"Pin" (Contén)

1. Actividade turística que consiste en permanecer temporalmente ao aire libre en tendas de campaña ou caravanas. Pode practicarse en campo aberto ou en recintos especialmente preparados e dotados de servicios.

2. Recinto que ofrece instalacións apropiadas para acampar, tales como servicios sanitarios, supermercado, restaurante, etc.

3. Aparato portátil, usado normalmente nas acampadas, formado por unha bombona pequena de gas á que se lle encaixa un queimador. Dependendo dos accesorios que se lle engadan, pode empregarse para cociñar ou para emitir luz.

GALICIA

Enólogo e xornalista. Diplomado en maxisterio, especializouse en temas de gastronomía e consumo. Na prensa escrita traballou no Diario de Pontevedra, El Pueblo Gallego, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El Correo Gallego e O Correo Galego. No Faro de Vigo creou o suplemento ConSumo Gusto, pioneiro en información turística, gastronómica e de cultura popular orientada ao consumidor en Galicia. Dirixiu a revista Consumidores e Paradores, la revista del viajero. Creou e dirixiu a revista Andares Gozosos e foi director das publicacións Hostelería Galega & Turismo e Lareira. Correspondente en Galicia da revista Club de Gourmets, foi ademais inspector da guía gastronómica Gourmetour e crítico gastronómico na revista Vino y Gastronomía. Colaborou na Guía de Quesos de España e na Guía de Vinos del Gourmet. Traballou para Radio Pontevedra, foi correspondente en...

PERSOEIRO

Escritor francés. Empregou o pseudónimo de Francis Carco e publicou os poemarios La bohème et mon coeur (A bohemia e o meu corazón, 1912); os libros de memorias De Montmartre au Quartier Latin (De Montmartre ao Barrio Latino, 1927) e Bohème d’artiste (Bohemia de artista, 1946); as novelas Jesús la Caille (1914), L’equipe (A banda, 1919), L’homme traqué (O home acosado, 1922) e Perversité (Perversidade, 1925); e a biografía novelada Le roman de François Villon (A historia de François Villon, 1926), entre outras obras.

1. Especie de zapato tecido con la grosa que vai colocado por riba das medias ou calcetíns, empregado especialmente para meter os pés nas zocas e mantelos quentes.

2. Calcetín groso de la.

1. Peixe de auga doce do xénero Carassius, da familia dos ciprínidos.

2. [Carassiu

3. [Carassiu

1. Apelido procedente dun alcume que se aplicou a individuos que tiñan por oficio a carpintería. Documéntase no s XIII: “Martinus Carpentarius” (doc ano 1207, P. Loscertales de García de Valdeavellano Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes, vol II, 1976, p 418). Adoita aparecer castelanizado: Carpintero.

2. Liñaxe procedente de Arias Carpento, señor de Sirgal, no concello de Monterroso, e de Carpento, en Narla, concello de Friol; os seus descendentes cambiaron este apelido polo de Carpinteiro ou Carpintero. As súas armas levan, en campo de azul, seis veneras de ouro e bordo do mesmo metal.

1. Larva xilófaga de certos coleópteros e himenópteros da familia dos sirícidos. Debido á dificultade de dixestión da madeira, para o que se serven de microorganismos simbióticos presentes no seu tracto dixestivo, o período de desenvolvemento pode durar varios anos.

2. Persoa que ten como oficio o traballo da madeira. Existen varias especialidades que van dende o que elabora unha ferramenta de traballo ou o que fai un moble ata os fabricantes de carros, sellas, caldeiros ou mesmo vaixelas de madeira, tan empregadas en Galicia ata o s XVIII. Así, cómpre distinguir: o carpinteiro de taller, aquel que realiza o seu traballo nun taller próximo á casa e constrúe mesas, bancos ou portas; o carpinteiro de armar, que xeralmente non posúe taller e constrúe as armazóns dos pisos e corredores empregando ferramentas como a machada, as trenchas e o mazo; o carpinteiro de ribeira, que sitúa o taller na costa ou no interior e repara embarcacións e avarías; e os artesáns de carpintería fina, constructores de certo rango dedicados a pezas delicadas como os instrumentos musicais, que coidan o torneado e o acabado final. Todos eles precisan unha ampla infraestructura de almacenaxe para o seu material como as gubias, trenchas, cepillos e mazos. A súa madeira preferida é...

1. Obradoiro no que se traballa a madeira.

2. Arte e oficio de labrar e traballar a madeira.

3. Conxunto de pezas de madeira (ventás, portas, marcos, etc) ou doutro material que hai nun edificio.

GALICIA

Músico e luthier. Emigrado a Montevideo aos 6 anos, estudiou música na Escuela de Artes y Oficios desa cidade. Posteriormente se instalou en Bos Aires onde exerceu como violoncellista nos teatros Colón e na Ópera, e participou na fundación da Sociedad Musical de Mutua Protección. Acadou especial recoñecemento como luthier especialista na fabricación de arcos para instrumentos de corda, tarefa á que se dedicou especialmente nos seus últimos anos.

1. Relativo ou pertencente ás cesalpiniáceas.

2. Árbore ou arbusto da familia das cesalpiniáceas.

3. Familia de plantas leñosas integrada por uns 150 xéneros e 2.200 especies, pertencente á orde das fabais, de follas normalmente pinnadas e flores pentámeras. A familia é propia do trópico e do subtrópico de África e América, aínda que tamén está presente na rexión mediterránea. Ás cesalpiniáceas pertencen os xéneros Amherstia, Caesalpinia, Casia, Ceratonia, Cercis, Senna e Tamarindus.

PERSOEIRO

Médico, botánico e filósofo italiano. Foi profesor de medicina e director do xardín botánico de Pisa (1555) e, dende 1592, médico de Clemente VIII. Describiu coidadosamente a morfoloxía das flores e dos froitos na súa obra De plantis libri XVI (Libro XVI sobre as plantas, 1583), onde introduciu unha clasificación baseada nestes caracteres. Son importantes os seus estudios sobre a circulación do sangue.

PERSOEIRO

Xornalista e político. Utilizou as súas colaboracións xornalísticas para expresar a súa postura republicana, polo que foi encarcerado. Obrigado a exiliarse, fuxiu a París, de onde regresou en 1893 despois de ser amnistiado. Defensor do republicanismo, en 1910, trala implantación da República, foi nomeado ministro; un ano despois, foi declarado primeiro presidente do goberno constitucional, cargo no que foi substituído no mesmo ano por Augusto de Vasconcelos. Foi redactor dos xornais O Primeiro de Janeiro, O Tempo e O Dia, e fundador da República Portuguesa. Escribiu Diário de João Chagas (1929) e Correspondência literária e política com João Chagas (1937).