"To" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Realizou unha pintura crítica e satírica da sociedade rusa, aínda que carente dunha intención moralista.

1. Relativo ou pertencente ás feófitas.

2. Alga da división das feófitas.

3. División de algas que se ordena na clase única das feofíceas.

1. Substancia orgánica capaz de producir a fermentación.

2. Anaco de masa de fariña fermentada que se emprega para levedar o pan.

PERSOEIRO

Arquitecto. Catedrático na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Membro de El Paso, a súa obra sitúase na tradición de F. Lloyd Wright e A. Aalto. Realizou xunto con J. L. Fernández del Amo a biblioteca do Instituto de Cultura Hispánica (1966-1977), e, no ámbito da rehabilitación, a remodelación do antigo hospital de San Carlos para a creación do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. Director do Instituto de Conservación y Restauración de Bienes Culturales, publicou diversos ensaios, como La crisis de la arquitectura española (1972). Dende 1989 pertenceu á Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.

GALICIA

Historiador e comerciante. Formado no seminario de Ourense, foi mestre na escola de Sampaio, para despois dedicarse ao comercio. Exerceu como cronista da cidade de Ourense e presidente da Asociación da Prensa e do Orfeón ourensán. Foi un dos fundadores do Museo Arqueolóxico Provincial e conservador do mesmo, vogal da xunta de goberno da Escola Provincial de Artes e Oficios e da xunta de protección da infancia e da instrución pública. Foi deputado provincial por Viana do Bolo (1904) e polo Barco de Valdeorras (1904), e un dos representantes da cidade de Ourense no comité organizador do Congreso Gallego-Americano (1909). Colaborou en varias publicacións e escribiu, entre outras obras, El río Limia y sus contornos (1879), Armas de Orense (1891), Guerra hispanolusitana (1893), El Pontificado gallego: crónica de los obispos de Ourense (1897), Los judíos en Orense (1904) e Orensanos ilustres (1916). Foi membro correspondente da Real Academia...

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Comezou a pintar en León, onde realizou a súa primeira exposición individual na Deputación. En 1940 trasladouse a Madrid, onde estudiou naútica, ao tempo que asistía, por libre, á Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, ao Círculo de Bellas Artes e, entre outros, ao taller de D. Vázquez Díaz. En 1944 trasladouse a Barcelona, onde coñeceu o informalismo. Compaxinou o seu labor artístico coa profesión de mariño mercante. En 1950 trasladouse á Coruña, onde foi profesor de debuxo (1963). Foi catedrático de Dereito Marítimo (1966) na Escola Superior da Mariña Civil, da que tamén foi director (1968). Traballou o gran formato, a pintura de cabalete e o linóleo, e cultivou o retrato, o bodegón e a paisaxe, mais os seus temas predominantes foron o mar e a muller. As súas obras de temática relixosa amosan un carácter místico que, co emprego dos canons alongados, evocan a El Greco; as paisaxes e bodegóns mostran o coñecemento das vangardas e neles destaca a ambientación esceanográfica...

GALICIA

Escritor e xornalista. Coñecido como Augusto Assía, pseudónimo extraído dun personaxe viaxeiro dunha obra de Tolstoi. Comezou estudiando filosofía e letras na Universidade de Santiago de Compostela, onde dirixiu a “Página Universitaria” de El Pueblo Gallego. Posteriormente, trasladouse a París e logo a Berlín, onde foi nomeado lector de literatura española da Universidade Humboldt, e foi correspondente do xornal La Vanguardia. Expulsado de Alemaña en 1933, tralo ascenso de Hitler ao poder e logo de escribir unha crónica sobre uns sacerdotes asasinados, La Vanguardia enviouno como correspondente a Londres, onde permaneceu ata o comezo da Guerra Civil española, momento no que se incorporou voluntariamente ás tropas sublevadas de Franco. Ao remate da guerra volveu a La Vanguardia como correspondente en Londres, onde realizou unha das súas entrevistas máis destacadas a Winston Churchill, tamén alí puido relatar directamente a Batalla de...

GALICIA

Pintor. O seu pai, Andrés Fernández Montero, coñecido como Ollos mouros, e o seu avó, coñecido como Guinchote, foron escultores. Formouse baixo a liña de Xoán Antonio García de Bouzas. En 1794, pensionado polo conde de Gimonde, ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde coincidiu co seu irmán Tomé, tamén pintor. Foi profesor de debuxo na Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago (1806-1809). A súa obra é mostra do eclecticismo neoclasicista mesturado coas pervivencias barrocas. Antes de 1794 realizou, entre outras obras, a pintura do retablo de Nosa Señora das Dores en Santa María a Real de Conxo. Tralo breve paso pola academia, instalouse en Santiago, onde desenvolveu a fase de madurez da súa pintura (1794-1815) coas decoracións das novas igrexas de San Bieito do Campo e da Capela Xeral das Ánimas. Estas obras caracterizáronse pola presenza dun gran número de personaxes, realizadas a gran tamaño, cunhas composicións baseadas na diagonal coa...

