"Aden" (Contén)

PERSOEIRO

Educador inglés. Colaborou con C. Reddie na escola de Abbotsholme e fundou a escola de Bedales (1893). Consideraba moi importante para a educación a influencia do ambiente. Escribiu Bedales: a pioneer school (Bedales: unha escola pioneira, 1927) e A school-master’s testament (Legado dun director de escola, 1937).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado na Costa do Sol, na beira oriental da baía de Fuengirola (27.147 h [1996]). Dende a segunda metade da década dos sesenta, a explotación turística das praias de Arroyo de la Miel, antes un barrio de pescadores, converteu o concello nun centro estival moi concorrido, transformando a súa estrutura socioeconómica e urbanística. A capital municipal, a vila de Benalmádena, está a 2 km do litoral, pero tamén se veu inmersa neste proceso urbanizador. Os principais sectores de actividade son o dos servicios e o da construción.

CIDADES

Cidade de Baviera, Alemaña, nos contrafortes dos Alpes de Salzburgo (8.169 h [1980]). En 1933 Adolf Hitler fixo construír alí unha residencia de descanso que adquiriu sona mundial ao acoller as negociacións de 1938 con Halifax, Schuschnigg e Neville Chamberlain.

PERSOEIRO

Preto de Sigmaringen. Fundada polos agostiños no 1077, foi secularizada no 1802 e restaurada polos beneditinos no 1863. O seu abade leva o título de arquiabade. Foi un dos centros da restauración gregoriana na Alemaña meridional. Alberga unha institución dedicada á edición crítica da Vetus Latina.

GALICIA

Cineasta. Licenciado en Ciencias da Información e bolseiro da Academia de Belas Artes de Roma e da Fundación Juan March. Preocupado pola experimentación icónica   destacan as súas películas en super 8 dos anos oitenta. Dedícase preferentemente ao cine industrial.

1. 1. Sucesión frecuente e regular de sons, imaxes, movementos, etc.

   2. Número de pasos que realiza un atleta en carreira (ou de pedaladas que dá un ciclista) nun tempo determinado.

   3. Cantidade de fotogramas que son proxectados sobre a pantalla nun segundo.

   4. cadencia de tiro

      Número de tiros que efectúa unha arma de fogo por minuto.

2. Distribución e combinación de acentos e palabras que dan o ritmo característico de cada idioma. Na entoación é a maneira de pechar os fragmentos melódicos da frase. A cadencia de enunciación ten a terminación grave, baixando a liña xeral da frase. O fenómeno de cadencia expresa a terminación absoluta dunha frase enunciativa.

3. Distribución proporcionada e harmónica dos sons, acentos ou pausas tanto na poesía coma na prosa. Na métrica castelá, designa o tempo final da cadea rítmica que segue ao último acento, sen importar que haxa unha, dúas ou tres sílabas trala última acentuada.

4. Disposición simétrica dos movementos e sons que coinciden cos tempos fortes da música de danza.

5. 1. Conclusión ou caída dunha frase musical por mor da inflexión melódica sobre unha nota final de modo ou pola sucesión de harmonías que causan a sensación dun repouso suspendido ou definitivo. A teoría das cadencias, aparecida no s XII, contribuíu, a partir do s XVI, a definir a noción de tonalidade, ata o punto de basear toda a estrutura harmónica en series de cadencias en movemento de afastamento ou de retorno, con respecto á tónica.

   2. ...

1. 1. Parte máis tupida da malla da rede de pesca, situada nos extremos ou ao lado da chumbada.

   2. Tira de rede que reforza o bordo superior dunha rede de pesca.

2. Labor de gancho e bordado que dispón o fío en forma de cadea. Tamén se coñece polo nome de punto de cadeneta.

3. Cada unha das ringleiras de nós formados no lombo dun libro co fío empregado para coser os pregos.

4. Cadea estreita empregada como adorno dunha gornición.

1. Relativo ou pertencente a Canadá ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Canadá.

3. Arte desenvolvida no Canadá polas poboacións de orixe europea que se estableceron no país. No s XVII perfilouse unha arte plenamente afrancesada que se manifesta na obra do retratista Claude François, chamado Frère Luc (1614-1685). A arquitectura relixiosa, moi austera, enriqueceuse no s XVIII coas tallas, entre as que sobresaen as dos membros de dúas dinastías de escultores: os Levasseur, orixinarios de Normandía, especialmente Pierre Nöel Levasseur (1690-1770); e os Baillargé, do Poitou, nos que sobresae o escultor, pintor e arquitecto François Baillargé (1678-1781). Destaca tamén Phillippe Lièbert (1732-1804). François Ranvoyzé (1739-1819) e Laurent Amyot (1764-1839) foron importantes prateiros. A finais do s XVIII e durante o s XIX o prerromanticismo e o romanticismo reflectíronse nun certo nacionalismo artístico, interesado no exotismo das culturas e costumes indíxenas, no que participaron artistas da área cultural francesa como François Malepart de Beaucourt (s XVIII), Zacharie...

