou esta concepción porque nela vía unha imposibilidade real de comuñón con Deus.

1. Situación instantánea dun vapor en que as condicións termodinámicas son as axeitadas para a súa transformación en líquido, pero que aínda non tivo lugar. No caso de vapor de auga, pódese conseguir esta situación baixando bruscamente a temperatura do aire húmido.

2. Condición que existe nunha solución cando esta contén unha cantidade de soluto superior á necesaria para saturala.

1. Relativo ou pertencente á sobresaturación.

2. Que presenta sobresaturación.

3. Solución que, a unha temperatura determinada, contén unha cantidade de soluto superior á que pode estar en equilibrio co soluto non disolto.

1. Producir unha sobresaturación.

2. Exceder unha solución a concentración de saturación.

PERSOEIRO

Político e xurista. Licenciouse en Dereito en Barcelona. Membro do Partit Socialista Unificat de Catalunya (PSUC), intregrouse no PSC en 1989. Foi relator da Constitución de 1978 e do Estatuto de Catalunya de 1979, deputado no Congreso de los Diputados (1977-1982; 1989-2000), senador (1988-1989, 2000-2004) e deputado no parlamento autonómico (1988-1989). Foi ministro de Cultura (1991-1993). Escribiu Introdución al régimen político español (1971), Nacionalidades y nacionalismos en España (1985) e Autonomías, federalismo y autodeterminación (1987).