"Bra" (Contén)

CAPITAIS

Capital de Brasil e do distrito federal de Brasília (5.814 km2) situada nun altiplano da rexión nordeste (1.803.478 h [1989]). A súa situación cara ao interior mostra o espírito dos seus promotores de dirixir Brasil cara á colonización dun continente practicamente baldeiro. Brasília foi oficialmente inaugurada no ano 1959. Ao ano seguinte foi declarada capital dos Estados Unidos do Brasil. O seu crecemento acelerouse debido á grande afluencia de man de obra e de funcionarios. En 1961 fundouse a Universidade de Brasília. O plano urbanístico de Brasília é obra de Lúcio Costa, discípulo directo de Le Corbusier. Costa ideou Brasília como unha cidade funcionalmente diferenciada e zonificada, aplicou os principios do máis ríxido racionalismo urbanístico mediante unha organización dos seus barrios, prestando atención ás funcións profesionais, feito co que asentou un principio de desintegración clasista. A cidade, de planta triangular, estende dous dos seus lados de xeito paralelo a...

1. Relativo ou pertencente a Brasília ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Brasília.

PERSOEIRO

Escritor. A partir de 1934 comezou a practicar unha política activista con certos trazos fascistas. Chegou a ser un dos xornalistas máis coñecidos da colaboración con Alemaña durante a Segunda Guerra Mundial. Foi director do semanal Je suis partout (1937-1943). Foi fusilado.

1. 1. Conxunto de adornos que leva un escudo como distintivo dunha liñaxe, dunha persoa, dun lugar, etc. A orixe do brasón está na necesidade de diferenciar os escudos de armas dos cabaleiros medievais. O escudo divídese en campos e cuarteis, normalmente rectangulares. As cores máis usadas son o amarelo ou ouro, o vermello ou goles, o azul, o negro ou sable e o verde ou sinople.

   2. Cada figura sinal ou peza que se pon nun escudo de armas.

   3. Arte de explicar e describir os escudos de armas de cada liñaxe, cidade ou persoa.

2. Motivo de honra ou gloria.

3. Xénero poético que describe unha realidade, animada ou inanimada, louvándoa ou degradándoa. Distínguense dous tipos: o descritivo exclusivamente e o que introduce elementos satíricos. Na literatura galega o libro Trópico de lúas (1992), de Miguel Anxo Fernán-Vello, describe o corpo da muller con elementos propios do brasón.

1. Dispoñer ou preparar os escudos de armas segundo as regras e terminoloxía propias da arte heráldica ou brasón.

2. Presumir ou alardear dalgunha calidade.

3. Falar con soberbia.

1. Persoa que se dedica a pintar brasóns.

2. Persoa versada en heráldica.

CAPITAIS

Capital do judeţ homónimo, en Transilvania, Romanía (317.772 h [1997]). É un núcleo industrial e turístico dos Alpes de Transilvania. Fundada en 1211 polos cabaleiros da orde Teutónica, converteuse nun dos centros de colonización xermánica en Transilvania. Posteriormente se transformou nun centro cultural de grande importancia, sobre todo a partir do s XVI, cando se instalaron as primeiras imprentas. En 1918 pasou a formar parte de Romanía. A cidade recibiu o nome de Stalin entre 1950 e 1960.

PERSOEIRO

Cantautor. Autodidacta, coñecía a fondo a poesía francesa, que musicou con frecuencia (Villon, Verlaine e Victor Hugo, entre outros). Militou en grupos anarquistas (1946), e a temática da súa obra conservou un ton ácrata, arremetendo en contra da orde establecida; as súas posicións pacifistas, anticlericais, contrarias á pena de morte, fan que a súa obra sexa comprometida e con gran difusión durante a década dos setenta. Compuxo música de raíz popular e as súas letras, caracterizadas pola tenrura e a ironía, teñen un gran rigor técnico baixo unha aparencia ás veces vulgar, empregando a miúdo palabras das xergas; os temas tratados son o amor, a morte, a amizade, a existencia de Deus ou a violencia que deben soportar os seres marxinados. Destacan os títulos La mauvaise réputation (A mala reputación, 1952), Les amoreux des bancs publics (Os amantes dos bancos públicos, 1952) ou Margot (1952). Publicou a peza teatral Les amoureux qui écrivent sur l’eau (Os...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Boimorto baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Político romanés. Tomou parte no movemento nacionalista de 1848. Xefe do partido liberal, participou no recoñecemento da independencia de Romanía (1878). No 1881 participou no derrocamento do goberno, formando parte dun goberno autoritario. Retirouse no 1888 presionado pola oposición.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e político romanés. Fillo de Ion Brătianu. Xefe do partido liberal nacional en 1909, foi cinco veces presidente do consello. Decidiu a intervención do país na Primeira Guerra Mundial de parte dos aliados, e participou no Congreso da Paz de París. No 1919, en desacordo polo tratado de paz asinado con Austria-Hungría, dimitiu. Volveu á presidencia do consello entre 1922 e 1926, dende onde levou a cabo unha política baseada no statu quo da Pequena Entente, e contraria ao futuro monarca Carlos II.

CAPITAIS

Capital da República de Eslovaquia e do kraj da Eslovaquia Occidental (451.395 h [1998]). Situada na beira esquerda do Danubio, é un dos portos fluviais e centro comercial da chaira da Eslovaquia Occidental. No conxunto histórico da cidade sitúanse as principais institucións do estado e o centro financeiro, que entre outras entidades acolle a Bolsa de valores. Na periferia da cidade está o núcleo industrial especializado nos sectores da goma e materias plásticas, o alimentario e o de maquinaria pesada. Así mesmo, é un centro turístico importante. Posúe unha refinería que trata o petróleo procedente do Volga, por oleodutos. É centro de comunicacións por estrada e ferrocarril, e ten aeroporto internacional. Entre os centros culturais que acolle cómpre salientar a Academia de Ciencias, o Museo Nacional e a Galería Nacional; entre os universitarios, a Univerzita Komenského Bratislava, fundada en 1919, a Slovenská Vysoká Skola Technicka Bratislava, fundada en 1938, e a Visoká Skol a...

PERSOEIRO

Novelista e poeta polaco. Destacou como membro activo da resistencia nacional contra os nazis. As súas novelas tratan estes problemas; entre elas destacan Slad (A pegada, 1946) e Ile jest zycia (Canta vida queda, 1971). A súa obra máis importante é Kolumbowie-rocznik 20 (Os colonos do ano 20, 1957).