"ABI" (Contén)

1. Calidade de probable.

2. Concepto que permite expresar cuantitativamente o carácter aleatorio dun suceso ou fenómeno que se cre que pode suceder. O cálculo de probabilidades xurdiu en Francia no s XVII cos matemáticos Pascal e Fermat. Laplace formulou as nocións de probabilidade básicas: a lei dos resultados favorables divididos entre os resultados posibles. Os fenómenos chamados aleatorios ou estocásticos, como os xogos de azar, constitúen o seu campo de traballo. Un espazo de probabilidade (Ù, Q, P) consta, por definición, dun conxunto Ù de resultados, dunha ó-álxebra Q de conxuntos observables ou sucesos, e dunha probabilidade P que é unha aplicación que asigna a cada suceso un número comprendido entre 0 e 1 coas propiedades: P(Ù) = 1 e se (A i ) i∈J é unha familia de sucesos disxuntos dous a dous, entón
   
   
   FORMULA
   (propiedades de aditividade). En particular cúmprese P(A∪B) =...

3. densidade de probabilidade.

1. Relativo ou pertencente ao probabiliorismo.

2. Seguidor do probabiliorismo.

1. Doutrina que nega a posibilidade de alcanzar a verdade, polo que establece a opinión máis probable como a equivalente á certa. Desenvolveuse no seo das academias mediana e nova por Arcesilao de Pitana, Carnéades e Filón de Larisa, entre outros. Modernamente apareceu unha nova variedade, relacionada coa teoría e a filosofía da ciencia (Gaston Bachelard). Tamén se coñeceu co nome de plausibilismo (Émile Meyerson).

2. Doutrina moral, desenvolvida no s XVII, sobre todo polos xesuítas, seguindo ao dominicano Bertomeu Medina (1528-1580), segundo a que é posible seguir unha opinión probable en cuestións éticas, aínda que exista outra opinión máis probable. Relaciónase coa casuística e co probabiliorismo.

1. Relativo ou pertencente ao probabilismo ou á probabilidade.

2. Partidario ou seguidor do probabilismo.

3. Interpretación da mecánica cuántica, de M. Born, segundo a que o módulo ao cadrado da función de onda dunha partícula pode interpretarse como a densidade de probabilidade de detectar esta partícula nun punto do espazo.

PERSOEIRO

Escritor e mestre. Autor especializado en literatura infantil e xuvenil, traballou como guionista para RNE e presidiu a Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (GALIX). Publicou O misterio das badaladas (1986), en que introduce o elemento da intriga; Cun ollo aberto e outro sen cerrar (1986), unha serie de relatos; A chave das noces (1988), unha novela xuvenil en que trata o xénero negro; O armario novo de Rubén (1989), en que inclúe elementos humorísticos nun relato áxil; Roxelio e a couza (1991), en que inclúe dous relatos sobre animais dirixidos ao público infantil; O país durminte (1993), unha narración en que se mestura a fantasía e a épica; e Cando petan na porta pola noite (1994, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil); e as novelas O pazo baleiro (1997), O home que inventou unha maneira de andar (1998)...

1. Relativo ou pertencente ao punjabi.

2. Lingua do subgrupo índico que pertence á familia indoiraniana do phylum indoeuropeo, que se fala no territorio de Punjab. Escríbese con caracteres persas e hindis, e aproxímase moito ao hindi. Na súa literatura destaca a obra do gurú Nānak (1469-1539) e dalgúns dos seus seguidores, así como algunhas obras sufís. Entre os autores modernos sobresaen Mohan Singh (morto en 1905) e o novelista Nānak Singh (morto en 1897).

PERSOEIRO

Escritor e mestre de retórica latina. Ensinou en Roma e Hispania e escribiu libros de retórica, xa perdidos, dos que destacan De causis corruptae e Defense do Nevi Arpiano, ademais da súa obra máis destacada, o tratado de retórica clásica e ciceroniana De Institutione Oratorio, en 12 libros.

1. Título dado aos doutores da lei xudía (s I a C). A partir do s I foi a designación oficial dos doutores en Palestina.

2. Ministro do culto xudeu e xefe espiritual da comunidade, cun título conferido polas escolas rabínicas. Nos reinos cristiáns da Península Ibérica o cargo, electivo e remunerado, era xeralmente confirmado polo soberano.

PERSOEIRO

Físico polaco. Trasladouse coa súa familia en 1899 a EE UU. Estudou física na Cornell University e doutorouse na Columbia University en 1927, cunha tese sobre as propiedades magnéticas dos cristais, e obtivo a nacionalidade estadounidense. Traballou sobre as propiedades magnéticas e eléctricas do átomo, e ideou o método da resonancia magnética nuclear. En 1944 recibiu o Premio Nobel de Física.

1. Enfermidade infecciosa aguda, producida por un virus, que o home contrae xeralmente pola trabada de animais infectados. O prognóstico da enfermidade adoita ser fatal unha vez instaurada, polo que son dunha grande importancia as medidas profilácticas. Os primeiros éxitos en vacinacións antirrábicas débense ao biólogo francés Louis Pasteur.

2. Sentimento que leva a enfrontarse a algo con máis forza e coraxe.

3. Estado de excitación nerviosa producida por un acontecemento adverso.

4. Sentimento de xenreira e antipatía cara a algo ou alguén.

1. de rabiar.

2. Que está moi enfadado.

1. Sentir rabia.

2. Anhelar unha cousa con moita intensidade.

3. Padecer a enfermidade da rabia.

4. Ter un sabor moi picante un alimento.