"Marc" (Contén)

PERSOEIRO

Político romano. Chamado o Uticense, era bisneto de Catón o Vello. Comezou a súa carreira pública como tribuno militar en Macedonia, no ano 72 a C, onde coñeceu as doutrinas filosóficas estoicas. Ao seu retorno a Roma, exerceu de cuestor atacando os colaboradores do tirano Sila. Elixido tribuno no ano 62 a C, compartiu o cargo con Cicerón e Catulo, e loitou no Senado contra as ambicións de César, Craso e Pompeio. Durante o consulado de César foi encarcerado, pero a presión popular liberouno. No ano 54 a C accedeu ao cargo de cuestor, desde o que tentou corrixir a situación de corrupción e desorde imperante. Cando se desencadeou a guerra civil púxose de parte de Pompeio, ao que seguiu ata á súa morte. Logo marchou en axuda de Escipión. Suicidouse despois da derrota de Thaos. Foi considerado como un exemplo para os estoicos. Dos seus escritos, consérvase unha carta a Cicerón.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estivo en diversas cortes italianas. Publicou Ricercari, motetti, canzoni (Ricercari, motetes, cancións, 1523). O seu fillo, Girolamo Cavazzoni (1525? - 1577?), coñecido como d’Urbino, foi un dos organistas italianos máis destacados do s XVI e traballou en Santa Bárbara de Mantua entre os anos 1565 e 1577. En 1543 publicou un libro de ricercari.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Discípulo de Carissimi, foi mestre de capela en Florencia (1646), tenor da capela pontificia (1660) e segundo mestre de capela de Leopoldo I en Viena (1666-1669). Distínguese, principalmente, como compositor de óperas, entre as que destacan Orontea (1649) e Il pomo d’oro (1668). O equilibrio entre arias e recitativos, iniciado por Monteverdi e mantido por Cavalli, rematou con el a prol das arias, nas que se concentra todo o interese musical. Compuxo, ademais, numerosos motetes e cantatas.

PERSOEIRO

Pintor. De familia xudía, formouse en Vitebsk no estudo de Jehuda Pluma. En 1907 trasladouse a San Petersburgo para asistir á Escola Imperial, onde estudiou baixo a dirección de Leon Bakst. No 1910 viaxou a París e coñeceu entre outros a Apollinaire, Max Jacob, Léger e Modigliani. En 1911 participou no Salon d’Automne e no Salon des Indépendants. Tres anos despois expuxo na galería Der Sturm de Berlín e regresou a Vitebsk, onde fundou unha academia de arte en 1917. Coa revolución foi nomeado comisario de Belas Artes en Vitebsk en 1918, pero a súa obra, de carácter fantástico, chocou coas premisas oficiais que procuraban unha arte realista que comunicase unha mensaxe social. En 1920 trasladouse a Moscova e realizou os decorados do Teatro Xudeu, pero axiña viaxou a Berlín en 1922 e a París en 1923, onde se estableceu e ilustrou obras para Vollard, como as Fábulas de Apollinaire. En 1926 expuxo por primeira vez en Nova York e, ao estalar a Segunda Guerra Mundial, estableceuse nos...

GALICIA

Comarca do centro da Comunidade Autónoma de Galicia, constituída segundo a Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia de 1996. Neste espazo comarcal concorda de xeito claro o espazo natural, ben diferenciado do resto do territorio circundante, co núcleo funcional, Chantada. Non obstante , tradicionalmente, mantivéronse vinculados a esta vila os concellos do S da Ulloa (Antas de Ulla e Monterroso) e o de Portomarín, que quedan fóra dos límites comarcais. Esta comarca toma a súa denominación do principal núcleo, Chantada. Esténdese aproximadamente entre os 42° 27’ e os 42° 47’ de latitude N e os 7° 39’ e os 7° 56’ de lonxitude O. Limita ao N coas comarcas da Ulloa (concello de Monterroso) e Lugo (Portomarín), ao S coa de Ourense (Vilamarín e A Peroxa), ao L coa Terra de Lemos (concellos do Saviñao e Pantón) e Sarria (Paradela), e ao O coas da Ulloa (Antas de Ulla), Deza (Rodeiro) e O Carballiño (San Cristovo de Cea). Abrangue unha superficie de 462,2 km2, nos que acolle unha poboación...

