"Uria" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á curia, especialmente á romana.

2. Membro da curia municipal que se ocupaba da recadación dos impostos e que tiña a obriga de responder deles cos seus fondos no Imperio Romano. Normalmente, exercían este cargo os cidadáns acomodados polos beneficios que podían acadar, pero a partir do s II o cargo converteuse en hereditario e, baixo o goberno de Diocleciano, fíxose obrigatorio. Desapareceu no s IV, como un síntoma máis da decadencia da vida urbana romana.

3. Persoa que pola súa profesión intervén na administración de xustiza.

1. Unidade táctica do exército romano formada por dez soldados de cabalería e dirixida por un decurión.

2. División da asemblea de cada un dos municipios ou colonias romanas formada polos decurións.

3. Grupo aproximado de dez alumnos asignados a un decurión.

PERSOEIRO

Teólogo. En 1947 ingresou na Compañía de Xesús e no segundo ano do noviciado trasladouse a El Salvador. Estudiou humanidades na Universidad Católica de Quito (Ecuador), na que se licenciou en Filosofía (1955). Entre 1958 e 1962 estudiou teoloxía en Innsbruck (Austria) con Karl Rahner. Doutorouse en Filosofía na Universidad Complutense de Madrid (1965). En 1967 comezou a súa actividade docente na Universidad Centroamericana (UCA) de San Salvador, da que foi director do departamento de filosofía (1972) e reitor dende 1979. Representante destacado da Teoloxía da Liberación, involucrouse na política interna do país, sumido nunha guerra civil: denunciou os abusos da oligarquía opresora e explotadora e dunha clase política servil, pero tamén denunciou os métodos da guerrilla, á que acusaba de non representar o pobo salvadoreño, como proclamaban os seus dirixentes, e defender unicamente intereses partidistas. Dende o reitorado pretendeu converter a UCA nun instrumento de liberación popular comprometido...

PERSOEIRO

Raíña de Asturias, filla de Paio I e irmá do Rei Fáfila. O seu home, o Rei Afonso I o Católico (739-757), recibiu a coroa trala morte de Fáfila.

PERSOEIRO

Actriz. En 1947 ingresou na compañía infantil do Teatre Romea de Barcelona, e en 1950 pasou á adulta. En 1954 comezou a súa carreira profesional coa interpretación de Medea, de Eurípides. Fundou unha compañía co seu marido en 1959 e estreou Gigí, de Colette. Interpretou a partir dese ano moitas obras, entre as que destacan A boa persoa de Sezuan, de Bretch (1966), as traducións castelás de Huis clos e La putain respecteuse, de Sartre (1969), Yerma, de García Lorca (1972), Divinas Palabras, de Ramón Mª del Valle-Inclán (1976), Doña Rosita o el lenguaje de las flores, de García Lorca (1981), A tempestade, de W. Shakespeare (1982), ou Salomé, de Oscar Wilde. Compartiu, con José Luis Gómez e Ramón Tamayo, a dirección do Centro Dramático Nacional (1979-1981). En 1986 debutou como directora en Londres, coa montaxe de La casa de Bernarda Alba. Destacou a súa actividade no campo da ópera, especialmente...

REXIÓNS

Rexión histórica comprendida entre os ríos Arno e Tíber e o Mar Tirreno, habitada polo pobo etrusco entre os ss VIII a C e I a C. Entre as súas poboacións destacaron na costa Caere, Populonia, Rusellae, Tarquinia, Veyes, Vetulonia, Volaterrae e Vulci, mentres que no interior se estendían as cidades máis novas, como Arretium, Clusium, Cortona e Perusia.

REINOS

Reino creado por Napoleón na Toscana (1801-1807) despois de abolir o gran ducado de Toscana. Invadido polos franceses en 1796, en marzo de 1801, polo Tratado de Lunéville, Napoleón nomeou rei de Etruria a Luís I de Borbón, duque de Parma. Trala súa morte (1803) sucedeuno o seu fillo Luís II, aínda que a súa esposa María Luísa actuou de rexente. Refuxio de numerosos inimigos de Francia, Napoleón incorporouno a Francia polo Tratado de Fontainebleau (1807). En 1809 foi reconvertido en gran ducado de Toscana e entregado a Elisa Bonaparte.

1. Enfado moi exaltado.

2. iolencia e agresividade coa que se produce algo.

3. Ímpeto con que que algo se leva a cabo.