4. Cine desenvolvido en Canadá. Comezou en 1896 da man de John C. Green e, logo duns primeiros anos de produción relativamente intensa, decaeu cara ao 1920. A National Film Board, creada polo Parlamento en 1939 promoveu, dentro do campo da curtametraxe, a obra de realizadores tan notables como os documentalistas Wolf Koenig e Colin Low e, sobre todo, de Norman McLaren, unha das primeiras figuras mundiais do cine de animación. A comezos da década de 1960 xurdiu unha xeración de realizadores independentes, orientada cara ao cinema verité, entre os que destacaron Claude Jutra, Michael Brault, Guilles Grouix e Don Owen. Posteriormente, cómpre salientar, entre os realizadores de lingua francesa, a Gilles Carle, Denys Arcand, Jean-Pierre Lefebvre e Jean Baudin, e entre os de lingua inglesa, a Ted Kotcheff, Don Shebib, Allan King, Michael Brault, Patricia Rozema e Atom Egoyam.

5. A literatura de Canadá divídese en dous grupos de acordo coa lingua na que se escribe: a literatura anglocanadense, cultivada en lingua inglesa, e a literatura francocanadense, cultivada en lingua francesa. Dentro da literatura anglocanadense, cómpre destacar que o primeiro xénero que adquiriu unhas características de seu foi a novela histórica, iniciada por John Richardson (1796-1852) e continuada por William Kirby (1817-1906). O xénero humorístico, de gran tradición, comezou coas obras de Thomas Chandler Haliburton (1796-1865) e Sara Jeannette Duncan (1862-1922). A poesía romántica, intimista en Isabella Valancy Crawford (1850-1886), inspirouse a miúdo na vida salvaxe do país, seguindo as correntes da época vitoriana inglesa, e orixinou un xénero menor moi cultivado no país: as historias de animais. Foi cultivada por Charles G. D. Roberts (1865-1943), Archibald Lampan (1861-1899) e Bliss Carman (1861-1929). Co s XX, o simbolismo enriqueceu esta temática con...

6. Arte musical desenvolvida en Canadá a partir das contribucións dos inmigrantes europeos. Desde o s XVII os franceses introduciron a música occidental, en particular o xénero vocal, a través da provincia de Québec. Nos comezos do XIX os cantores populares ocupaban un lugar importante na vida musical do país. Ernest Gagnon publicou en 1865 a escolma Chansons populaires du Canada, que iniciou os estudios folclóricos francocanadenses, e Marius Berbeau publicou tamén diversas obras sobre o mesmo tema. A tradición musical británica comezou a introducirse a partir do s XVIII nas provincias marítimas e Terranova. Entre os músicos de ascendencia francesa destacaron Romain Octave Palletier (1844-1927), organista e compositor, Claude Champagne (1891-1965) e Guillaume Couture (1851-1915); entre os de ascendencia inglesa, Ernest Campbell MacMillan (1893-1973), organista e compositor, e Colin McPhee (1900-1964), compositor e pianista. Entre a xeración de músicos de finais do s XX destacan Harry...

PERSOEIRO

Margrave (1738-1806) e gran duque (1806-1811) de Baden. Da liñaxe dos Baden-Durlach, reunificou o país cando se extinguiu a dos Baden-Baden no 1770. Gobernou segundo os principios do despotismo ilustrado, aboliu a servidume no 1783 e inspirouse nas ideas fisiocráticas do marqués de Mirabeau e Du Pont de Nemours para mellorar a agricultura.

PERSOEIRO

Militar e mariño. Herdeiro do señorío de Torés, marchou a Filipinas como alférez no ano 1589 e, en 1590, ascendeu a almirante de naos. En 1593 realizou unha viaxe a China en misión diplomática e, en 1595, viaxou a México, cidade na que residiu ata 1598, cando foi chamado a defender as illas Filipinas dunha invasión xaponesa. Realizou numerosas viaxes polo Pacífico polo que recibiu o título de cabaleiro da orde de Santiago (1601).

1. 1. Acción e efecto de decaer.

   2. Período no que se produce a decadencia.

2. Proceso de debilitamento dun sistema social como consecuencia do desenvolvemento progresivo e a consolidación no seu seo de novos elementos antitéticos que preparan o cambio social e configuran un novo sistema social. Dende unha visión estática da historia, cualificouse como un período histórico de crise xeral no que concorren unha serie de fenómenos, en contraposición a outras épocas de maior esplendor ás que se desexa volver. A partir dunha perspectiva histórica evolucionista, defendeuse que todas as sociedades pasan por uns períodos de expansión, decadencia e morte que dan paso a sociedades superiores, nunha visión gradual e cíclica do progreso humano. As correntes historiográficas máis recentes superaron estas concepcións. Non existen uns períodos superiores e outros inferiores no desenvolvemento da historia, senón sociedades, sistemas sociais cualitativamente diferentes que son substituídos por procedementos dialécticos: ao tempo que se consolida un sistema desenvólvense nel elementos...