MONTES

Monte situado no límite entre os municipios de Folgoso do Courel (concretamente a parroquia de Visuña) e Barjas (da comarca do Bierzo). O seu cumio acada os 1.551 m de altitude.

PERSOEIRO

Compositor. Foi discípulo de Carissimi en Roma e, á súa volta a Francia, colaborou no teatro con Molière. Ao redor de 1680 entrou ao servizo do Gran Delfín e foi profesor de música de Filipe, futuro duque de Orléans. Dende 1698 ata a súa morte foi maître de musique da Saint-Chapelle. Compuxo a música para as obras teatrais Le mariage forcé e Le malade imaginaire, de Molière e para a ópera Médée (1693). Dedicouse especialmente á musica relixiosa, compuxo numerosas misas (Messe pour les trépassés e Messe de minuit), motetes e musicou partes dos Salmos.

PERSOEIRO

Teólogo dominicano. Foi discípulo de Gardeil, Mondonnet, Lagrange e Sertillanges en Le Saulchoir, onde ensinou posteriormente. Mestre en teoloxía (1931), especializouse en historia da teoloxía medieval. En 1942 foi desposuído da súa cátedra. O seu pensamento influíu moito no movemento de reforma que conduciu ao Vaticano II.

PERSOEIRO

Orador, escritor, político e filósofo. Nacido nunha familia de cabaleiros (ordo equestre), estudiou filosofía, retórica e leis en Roma, e completou a súa formación en Atenas, Rodas e Asia Menor entre os anos 79 e 77. De regreso a Roma adquiriu sona como avogado. No ano 70 apoiou a causa dos sicilianos contra Verres, antigo pretor da illa. Foi nomeado cuestor no ano 76, edil no 69, pretor urbano no 66 e elixido cónsul no 63. Coa intención de asegurar a orde dentro do Estado, tendeu a unir cabaleiros e senadores (concordia ordinum). O feito máis salientable do seu mandato foi a represión da conxuración de Catilina. Enfrontado con Pompeio, César e Craso, membros do primeiro triunvirato, sufriu o exilio no ano 58 por dar a orde de executar, sen xuízo previo, os cómplices de Catilina. Chamado de novo a Roma no 57, renunciou ao ideal de concordia ordinum polo consensus omnium bonorum, a reunión de todas as forzas vivas do Estado. Despoxado de relevancia política, retirouse...

PERSOEIRO

Emperador romano (268-270). Recibiu o apelativo de Gótico e destacou como militar durante o goberno do Emperador Decio. Defendeu as Termópilas do ataque dos bárbaros e no reinado de Valeriano foi gobernador da Iliria. Sucedeu a Galieno á fronte do Imperio, despois de ser elixido emperador polos seus soldados. Venceu os godos en Margus e detivo o avance dos alamanos, pero fracasou no intento de pacificar a Galia e Exipto. Morreu víctima da peste e sucedeuno Aureliano.

PERSOEIRO

Político e xeneral romano. Exerceu o consulado en cinco ocasións. Durante o primeiro consulado someteu a Galia Cisalpina (222 a C). Á fronte dos restos do exército romano detivo a Aníbal durante a segunda Guerra Púnica (215 a C) atacou as bases dos cartaxineses en Sicilia e sitiou Siracusa. Dirixiu novas campañas contra Aníbal e conseguiu a súa retirada ao Brucio. No seu quinto consulado morreu nunha emboscada.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Neto de Marco Claudio Marcelo. Exerceu como pretor en Hispania no 169 a C e foi nomeado cónsul no 166 a C e no 155 a C. No terceiro consulado (152 a C) ocupouse da sublevación celtibera de Hispania, onde buscou o diálogo. A intolerancia do Senado romano, dirixido polos Escipións, obrigouno ao enfrontamento. Despois de sitiar Numancia, acadou un tratado de paz cos pobos celtiberos e fundou a colonia romana de Corduba.

PERSOEIRO

Historiador italiano. Coñecido co nome de Sabellico, ensinou retórica en Udine (1473-1483) e Venecia, onde dirixiu a biblioteca pública. Influído por Flavio Biondo, escribiu entre outras obras: Rerum Venetarum ab urbe condita ad Marcum Barbadicum Venetarium principem libri XXXIII (Historia de Venecia dende a fundación da cidade ata ao príncipe veneciano Marco Barbadico, 1487).

