"Pin" (Contén)

GALICIA

Ciclista. Debutou como profesional en 1981. En 1983 gañou unha etapa na Vuelta a España e conseguiu o cuarto posto na clasificación xeral, proba en que obtivo a vitoria final en 1986. Ademais de competir no Giro de Italia e no Tour de Francia, onde foi oitavo en 1986, gañou a Volta a Catalunya en 1987. Retirouse en 1991 e converteuse en técnico e adestrador do equipo Kelme e posteriormente do Phonak.

MONTES

Monte situado no NL da parroquia de Covas (San Cristovo de Cea). O seu cumio acada os 716 m de altitude.

PERSOEIRO

Poeta. Influído por Jorge Guillén e polo seu Cántico espiritual, iniciou a súa carreira como escritor nas revistas Meseta (1928) e A la nueva ventura, onde colaboraron algúns dos poetas máis destacados da vangarda española. Coas súas estadías en Francia (1931-1932) coñeceu a literatura francesa de vangarda e, principalmente, o surrealismo. Da súa obra cómpre salientar El pájaro y los muros (1955), Alegría (1964), Via Crucis (1967) e Claro decir (2002). Recibiu o Premio Castilla y León de las Letras (1989).

GALICIA

Mestra e escritora. Colaboradora de diversos xornais, é autora de diversos traballos sobre a súa comarca, como Datos históricos de Puenteareas y el Condado (1981), El castillo de Villasobroso y su historia (1988) e El Corpus de Ponteareas en su historia (1992); e libros infantís, como Pedro quiere un libro de animales (1986). Da súa produción poética destacan Todo mi sentir (1983) e As azas do vento (1983), onde cunha visión neorromántica e cristiá, a autora reflicte a súa visión do mundo a través do contacto coa paisaxe.

GALICIA

Sociólogo e escritor. Especializado en urbanismo, foi director do Archivo de Documentación de España Económica e secretario xeral técnico do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (1973-1978). Director xerente de Consultora Galega, escribiu Vixía os sables ao chegar febreiro (1995), Arredor do lume: contos do pote dunha outonía lonxana (1998) e No leme das lembranzas (2001), e en colaboración, O planeamento no mundo rural galego: un exemplo: O Plan Xeral de Ordenación de As Neves (1981) e El pazo de Oca (1984). Recibiu o Premio Nacional de Urbanismo (1981) e o Premio Galicia de Deseño (1985).

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Vicenzo que dá nome ao concello do Pino.

GALICIA

Concello da comarca de Arzúa, situado no centro da Comunidade Autónoma de Galicia e no centro-sur da provincia da Coruña. A súa posición xeográfica é 42° 54’ latitude N e 8° 2’ 30” lonxitude O. Limita ao N cos concellos de Oroso e Frades (os dous da comarca de Ordes), ao L co de Arzúa (comarca de Arzúa), ao S cos de Boqueixón (comarca de Santiago) e Touro (comarca de Arzúa), e ao O co de Santiago de Compostela (comarca de Santiago). Abrangue unha superficie de 131,77 km 2 , en que acolle unha poboación de 4.832 h (2007), distribuída nas parroquias de Arca, Budiño, Castrofeito, Cebreiro, Cerceda, Ferreiros, Gonzar, Lardeiros, Medín, Pastor, Pereira, O Pino e San Mamede de Ferreiros. A capital está no lugar do Pedrouzo, na parroquia de Arca, localizada a 24 km de Santiago de Compostela e a 80 km da Coruña. Está adscrito á arquidiocese de Santiago e ao partido xudicial de Arzúa.
Xeografía física
A nota máis destacada do relevo é a súa suavidade, froito...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura, situado na comarca de Las Hurdes, preto do pantano Gabriel y Galán (1.638 h [2001]).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Sober baixo a advocación de san Vicente.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Sober. Realizada no s XII en cantaría, ten planta de cruz latina e ábsida rectangular, cuberta cunha bóveda de medio canón. Na porta principal destaca o arco de medio punto formado por dúas arquivoltas e rodeado por unha moldura axadrezada e, sobre ela, un rosetón.

1. Semente do piñeiro, de cor branca, con forma oblonga ou elipsoidal, e de casca leñosa e moi dura, que se atopa nas piñas.

2. Améndoa comestible de cor branca que constitúe a semente do piñeiro manso.

1. Roda dentada pequena, especialmente a dun sistema de transmisión de movemento que engrena cunha cadea, como por exemplo o piñón dunha bicicleta ou a máis pequena das dúas rodas dentadas dunha engrenaxe.

2. Piñón provisto dunha cadea que lle permite xirar nun sentido, solidariamente a outra roda dentada que, ao se desengrenar, xira libremente no sentido contrario.

1. Apelido de orixe galega que se estendeu por toda a Península Ibérica.

2. Liñaxe que trae como armas, en campo de azul, tres bastóns, de ouro.

GALICIA

Fotógrafo e músico. Participou en actividades do colectivo Novos Fotógrafos Coruñeses e especializouse en fotografía publicitaria. Realizou campañas para as principais marcas da moda e publicou os seus traballos en Vogue, Elle ou Marie Claire. Como músico colaborou con varias agrupacións como Generación 49 (1968), Sopa de Sobre (1972), NHU (1974) ou DOA (1978). Expuxo as súas fotografías en Santander, Vigo, Madrid, Zúric ou México, e participou nas obras Catro renovadores da arte galega (1993) ou Galicia en Fotos (1992, 1994 e 2000). No apartado cinematográfico, traballou na promoción dos filmes Divinas palabras (1989), Continental (1989), Fisterra (1998), La Rosa de Piedra (1999) e Se quién eres (2000). Recibiu o Premio LUX á mellor publicación de moda en España.