"RAM" (Contén)

caramuxo.

Soster unha escaramuza.

Representación fotográfica da distribución dun radioisótopo administrado a un órgano do corpo pola súa emisión de raios gamma.

Compañía teatral creada por Eduardo Sánchez Miño en Ferrol ao redor de 1908. Desenvolveu unha actividade moi circunstancial, debido á ausencia de apoios económicos e á incapacidade de manter os espectáculos en cartel máis aló da función única de estrea e presentación. En 1913 a compañía iniciou un programa cos espectáculos Os suores de Bastián e Por vivir n’o tren, cun repertorio que incluía espectáculos construídos cos textos dramáticos galegos do momento como A fonte do xuramento, de Francisco María de la Iglesia; Minia, A ponte, Mareiras e Escravitú, de Manuel Lugrís Freire; Filla!, de Galo Salinas; A patria do labrego, de Antón Villar Ponte; ou Terra Baixa, de A. Guimerá, traducida ao galego polo propio Villar Ponte.

Compañía teatral creada pola Irmandade da Fala da Coruña para dar continuidade á experiencia desenvolvida polo Conservatorio Nazonal do Arte Galego. Dirixida por Leandro Carré Alvarellos, naceu coa vontade de continuar coa creación e exhibición de espectáculos, fundamentalmente no pequeno teatro que tiña a Irmandade nos seus locais, e coa formación de actores e actrices. En 1922 publicou un pequeno prontuario de declamación nas páxinas de A Nosa Terra. Entre 1922 e 1923 desenvolveu unha actividade considerable, que foi esmorecendo ata 1926. Os espectáculos representados neste período foron creados, na súa maioría, partindo de textos de autores galegos pertencentes ao Movemento Dramático Rexional, pois a compañía continuou á estética teatral rexionalista que viña dominando a escena galega desde a súa creación en 1882. Entre eles destacan Manuel Lugrís Freire (A ponte e Minia), Ricardo Frade (Vaites..., vaites...!), Galo Salinas Rodríguez (Sacrificio...

Compañía teatral creada na Coruña en 1978 en réxime de cooperativa por integrantes do Teatro Circo. Entre os seus obxectivos fundacionais figuraban a creación de espectáculos, a promoción de estudios, investigacións e publicacións no terreo dos estudios teatrais, e a organización de actividades de formación e divulgación ao redor do feito teatral, razón pola que no seu organigrama contemplaba tres departamentos: Dramáticas, Didácticas e Estudios Teatrais. Entre os seus fundadores estaban Francisco Pillado Mayor, Manuel Lourenzo, Rosario Barrio, Xoán Manuel López Eirís, Montserrat Modia, Agustín Vega, Anxos López Olivier, Amalia Gómez, Antón Lamapereira ou Xoán Guisán Seixas. Organizou seminarios, conferencias, recitais e moitas outras actividades. Destacou, especialmente, o traballo de investigación ao redor das festas parateatrais galegas, coordinado inicialmente por Xoán Guisán e que reuniu un importante material relativo a festas tradicionais como o Entroido, os Maios, o Nadal ou a Semana...

Premio á creación dramática convocado en 1979 pola Escola Dramática Galega, co obxectivo de promover a aparición de novos textos dramáticos de pequena extensión que abrisen novas portas para todos aqueles que estaban interesados en facer teatro. Ao mesmo tempo, facilitáballes a escrita a autores novos que ata o momento non publicaran texto ningún e tiñan aquí a posibilidade de darse a coñecer. Dende o ano 1979 premiáronse as obras: Lenda antiga do home que quererá voar, de Constantino Rábade Castiñeira (1979); A tertulia das máscaras, de Miguel Anxo Fernán-Vello (1981); A extraña señorita Lou, de Miguel Anxo Fernán-Vello (1982); O pauto, de Xesús Pisón (1983); A noite das noites, de Henrique Rabuñal (1984); Auto insólito do autor, de Miguel Anxo Fernán-Vello (1985); Paixón de Antía, de Antón R. Castro (1986); Como cartas a un amante, de Imma António Souto (1987); Traxicomédia do Pai Ternoster e unha pastora lusitana...

Centro superior de formación dos profesionais do teatro. Nestes centros danse as ensinanzas reguladas polo ministerio de Educación e Ciencia en 1990 na Lei de Ordenación Xeral do Sistema Educativo e en 1992 por un Real Decreto que establece que esta titulación equivale, a todos os efectos, á de licenciado universitario, coa posibilidade de realizar estudios universitarios de terceiro ciclo que outorguen a titulación de doutor. As especialidades son tres: Interpretación, Dirección de escena e dramaturxia e Escenografía. Na primeira existen as opcións de interpretación textual e corporal, tanto no xénero musical coma no teatro de obxectos; mentres que na segunda son dúas: dirección de escena ou dramaturxia e estudios teatrais. Existen Escolas Superiores de Arte Dramática en Madrid, Barcelona, València, Murcia, Málaga, Córdoba, Sevilla e Las Palmas, aínda que en comunidades autónomas como Asturias, Cantabria, Aragón, Navarra, Castela e León e Extremadura existen proxectos moi avanzados para...

Acción e efecto de escorar ou escorarse.

Gráfico do pulso arterial obtido co esfigmógrafo.

Fotografía do Sol en luz monocromática que se obtén, xeralmente, mediante un espectroheliógrafo.

Análise do esperma que consiste no estudo do número, da morfoloxía e da funcionalidade dos espermatozoides. É un dos procedementos empregados para avaliar a fertilidade masculina.

Antibiótico de acción bacteriostática que se obtén de cultivos de Streptomyces ambofaciens, illado en 1954. Está constituído por tres fraccións con actividade antibacteriana, a espiramicina I, II e III. Moi semellante á eritromicina, adminístrase por vía oral. Ten unha duración media no corpo de 5,5 horas. Úsase principalmente para a profilaxe de toxoplasmose.

Conxunto estereoscópico de fotografías ou debuxos, correctamente montados ou orientados para a visión estereoscópica.