"An" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello da Peroxa baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no concello de Beade. A fábrica actual é do s XVI, aínda que se conservan restos dun edificio románico anterior: no muro S atópase un aleiro con arquiños sobre ménsulas e no muro N, no interior da nave, un friso que anuncia o gótico. Consta dunha nave, con capelas acaroadas a ambos os lados, cuberta cunha bóveda de medio canón. Accédese ao presbiterio por medio dun arco apuntado cuberto por unha bóveda nervada. A fachada principal é barroca do s XVIII, cunha torre-campanario obra do mestre canteiro local Dionisio Vidal (1757). No interior consérvanse diversos sepulcros, entre eles o do comendador de Beade e Ribadavia, frei Arias López Fandiño de Goyáns (1534). Conserva esculturas, de 1608, de Francisco de Moure: santa Ana, santa Isabel, santa Lucía, a Virxe e san Ildefonso.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no concello de Boiro. Construída no último terzo do s XII, conserva a súa ábsida románica. De planta rectangular, está delimitada por un arco triunfal de medio punto e, no interior da capela, conta cun arco faxón. Ambos descansan sobre catro columnas. Tres delas presentan capiteis con decoración vexetal a base de grandes follas lisas rematadas en bólas e volutas. No cuarto capitel aparecen dúas parellas de aves dirixidas cara aos vértices da cesta que semellan peteirar as follas.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ordes baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Monxe. No ano 776 compilou o Comentario á Apocalipse en doce libros de san Xoán, coñecido co nome de Beatus. Interveu na controversia do adopcionismo e, xuntamente co bispo Eterio de Orma, escribiu un libro contra o bispo de Toledo titulado Liber adversus Elipandum (786) e intercambiou correspondencia con Alcuíno sobre este asunto. Posiblemente foi autor dalgúns himnos introducidos máis tarde na liturxia visigótica. Ten veneración de santo.

PERSOEIRO

Irmá de Simplicio e Faustino, foi martirizada durante a persecución de Diocleciano (303) por mor de lle dar sepultura aos corpos dos seus dous irmáns, decapitados e tirados ao río Tíber. Morreu esganada cunha corda. En iconografía, esta santa leva como atributo persoal unha corda atada ao pescozo, símbolo do seu martirio. A súa festa celébrase o 29 de xullo.

PERSOEIRO

Mariño e meteorólogo irlandés. Foi director do depósito hidrográfico no ano 1829 e no 1846 acadou o rango de almirante. Dedicouse ao estudo dos ventos e en 1806 deu a coñecer a escala que leva o seu nome, adoptada en 1926 polo Comité Meteorolóxico Internacional.

PERSOEIRO

Xurista e poeta francés. Redacta o tratado xurídico Coutumes de Beauvaisis (Costumes de Beauvaisis), escrito entre o 1279 e o 1282. É autor de numerosos poemas, e das obras Manekine e Jehan et Blonde.

PERSOEIRO

Alpinista. Foi a primeira muller que conseguiu escalar o Montblanc (1838). Fundou o Museo de Mineraloxía Alpina de Lausanne.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Escribiu, con John Fletcher, unha cincuentena de pezas, que van desde a traxedia á comedia de enredo, da que son considerados, en Inglaterra, os fundadores: Four plays in one (Catro xogos nun, 1608), The knight of the burning pestle (O cabaleiro da man ardente, 1611?) e The scornful lady (A muller desdeñosa, 1616). A súa popularidade foi equiparable á de Shakespeare, polo menos no s XVIII.

PERSOEIRO

Escultor, pintor e miniaturista francés. Traballou preferentemente en escultura funeraria. Jean de Berry outorgoulle a dirección das súas obras (1484?) para quen realizou as miniaturas do Salterio. Esculpiu as tumbas de Filipe de Valois e Xoán o bo, e o mausoleo de Carlos V de Francia.

PERSOEIRO

Compositor e organista francés. Foi un dos máis prestixiosos organistas do momento; exerceu en Lyon no Hospice de la Charité, na Académie des Beaux Arts, dende 1763 e en Notre-Dame, dende 1783. Na súa produción destacan numerosas pezas para órgano e as sonatas para teclado e violín.

PERSOEIRO

Cociñeiro. Fundador do primeiro gran restaurante de París entre 1782 e 1786 chamada   Gran Taberna de Londres. É autor do tratado de gastronomía L’art du cuisinier (A arte do cociñeiro, 1814).