"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos africáners.

2. Pobo de Sudáfrica, tamén chamado bóer (boeren en neerlandés), formado polos descendentes dos campesiños procedentes dos Países Baixos e establecidos no cabo da Boa Esperanza a partir de 1652 pola Compañía Holandesa das Indias Orientais. A partir de 1685 (abrogación do edicto de Nantes) recibiron o reforzo de moitos hugonotes franceses que fuxiran ás Provincias Unidas. A raíz da conquista británica, unha gran parte dos africáners comezou o proceso de penetración máis aló do Oranxe e do Vaal, onde constituíron diversos estados republicanos (Graaf-Reynet, Natal, Lyndenburg, Utrecht, Stellaland, etc). As dúas repúblicas do Transvaal (Lydenburg e Utrecht), creadas en torno ao 1850, uníronse no 1860 para formar a República de Sudáfrica, que de 1881 a 1884 adoptou o nome de Transvaal; en 1902, derrotada na guerra anglo-bóer, pasou á coroa británica. A poboación africáner conservou as características dun pobo fortemente campesiño, a súa relixión calvinista...

1. Simpatía polo africano.

2. Defensa dos valores culturais ou dos intereses políticos e doutra índole dos africanos, especialmente dos africanos negros.

1. Persoa dedicada aos estudios antropolóxicos, arqueolóxicos, etnográficos, históricos, lingüísticos, etc, relativos a África.

2. Que ou quen defende os intereses africanos ou é partidario deles.

3. Denominación que se lles deu aos militares españois, principalmente aos oficiais, que prestaran servizo en África, sobre todo durante a Ditadura de Primo de Rivera.

1. Experimentar a influencia das razas africanas e dos seus costumes, crenzas, arte, etc.

2. olverse ou adaptarse aos costumes africanos.

1. Relativo ou pertencente a África ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de África.

3. Relativo ou pertencente á África negra ou subsahariana ou aos seus habitantes.

4. Natural ou habitante da África negra ou subsahariana.

5. ávrego.

6. Arte dos pobos da África negra. No derradeiro cuarto do s XIX a cultura occidental comenzou a se interesar de xeito intensivo no seu coñecemento, non sendo ben apreciada ata comezos do s XX. As principais realizacións poden situarse entre os séculos da Idade Media europea e o XIX. Reúne unha gran diversidade de estilos e de significacións, relixiosas ou máxicas e estéticas, sobre os símbolos da autoridade e o culto aos mortos. A escultura é a súa principal manifestación, e a madeira o material máis empregado, abundando tamén a pedra, o marfil, o barro cocido e certos metais. En canto á clasificación estilística, pódense destacar os grandes conxuntos rexionais, situados ao redor do gran golfo de Guinea, dende Malí e Burkina Faso ata Camerún e o Congo. Entre estas culturas cómpre salientar a dos bambares, os dogóns e os senufos. Nas terras de Gana, de Benín, de Nixeria e do Camerún sobresaen a dos baules e a dos axantes, que traballan o ouro, o cobre e o bronce. Son ben coñecidas pola súa...

7. Cine dos pobos da África negra. O desenvolvemento do cine como industria e como medio de expresión variou segundo a herdanza dos países colonizadores de cada área. Así, nas colonias e nos países independentes con dominio político branco non hai cine autóctono. Na África de lingua francesa, destaca a produción senegalesa, a máis rica. Entre os seus autores, o novelista e realizador Ousmane Sembéné conseguiu achegar a súa obra cinematográfica ao público europeo e aos festivais internacionais, como o de Venecia, onde foi galardoado en 1987 por Camp de Thiaroye (Campo de Thiaroye). Os seus filmes son exemplos válidos do cine popular. Ademais, cómpre citar directores como Mahama Trahoré, Safi Faye e J. Ramaka Gay. Noutros países, pódense salientar tamén autores como Mustafá Alassane e Mahamanea Bakabé, de Nixeria; Jean Pierre Dikongue Pipa, do Camerún; Haile Gerima de Etiopía; Abid Med Hondo e Sidney Sokhona, de Mauritania; S. Cissé, premiado en Cannes por Yeleen (O lume, 1987)...

8. Cos nomes de negras, negro-africanas ou africanas, desígnanse as literaturas desenvolvidas polos africanos da área subsahariana. A discrepancia de nomes provén da diversidade de enfoque, pero sobre todo da falta de bases documentais amplas sobre unha materia que non comeza a recollerse ata o último terzo do s XIX nin a estudiarse ata unha época máis recente. Pola ausencia de linguas escritas, estas literaturas permaneceron nun estadio oral, feito que impedía comprobar a súa riqueza e a estrutura sociolóxica en que se asentaban. Esta literatura tradicional coexiste, a partir dos anos trinta, coa chamada neoafricana, escrita basicamente en linguas europeas e utilizando as súas formas de cultura. Os seus representantes, agrupados pola crítica europea segundo as zonas lingüístico-culturais dos colonizadores, tomaron conciencia da súa cultura específica ata o punto de que algúns deles -Leopold Sédar Senghor, etc- crearon o concepto de negritude. Na zona de influencia cultural...

