"Cid" (Contén)

Morte dunha persoa causada polo seu irmán.

Óxido do ácido cianhídrico. É un ácido pouco estable que posúe, como os seus sales (fulminatos), un forte carácter explosivo.

Fracción do humus soluble en solucións alcalinas e que non precipita coa adición de ácido clorhídrico ou de ácido sulfúrico. Prodúceno os vexetais acidificantes e pode empobrecer o solo de Ca e Fe.

Ácido dibásico insaturado que se atopa nalgunhas plantas, por exemplo do xénero Fumaria. É máis denso, menos soluble en auga e máis estable ca o ácido maleico, que é o isómero cis. Emprégase na fabricación de resinas alquídicas e de poliéster e como acidulante en produtos alimentarios.

Aplícase a calquera composto sintético ou biosintético que se emprega para matar os fungos. Entre os fármacos que se empregan para curar as enfermidades micóticas no home, existe a nistatina, a amfotericina, a griseofulvina e o clotrimazol. En agricultura, o xofre e os sales de cobre son dous dos funxicidas que máis se coñecen e se empregan, o último na forma de caldo bordelés.

Toxina que producen os fungos do xénero Fusarium. Atribúeselle a responsabilidade dos síntomas nas enfermidades vasculares das plantas, producidas polas formas especializadas de Fusarium oxysporum.

Ácido fenólico que se obtén por hidrólise dos taninos. Co ión férrico forma unha coloración azulada, polo que se emprega na obtención de tinta. En terapéutica emprégase como astrinxente de uso interno e tamén como desinfectante.

Aplícase aos axentes físicos ou químicos que destrúen os gametos.

Éster de glicerol e do ácido fosfórico que resulta da redución do fosfato de dihidroxiacetona.

Composto químico de carbono (C), hidróxeno (H) e osíxeno (O), de fórmula xeral empírica Cn(H2O)n, polo que tamén se coñecen co nome de hidratos de carbono ou carbohidratos. Nos glícidos os átomos de carbono únense a grupos hidroxilo (-OH) e a radicais hidróxeno (-H), ademais sempre existe un grupo cetónico (-CO-) ou un grupo aldehído (-CHO), polo que se poden definir como polihidroxicetonas ou polihidroxialdehídos. Tamén poden levar átomos de nitróxeno, de fósforo, etc, pero estes non son esenciais na súa composición. Dentro dos glícidos distínguense as osas ou monosacáridos (azucres simples), moléculas de 3 a 8 átomos de C, cristalinos, doces e solubles en auga, dos que cabe destacar a glicosa; e os óxidos, que son glícidos que se forman pola unión de monosacáridos e unha parte non glicídica (glicolípido ou glicoproteína), e os que se forman por monosacáridos exclusivamente (oligosacáridos e polisacáridos). Os oligosacáridos son de cadea...

Hidroxiácido que se presenta na acelga e no zume da caña de azucre. Obtense por acción do NaOH sobre o ácido monocloroacético, ou por redución electrolítica do ácido oxálico. Emprégase moito na industria téxtil e na obtención de adhesivos. Ten unha forte acción irritante sobre a pel e as membranas mucosas.

Ácido hidroxicarboxílico que se obtén a partir da glicosa por oxidación electrolítica. O seu sal magnésico emprégase como antiespasmódico no tratamento da dismenorrea.

Oxoácido que se desenvolve nas follas verdes e na acelga. Obtense ao quentar o ácido dibromoacético, con auga, ou por redución electrolítica do ácido oxálico. Condénsase coa urea e dá alantoína; por redución, dá ácido glicólico.

Aminoácido non esencial, de moita importancia biolóxica. Participa na ureoxénese, é un precursor de aminoácidos e entra na constitución do glutatión e do ácido fólico, pero a súa importancia está nas reaccións de transaminación e de desaminación oxidativa, nas que intervén. Emprégase moito no tratamento de enfermidades nerviosas e de estados depresivos.

Grupo de antibióticos que produce a bacteria Bacillus brevis. A súa estrutura química reponde á dun polipéptido ciclopeptídico que existe en diferentes variedades: a gramicidina D, a J1, a J2 e a S (a máis importante), que se diferencian polo distinto contido en aminoácidos da cadea polipeptídica. A gramicidina descubriuna e preparouna René J. Dubos, do Instituto Rockefeller. Emprégase en aplicacións tópicas.