"Ons" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á consonancia.

2. Relativo ou pertencente ás consoantes.

3. Aplícase ao fonema que posúe as características dunha consoante.

1. Introduce unha cláusula que indica ‘do mesmo xeito que’.

2. De acordo con aquilo que se expresa.

1. Unión de persoas, sociedades ou outras entidades cun interese común.

2. Forma xurídica de organización administrativa para a xestión dos convenios de colaboración entre dúas ou máis administracións públicas. É un ente autonómo que pode estar dotado de personalidade xurídica diferenciada. O seu réxime de funcionamento orgánico e financeiro determínase polos seus estatutos. Foi habitual para a colaboración das corporacións locais co Estado na xestión das contribucións territoriais rústicas, pecuarias e urbanas. Como entidade local recadadora perdeu importancia e substituíuse polos consellos territoriais da propiedade inmobiliaria e polas xerencias territoriais.

3. Asociación de empresas que manteñen a súa autonomía financeira e personalidade xurídica, para acadar un obxectivo económico, comercial, bancario ou para coordinar a prestación de servicios e bens públicos.

4. Unidade morfolóxica e fisiolóxica constituída polo conxunto de organismos que compoñen unha simbiose. Tamén designa relacións de comensalismo e parasitismo.

1. Persoa que participa da mesma sorte que outra.

2. 1. O marido e a muller un con respecto ao outro.

   2. príncipe consorte/consorte real

      O marido da princesa ou da raíña cando estas son as titulares da coroa.

3. Os que conxuntamente son responsables dun delito.

4. Cada un dos que litigan xuntos formando unha soa parte no proceso.

1. Que sobresae por algunha calidade, xeralmente aplicado a persoas.

2. Aplícase a unha estrutura anatómica ou celular moi visible e característica dun organismo.

1. Acción de conspirar.

2. Conxura ou complot contra o Estado, un réxime político, un personaxe político ou un organismo de poder.

3. Figura xurídica que consiste en que dúas ou máis persoas se concertan para a execución dun delito e resolven executalo. Nesta forma delitiva debe existir unha coincidencia no propósito delitivo e unha resolución conxunta en levalo a cabo, aínda que o acordo non sexa completo, nin se chegue á resolución colectiva necesaria para a consumación.

PERSOEIRO

Poeta inglés. Realizou estudios en Cambridge. Escribiu sonetos á maneira de Petrarca e publicou Diana (1592).

PERSOEIRO

Pintor inglés. Ingresou nas Royal Academy Schools en 1799, onde expuxo por primeira vez en 1802. Especializado na pintura de paisaxes, traballaba ao aire libre, tomaba apuntamentos ao óleo e despois pintaba no estudo o lenzo definitivo. A súa técnica influíu nos membros da escola de Barbizon e os impresionistas considerárono como o seu precursor. Cultivou tamén, en menor medida, a pintura relixiosa, o retrato e a acuarela. Entre as súas obras sobresae The hay-wain (O carro de feo, 1821), Medalla de Ouro do Salón de París de 1824. Da súa produción, destacan ademais The white horse (O cabalo branco, 1819), Dedham Vale (O val de Dedham, 1828), as series de estudios de paisaxes nubradas (1821-1822) e as diversas representacións da catedral de Salisbury (1823, 1829 e 1831).

1. Calidade de constante.

2. Acción e efecto de facer constar algunha cousa.

3. Segundo a psicoloxía da forma, tendencia da percepción a non variar, malia as modificacións do obxecto.

4. Lei descuberta por N. Steno en 1669 e confirmada despois por Romé de l’Isle. Establece que o ángulo entre dúas caras dun obxecto cristalino é constante e non cambia cando este medra por achegas dunha nova substancia. Historicamente, foi o punto de partida da cristalografía moderna.

PERSOEIRO

Emperador romano (305-306), pai de Constantino I o Grande. Foi adoptado por Maximiano e nomeado césar (293), cargo que compartiu con Galerio. Ocupouse da defensa das Galias e de Hispania, sufocou unha revolta na Bretaña (296) e derrotou a francos e alemáns. Despois da abdicación de Diocleciano e Maximiano (305), foi proclamado emperador xunto con Galerio. Obrigado por este, adoptou como césar a un oficial ilirio, chamado Severo. Morreu mentres dirixía unha campaña contra os pictos.