9. Música dos pobos da África negra. As numerosas variantes da música negra pertencen á categoría de música non escrita, de tradición oral. Dende o punto de vista estilístico pódese subdividir a África negra en dúas grandes áreas musicais delimitadas por unha liña paralela ao ecuador situada entre este e o trópico de Cáncer. A zona do norte esténdese por todo Senegal e Sudán, moi influenciada polo Islam. A rexión musical do sur, onde se cultiva a música puramente negra, pode ser subdividida en catro rexións. A primeira coincide coa zona de linguas bantús, caracterizada pola emisión totalmente natural da voz con tendencia ao rexistro grave; os conxuntos instrumentais, dunha gran riqueza rítmica, son numerosos. A segunda subdivisión corresponde á música do golfo de Benín, cunha predilección polo canto de melodías moi amplas a unha soa voz. A rexión de Gana, en terceiro lugar, ten unha caracterización polifónica. Finalmente, a última subdivisión está formada por unha serie de núcleos situados...

1. Relativo ou pertencente aos negros africanos transportados como escravos a América, dende o s XVI ata o XIX, ou aos seus descendentes. Sobre todo, referido ás formas culturais propias desenvolvidas por eles no continente americano, principalmente nos territorios de Minas Gerais, a costa e unha parte do NL brasileiro, as costas da Güiana, Venezuela, Colombia, Panamá, Nicaragua e Honduras, a totalidade das Antillas e o S dos EE UU.

2. Conxunto de sistemas relixiosos organizados polos grupos afroamericanos. Ademais dos afrobrasileiros e afrocubanos, seguramente o que máis sona ten é o vudú haitiano. Malia as diferencias de ambiente histórico e cultural das diversas zonas, hai trazos comúns que confirman a existencia dunha cultura básica común procedente da África occidental, podéndose mencionar os seguintes trazos: ritos de posesión, comunicación coas deidades a través de médiums, contacto directo co mundo sobrenatural, o Ser Supremo como deus ocioso, as deidades como vieiros cara a Deus, e unha característica estrutura monoteísta que abrangue un sistema politeísta.

3. Culturas desenvolvidas en América pola poboación negra de orixe africana. Os factores do seu desenvolvemento dependen de varias causas: a duración dos contactos culturais, o número de escravos pertencentes á mesma rexión de África, a dispersión ou concentración poboacional, a posibilidade de intercambio cultural con África despois da emancipación, o grao de civilización da cultura básica africana, a conversión ao catolicismo ou ao protestantismo, a duración da escravitude, a miscexenación (cruzamento de sangues), o sincretismo e a aculturación.

4. Música creada en América pola poboación negra de orixe africana. Ao S dos EE UU os negros forxaron unha arte musical popular, de carácter relixioso (jubilee, gospel) e con fondas raizames africanas, ao carón doutra de carácter profano (Blues, cantos de traballo, etc). Esta arte folclórica constitúe o alicerce do jazz.

1. Relativo ou pertencente aos cubanos de orixe africana, transportados como escravos a Cuba dende principios do s XVI ata finais do XIX.

2. Conxunto de sistemas relixiosos organizados por grupos cubanos de orixe africana. Os cultos afrocubanos coñécense baixo a denominación de santería.

3. Música popular propia de Cuba e dalgúns países do Caribe. A achega africana é moi forte en bailes como o bembé, a caringa ou a conga, nos instrumentos de percusión e no típico ritmo cubano, o cinquillo, que se segue tamén en Porto Rico, Haití e a República Dominicana. Moitas danzas cubanas de orixe hispánica, como o son, o bolero e outras, acusan unha forte influencia africana.

PERSOEIRO

Xefe dos ismaelitas, de nome Ḥ asan ‘Alī Shāh. Concedeulle este título o soberano de Persia Fat ḥ ‘Alī Shāh. Ao fracasar un complot que artellara para apoderarse do trono (1840) emigrou a Bombai. A súa actividade a favor dos británicos fixo que estes o confirmasen no seu título (1866) e lle asignasen unha cuantiosa pensión. Sucedeuno o seu fillo Aga Khan II (? - 1885), que continuou a súa política.

PERSOEIRO

Xefe dos ismaelitas nizaritas (1885-1957), de nome Sir Mu ḥ ammad Shāh. Fillo único do Aga Khan II, foi cofundador e primeiro presidente da Liga Musulmana (1906), organización panmusulmana da India. En 1924 tentou conseguir o Califato de Turquía en oposición aos republicanos que proclamaran a República Turca en 1923. No 1937 presidiu a asemblea da Sociedade de Nacións. Esforzouse por gañar a independencia da India, aínda que non sempre asumiu as posición hindús; por esa razón foi un dos promotores do nacionalismo musulmán paquistaní.

PERSOEIRO

Xefe dos ismaelitas, de nome Kārim al- Ḥ usaynī Shāh. Neto de Aga Khan III, sucedeuno á súa morte (1957).