"ISM" (Contén)

Calidade ou carácter de exótico.

Gusto polo exótico.

Técnica de composición musical que aspira a reproducir trazos modais, rítmicos ou melódicos da música de orixe non europea. Empregouse, sen unha base musicolóxica, a finais dos ss XVII e XVIII para facer máis variados os espectáculos musicais. Un tipo célebre foi a música turca, obtida con címbalos e triángulos. A fins do s XIX, os estudios musicolóxicos permitiron imitacións máis fieis. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Movemento artístico desenvolvido en Alemaña e no ámbito centroeuropeo entre 1905 e 1933. Como escola representou a consciencia máis evidente dun estado colectivo de inseguridade e temor producido polos cambios e acontecementos que se sucederan no país. Ligado ao Barroco e ao Romanticismo alemán, foi un tipo de renovación do Sturm und Drang. Ideoloxicamente representou a vontade do artista de dominar o mundo exterior, situándoo nun cadro de ideas abstractas que, expresadas, explican o universo todo, prescindindo conscientemente da análise dos feitos reais. O nome dado á escola indica o espírito que expresa na deformación das figuras e dos ambientes, para manifestar a súa tensión e o seu dinamismo interior e comunicar unha crítica cruel e pesimista da sociedade; á vez fai un eloxio da loucura, da morte e da desesperación. No eido das artes plásticas, aplícase o termo expresionismo ás obras de arte ou tendencias que puxeron unha énfase na expresividade, ben do contido ou ben da forma, e que...

Corrente da arte abstracta que se desenvolveu dende a década dos corenta na denominada escola de Nova York. As súas orixes sitúanse no surrealismo e na abstracción de W. Kandinskij e A. Gorky, e na influencia que exerceron os pintores europeos instalados nos EE UU por mor da Segunda Guerra Mundial. Aínda que os seus membros cultivaron unha arte baseada na expresión xestual e na liberdade da pincelada, non tiveron unha unidade estilística pois foi unha arte libre sen normas e sen canons a seguir. Nos EE UU coexistiron dúas tendencias, por unha banda, a pintura xestual, o Action Painting, de J. Pollock, R. Motherwell e F. Kline; e pola outra, a baseada nos campos de cor, representada, entre outros, por M. Rothko, B. Newman, A. Reinhardt e C. Still.

Calidade ou actitude de fariseo.

Grupo relixioso integrado polos fariseos.

1. Sistema político instaurado en Italia pouco despois da Primeira Guerra Mundial por Benito Mussolini, creador en 1919 dos Fasci Italiani di Combattimento, estrutura corporativa de carácter totalitario e nacionalista. Os seus trazos definidores foron o antiliberalismo, o antimarxismo e o anticapitalismo; e o seu obxectivo a creación dun estado forte, totalitario e nacionalista, baseado no principio de liderado e de xerarquización. No campo económico, buscou unha vía intermedia entre o liberalismo e o socialismo a través do corporativismo, que incorporaba os distintos grupos de produtores en categorías funcionais integradas nun ámbito nacional e fortemente xerarquizadas. O Rei Víc22tor Manuel III encargoulle a formación de goberno a B. Mussolini, quen foi ampliando as súas cotas de poder ata implantar un réxime autoritario baixo o seu dominio como Duce, líder do partido. Italia ofreceu o modelo de fascismo característico das décadas de 1920 e 1930. O partido único foi coñecido en...

2. Ideoloxía que inspira o sistema político instaurado en Italia por Mussolini.

1. Ideoloxía política que ten por obxectivo a instauración dun réxime autoritario, de base corporativista, imperialista e racista.

2. Réxime político inspirado nesta ideoloxía.

Actitude autoritaria, arbitraria e violenta, coa que unha persoa se impón a un grupo.

Concepción filosófica segundo a cal todo é inevitable e polo tanto fatal, de tal xeito que no mundo e na vida humana todo está xa escrito de antemán polo destino. Oponse á liberdade humana, posto que a existencia está predeterminada, de acordo con algunha clase de lei que se converte nun destino ineludible, nunha fatalidade todopoderosa. Esta corrente estivo moi presente na filosofía estoica, que defendeu a necesidade de procurarlle a paz interior ao ser o destino inevitable, e, en certos aspectos, tamén en A. Schopenhauer.

Actitude da persoa que asume esa doutrina e non atopa a posibilidade de cambiar o seu destino.