PERSOEIRO

Lingüista. Especializouse en temas de lingüística xeral, etnografía e socioloxía lingüística. Aplicou á lingüística métodos estatísticos e matemáticos, e estudiou o nexo que hai entre a linguaxe e a estrutura social. Das súas obras cómpre destacar a dirección de Les langues du monde (As linguas do mundo, 1924), con A. Meillet, e os libros Linguistique et matérialisme dialectique (Lingüística e materialismo dialéctico, 1948), Histoire d’une langue: le français (Historia dunha lingua: o francés, 1950) e Pour une sociologie du langage (Para unha socioloxía da linguaxe, 1956).

1. Territorio dotado dunha serie de similitudes e afinidades que o singularizan, xa sexan as relacións de veciñanza establecidas entre os lugares que o forman, unhas certas condicións naturais ou a persistencia de demarcacións históricas.
   Desenvolvemento teórico: concreción e definición
   Malia a común e abundante utilización do termo, non existe un consenso xeral sobre a súa definición nin carácter. Téndese a equiparar a unha “microrrexión” na que coinciden diversas variables na paisaxe e nas relacións humanas que a dotan de singularidade. Tamén se utiliza como un ámbito funcional de carácter supramunicipal para a prestación dun determinado servicio. É, polo tanto, unha escala territorial intermedia entre as unidades locais de base, parroquias e municipios, e o nivel rexional. En Galicia, teóricos da ordenación territorial propugnaron historicamente, dende diversas posicións ideolóxicas, unha organización territorial en comarcas. Contribúen á tradición comarcal dous...

2. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), definida en función dunha gran cidade que experimentou un proceso de crecemento e expansión da urbanización por todo o territorio, que derivou na formación dun continuo urbano. A súa densidade demográfica é elevada e as relacións económicas e funcionais no seu interior moi intensas. A principal finalidade da institución comarcal é a coordinación de actuacións administrativas sobre o territorio metropolitano, fundamentalmente nos aspectos referidos á rede de transportes, os medioambientais e de xestión do solo. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son metropolitanas as comarcas da Coruña e de Vigo.

3. Categoría máis simple de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), caracterizada por unha economía cun gran peso das actividades agropecuarias e cun hábitat maioritariamente rural.

4. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), caracterizada pola superposición do sistema urbano e rural, na que predominan as actividades económicas non agrarias. Ademais, nun plano morfolóxico distínguese por unha elevada intensidade na ocupación do solo e un policentrismo urbano, de xeito que varias vilas ou pequenas cidades integran unha rede de relacións intracomarcais. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son rururbanas as comarcas do Baixo Miño, do Barbanza, de Bergantiños, do Eume, do Morrazo e do Salnés.

5. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), definida como aquela que se desenvolve ao redor dunha gran cidade pero na que a intensidade da urbanización non permite falar de aglomeración metropolitana. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son urbanas as comarcas da Ferrolterra, Lugo, Ourense, Pontevedra e Santiago de Compostela.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego que comezou a editarse na comarca do Morrazo no ano 1996, primeiro como quincenario e a partir do ano 2001 mensualmente. Pertenceu inicialmente ao grupo de comunicación Filmagal, ata que en maio de 2001 pasou a mans da empresa La Capital, editora de El Ideal Gallego, Diario de Arousa, Deporte Campeón e Diario de Ferrol. Dirixida por Antón Xil Alcántara e coordinada por Carlos Fuentes, conta cun consello de redacción formado por Iria Santaclara, Raquel Rey e Afonso Fernández. Contén información de carácter xeral que abrangue os concellos de Cangas, Moaña, Bueu e Marín. Insire unha sección dedicada a cada concello e, ademais, os apartados “Opinión”, “Deportes”, “Cultura”, “Servicio Galego de Colocación” e “Breves”. Inclúe tamén reportaxes de actualidade e diversos especiais dedicados ao mundo do motor, do fogar e da construción, entre outros.

SEMANARIOS

Semanario de orientación radical editado en Chantada en decembro de 1912. O veterinario M. Losada Castro foi un dos responsables desta publicación, patrocinada polo bando liberal, que se dedicaba principalmente aos artigos de divulgación do propio veterinario, xunto con noticias relacionadas co agro. Introduciu poemas de Curros Enríquez, Pepe Mollete e de Vilardemonte. Ademais, contou coa colaboración de M. Cabo e Fray Ruibarbo.