"An" (Contén)

Paso da serra Kirthar, no Baluchistán, Paquistán occidental (1.770 m); comunica as chairas do Paquistán coas montañas de Afganistán e de Irán.

Membro dunha sociedade científica formada por xesuítas belgas que desde 1643 se dedicou á publicación da Acta Sanctorum e que leva o nome do seu iniciador, o xesuíta flamengo Jean Bolland (1596 - 1665), iniciador da publicación de documentos haxiográficos.

Arciprestado da diocese de Lugo que abrangue as parroquias de Barreiros, Bolaño, O Camiño, Cellán de Calvos, Cellán de Mosteiro, Cuvelas, A Frairía, Furís, Masoucos, Miranda, Mirandela, Montecubeiro, Pena, Pereirama, A Pumarega, Rebordaos, Riomol, Seres, Uriz, Vilabade, Vilalle e Vilariño, todas do concello de Castroverde.

Liñaxe que fundou casa na fortaleza da Barreira, na ribeira do río Neira, e que está moi vinculada á casta dos Ribadeneira. Dende Lugo pasou ás restantes provincias galegas, a Asturias e Castela. As súas armas levan escudo mantelado: primeiro, en campo de ouro, unha cruz de Calatrava de goles, cargada de cinco veneras de prata, e en punta ondas de azul e prata (armas dos Ribadeneira); segundo, en campo de goles, un león rampante ao natural; terceiro, en campo de sinople, un cordeiro de prata sobre un bolo de ouro. Algunhas ramas levan escudo acuartelado: primeiro e cuarto cuarteis, en campo de prata, cunha cruz de Calatrava de goles, cargada de cinco veneras de ouro; segundo cuartel, en campo de sinople, cun león rampante de ouro; terceiro cuartel, en campo de sinople, un cordeiro de prata cebado dun bolo de ouro. Recóllese tamén escudo: en campo de sinople, cun cordeiro pasante, superado dun bolo de ouro. Os de Asturias traen, en campo de sinople, un cordeiro de prata...

Mosteiro situado na parroquia de Bolaño (Castroverde). Aparece citado tan só nun documento considerado falso pola crítica, enumerado entre as posesións que Afonso III confirma á Igrexa de Lugo no ano 897. Da primitiva igrexa soamente se conserva a ábsida. No s XV converteuse nun hospital de peregrinos.

Liñaxe galega que pasou a Andalucía, fundando casa en Sevilla. As súas armas levan, en campo de prata, unha flor de lis de azul, acompañada de cinco roeis de goles, dous no xefe e tres en punta; bordo de goles. Outra variante trae, en campo de sinople, unha aguia bicéfala, voante, de sable, coroadas as dúas cabezas con coroa real e con outra coroa igual entre as poutas; bordo de azul, con oito lises, de ouro.

Ana Bolena.

Plantas anemocoras, como moitas lamiáceas, nas que o vento, ao facer oscilar os talos ríxidos e elásticos, proxectan as sementes fóra dos froitos, a uns cantos metros de distancia.

Revista subtitulada “Boletín de uso interno da Asociación Cultural”. Apareceu en xaneiro de 1980 na localidade coruñesa de Negreira. O consello de redacción, ao longo da súa traxectoria, estivo composto por X. Francisco Escudero Caamaño, X. Amancio Liñares Giraut, Paulo Vaamonde García, Arturo López Regueiro, Manuel Martínez Álvarez e Alberto García Pintos, entre outros. Os contidos desta revista amosaban un compromiso decidido coa normalización da cultura e da lingua galegas, cuestión que se percibe segundo os títulos do sumario: “Refráns galegos”, “Novas de Afonso Eans”, “Libros”, “Os nosos artistas”, etc. O número 1 contén artigos dedicados a Celso Emilio Ferreiro e a Eduardo Blanco Amor, e cada ano saía un boletín especial co gallo do Día das Letras Galegas. Desta revista saíron dous números que destacan especialmente: o número 19, un boletín especial con motivo do Centenario de Rosalía de Castro, e o número 20 que conmemora o X Aniversario da Sociedade Afonso Eans.

Boletín dirixido aos centros estatais de ensino primario, que apareceu posiblemente no ano 1954 na cidade da Coruña. Utilizaba a lingua castelá e non tivo unha periodicidade regular; normalmente editábase un número ao comezo do curso escolar e outro ao final. Entre as seccións figuraban títulos como “Sección oficial”, “Exposiciones y concursos”, “Ponencias” ou “Cáritas escolares”. Presentaba datos estatísticos, un almanaque escolar, comentarios, informes de inspección, etc. A sección “Cáritas escolares” ofrecía unha visión do maxisterio dende unha óptica relixioso-caritativa.

Boletín que comezou a publicarse en La Habana en 1915. Cesou en 1955. A lingua que utilizaba era o castelán agás algunha frase esporádica ou algunha cita en galego. Este boletín era un xeito de “gaceta oficial” que recollía textualmente todo o que se dicía nas sesións da Asamblea de Apoderados. Serviu de libro de actas e incluía debates, informes de comisións especializadas, balances financeiros, contabilidade, situación do sanatorio, do teatro, do colexio, etc. Trátase dunha valiosa crónica que dá mostra do esforzo e interese común dos emigrantes polas institucións que os agrupaba. Cada edición do boletín tiña case 300 páxinas. Publicouse regularmente durante uns 45 anos, ata que o Centro Galego desapareceu.