"To" (Contén)

Quinto libro do Novo Testamento. Escrito por Lucas, compañeiro de Paulo, como continuación do terceiro Evanxeo. Conta con dúas grandes partes, a primeira delas está dedicada ao apóstolo Pedro e a segunda a Paulo. Foi redactado contra o ano 60.

Termo nemotécnico que os escolásticos utilizaron para definir un siloxismo da terceira figura, no que a maior é universal negativa (representada polo e), a menor, universal afirmativa (a) e a conclusión, particular negativa (o). O f fai referencia a que se reduce ao modo da primeira figura, ferio; e o p a que esta redución se debe facer convertendo a menor per accidens.

Grupo de minerais de fórmula xeral XZ4O8 (onde X pode ser sodio, potasio, calcio ou bario e Z, silicio e aluminio). Pertence ao grupo dos tectosilicatos, é dicir, os tetraedros do SiO4 que van enlazados entre eles por tetraedros de Al2O3 en todas as direccións do espacio. Todos os minerais deste grupo son solucións sólidas de ortosa ou ortoclasa (KAlSi3O8), albita (NaAlSi3O8) e anortita (CaAl2Si2O8). Todos os minerais deste grupo parécense moito polas propiedades físicas, pero segundo a cristalización, forman dous subgrupos: o do feldespato de potasio e bario, de simetría monoclínica, e o de sodio-calcio (plaxioclasa), de simetría triclínica. Dos feldespatos potásicos, o máis importante é a ortosa; a sanidina é un polimorfo hipertérmico monoclínico e preséntase nas rocas volcánicas; a microclina é triclínica e presenta unha gran variedade de rocas ígneas e...

Grupo de minerais formado por aluminosilicatos de sodio e potasio que aparecen en lugar do feldespato, cando o magma orixinal presenta un defecto de sílice. Os máis comúns son a leucita (KAlSi2O6) e a nefelina (NaAlSiO4). Os ácidos atácanos con moita facilidade, polo feito de que a reacción entre aluminio e silicio é rápida. Están presentes nas rocas volcánicas e plutónicas.

Félix Antonio González González.

Que está luxado de feluxe.

Forma prefixada de orixe sueca que se emprega na formación de palabras co significado de quince. Esta forma seguida dunha unidade equivale a multiplicala polo factor 10-15.

Fenolato relativo ao fenol ordinario, de fórmula C6H5OH.

Enfermidade hereditaria autosómica recesiva na que existe unha alteración do metabolismo do aminoácido fenilalanina, que se debe a unha ausencia ou a unha deficiencia do enzima fenilalanina-hidroxilase, que determina unha acumulación de fenilalanina e dalgúns dos seus metabolitos nas células, no plasma e nos ouriños. A acumulación destas substancias nas células cerebrais dos nenos afectados provoca convulsións, vómitos, irritabilidade e atraso mental severo. Unha proba de laboratorio permite obter a diagnose no neonato e posibilita a instauración dunha dieta pobre en fenilalanina, que evita a aparición dos síntomas da enfermidade. Nos últimos anos, as sondas xenéticas permiten tanto o diagnóstico dos enfermos coma dos portadores. A enfermidade dáse en individuos homocigotos para o alelo recesivo defectuoso, onde os proxenitores son portadores heterocigotos do alelo. Tamén se denomina síndrome de Fölling, en recoñecemento a Ivar Asbjörn Fölling, médico noruegués que a describiu...

Bactericida e bacteriostático de baixa toxicidade que se emprega como herbicida, como funxicida e para desinfectar a pel.

Pos brancos, solubles en auga e alcohol, que se empregan como antihistamínico.

Produto que resulta da substitución do hidróxeno dun grupo fenólico por un metal ou grupo catiónico.

Nome xenérico das resinas fenólicas.

Construción situada no lugar da Torre en Monterroso. Durante o s XVI recibiu o nome de Vilanova de Monterroso. Pertenceu ao conde de Monterrei e ao duque de Alba. Foi utilizada polo Rei Afonso I na súa loita contra Afonso Reimúndez e Ramón de Borgoña. Tiña dúas plantas rematadas en dentes de serra e un arco apuntado de oxiva pronunciada cara ao exterior.

Planta criptógama vascular, da división dos pteridófitos, caracterizada por presentar un ciclo biolóxico con alternancia de xeracións e con dominancia do esporófito sobre o gametófito. A presenza da lignina nestas plantas permitiulles a conquista da vida terrestre grazas á protección, que supuña, das radiacións ultravioletas e dos herbívoros, ademais de poder distanciar os órganos de produción de esporas do chan e polo tanto facilitar a súa dispersión. Na actualidade existen unhas 12.000 especies, principalmente herbáceas terrestres, cunhas poucas especies acuáticas, distribuídas nun 80% nas rexións intertropicais e o resto nas rexións temperadas.