PERSOEIRO

Antropólogo. Licenciouse en Filosofía, Pedagoxía e Psicoloxía na Universidad Complutense de Madrid e doutorouse na Universidade de Santiago de Compostela. Realizou traballos de investigación en Perú, EE UU e en España, onde fixo traballos de campo no Bierzo, en Monfero e na vila de Betanzos. Catedrático de Antropoloxía Social da Universidade da Coruña, entre as súas monografías compre subliñar: Jerarquía, espazo y sociedad en tierras de Monfero (1982), Antropología de un viejo paisaje gallego (1984), Espacio y vida en la ciudad gallega (1992). En colaboración con Maria del Pilar Irimia publicou Betanzos frente a su historia: ciudad y patrimonio (2000). Dirixiu diversos proxectos de investigación entre os que destacan Mundo rural e mundo urbano en las villas gallegas e Dinámicas cidadás en Ferrolterra. Membro da Comisión de Antropoloxía do Consello da Cultura Galega e da sección de etnografía do Instituto Padre Sarmiento.

PERSOEIRO

Bispo de Tui (1286-1323), fillo de Álvaro Pérez de Soutomaior. Cóengo da catedral de Tui, elixírono prelado en 1286. Nomeado por Sancho IV notario maior de Andalucía, foi o chanceler da Raíña María de Molina.

PERSOEIRO

Bispo de Tui (1666-1669). Formado na Universidad de Alcalá de Henares, foi prior na colexiata de Santa María (A Coruña), capelán de honra da súa Maxestade e arcediago de Valderas (León). Durante o seu bispado emprendéronse as obras na capela de San Xulián do Monte Aloia. Posteriormente foi trasladado aos bispados de Coria e Jaén.

GALICIA

Pintor. Coñecido como Abel, cursou estudios na Escola de Artes e Oficios da Coruña. Cultivou técnicas, como o óleo, a cerámica, a augaforte, a serigrafía e o debuxo metalgráfico. Realizou a súa primeira mostra en 1951 baixo o nome de Fernández Tudó. A súa obra está presente en coleccións privadas de, entre outros países, Arxentina, Canadá, EE UU, Nova Zelanda e Suecia.

GALICIA

Escritor e xornalista. Doutor en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como catedrático de Lingua e Literatura Galegas de ensino medio e foi profesor titular da Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador en diversas publicacións como Informaciones, Tintimán, Boletín galego de literatura, Tempos novos, Revista galega de ensino, Chan, Cuadernos Hispanoamericanos, Cuadernos para el diálogo, A Nosa Terra, El Correo Gallego, Faro de Vigo, La Voz de Galicia e Ya, foi director, produtor, guionista e presentador do programa da TVG A trabe de ouro e mais da serie O ghalegho é útil para a mesma compañía. Colaborador fixo e responsable das áreas culturais da programación de Radio Popular de Vigo (COPE), foi responsable da galeguización da FM en Radio Popular de Vigo e os informativos...

PERSOEIRO

Pintor. Emigrou a Brasil onde comezou a desenvolver a súa vocación de pintor e instalouse en São Paulo. En 1901 viaxou a Nápoles e Roma, onde estudiou a arte clásica e, en Antícoli, coincidiu con outros artistas españois. Agobiado polas débedas regresou en 1903 a Galicia e, ao ano seguinte, trasladouse a Madrid coa intención de ser discípulo de Sorolla, pero só se dedicou a copiar os mestres españois do Museo del Prado e a asistir a clases de debuxo no Círculo de Bellas Artes. Regresou a Brasil e instalouse en Santos, onde realizou a súa primeira exposición individual en 1905. Os fracasos económicos, que non da crítica, foron a tónica das súas primeiras exposicións en São Paulo e Rio de Janeiro, ata que en 1907 conseguiu triunfar en Belén do Pará. Nesta época vendeu, Docas do mercado de Santos, Anaruxa, Icarahy, Pedra dos ladrões e Barbasán pintando en Antícoli, e moitas outras tanto da súa época italiana como brasileira. Dende entón realizou viaxes a España, onde se presentou a diversos...

GALICIA

Artista plástico. Licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Vigo e ampliou estudios no Taller de Pintura Pablo Ruíz Picasso do Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa (1999). Recibiu, entre outras, a bolsa de paisaxe da Fundación Mondariz-Balneario (1997). A súa poética repensa a pintura como unha expresión lírica, nunha sorte de paixases emocionais, nas que as veladuras, as luces e sombras, recuperan valores pitóricos tradicionais sen esquecer a investigación constante da materia. Desde 1994 participou en exposicións tanto individuais como colectivas, como o Certame de Pintura Eixo Atlántico do Noroeste, Novos Valores da Bienal de Pontevedra (1999) e no 2001 Bienal de Lalín, Mostra Unión Fenosa e 767 na Fundación Laxeiro. A súa obra está presente, entre outras, nas coleccións do Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa e na Fundación Mondariz-Balneario.

GALICIA

Escritor, economista e xornalista. Estudiou dereito en Santiago de Compostela e logo en Madrid. Colaborou nos xornais El Contemporáneo, El Español, La Gaceta Popular, La Ilustración Española y Americana, El Heraldo Gallego, El Eco de Orense e El Derecho. Publicou Retratos y semblanzas (1872) e Portugal contemporáneo: de Madrid a Oporto pasando por Lisboa. Diario de un caminante (1874).