"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Licenciado en Dereito e Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Dende moi novo participou na cultura galega publicando artigos en diferentes xornais e traballos de Etnografía. É autor do poemario Canto en tres tempos de amor e esperanza. No 1996 publicou o artigo “Ferro Couselo, o seu tempo e o Ateneo do Ullán”, no volume coordinado por Xosé Ramón Fandiño Veiga Xesús Ferro Couselo. Día das Letras Galegas 1996.

1. Parte abovedada do teito que permite cubrir o espazo entre dúas trabes que quedan ao descuberto.

2. Parte arqueada da popa dos buques, dende a engra principal ata a segunda cuberta.

1. ariedade de uva tinta cultivada no Ribeiro de Avia, na comarca do Arnoia e noutras zonas vitícolas de Galicia. O seu sabor doce dálle un gusto especial ao viño. Emprégase na elaboración dos viños tintos da Denominación de Orixe Ribeiro, onde constitúe a máis preciada e definitoria variedade dos caldos tintos.

2. Viño que se obtén da uva do mesmo nome.

PERSOEIRO

Escritor. A partir de 1934 comezou a practicar unha política activista con certos trazos fascistas. Chegou a ser un dos xornalistas máis coñecidos da colaboración con Alemaña durante a Segunda Guerra Mundial. Foi director do semanal Je suis partout (1937-1943). Foi fusilado.

PERSOEIRO

Escritora. Licenciada en Filosofía e Letras, doutorouse co traballo La mujer vestida de hombre en el teatro español del siglo de Oro (1976). Destacou como tradutora de obras do romanticismo alemán e como autora de biografías: Biografía de don Juan Valera (1959), Vida de Bettina Brentano (1957), Galdós visto por si mismo (1970) e Una vida romántica: Avellaneda (1968). No eido da literatura infantil publicou: Historia de la literatura infantil española (1959), Una, dola, tola, catola: el libro del folklore infantil (1977), Adivina, adivinanza: folklore infantil (1978), Colección de libros infantiles antiguos (1979) e Historia y antología de la literatura infantil universal (1988). Recibiu en 1980 o Premio Nacional de Literatura Infantil.

1. Que desprende brillo ou que reloce.

2. Que chama a atención por algunha calidade persoal.

3. Diamante tallado.

4. Característica do viño, apreciable durante o proceso de cata, relacionado coa súa xuventude, transparencia e limpeza.

1. Luz que despide un corpo.

2. Que posúe unhas calidades admirables.

1. Preparado cosmético para facer relucentes os cabelos e darlles unha certa adherencia despois de peiteados. Actualmente, as brillantinas sólidas prepáranse con vaselina e cantidades variables de aceites e ceras, mentres que as líquidas, con aceite de vaselina, de solucións alcohólicas de aceites, ou de emulsións diversas.

2. Tecido branco de algodón brillante usado especialmente para forros e prendas infantís e femininas.

1. Desprender luz un obxecto.

2. Destacar por algu-nha calidade admirable.

3. Manifestar algo con moito entusiasmo.

PERSOEIRO

Xurisconsulto, político, médico e escritor francés. Coñecido porque foi un dos primeiros sistematizadores da gastronomía, particularmente da francesa. A súa obra fundamental é Physiologie du goût (A fisioloxía do gusto, 1826).

ILLAS

Arquipélago do NL de Europa, entre o mar do Norte e o Océano Atlántico, formado esencialmente polas illas de Gran Bretaña, Irlanda, Man, Wight, Shetland, Hebrides e Orcadas, amais dun gran número de pequenas illas e illotes. Politicamente o arquipélago se repartiu entre o Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda do Norte (Inglaterra, Escocia, País de Gales, Cornualla e Irlanda do Norte) co seu apéndice, a illa de Man, e a República de Irlanda, que comprende a maior parte da illa deste nome. O conxunto das illas abarca máis de 314.339 km2. Os restos humanos máis antigos proceden do xacemento mesoplistocénico de Boxgrove. O Megalitismo tivo un gran desenvolvemento nestas illas, conservándose monumentos funerarios e rituais (Stonehenge) moi representativos deste período. A metalurxia desenvolveuse no II milenio a C, sobre todo coa cultura de Wessex, que mostra influencias continentais. Durante a Idade do Ferro chegaron ás illas os celtas da Tène, que introduciron os campos de urnas...

PERSOEIRO

Médico e botánico portugués. Profesor na Universidade de Coimbra (1790-1811) e director do xardín botánico de Lisboa (1811-1828), é autor de Compêndio de Botânica (1788) e Flora Lusitânica (1804).