"ILi" (Contén)

1. 1. Unidade social formada por un conxunto de individuos vinculados por relacións de matrimonio, parentesco ou afinidade, que conviven e organizan colectivamente a vida cotiá ou parte dela. A familia biolóxica, que se basea nunha necesidade de emparellamento e continuidade e que está constituída polo pai, a nai e os fillos da parella, non sempre coincide coa familia social. O elemento que define a familia é o recoñecemento social que vincula a parella ou matrimonio e a súa descendencia dentro do sistema social. Entre as diversas funcións que realiza a familia inclúese a ordenación das relacións entre os sexos, a cohesión entre os individuos, a organización da economía e a transmisión das normas morais e das crenzas. Fronte á variedade de funcións que desempeña, non existe unha forma esencial ou natural da familia, senón que presenta formas moi diversas que só coinciden nun factor: a prohibición do incesto como feito antisocial. L. H. Morgan, na obra Systems of Consanguinity and Afinity...

   2. Conxunto de persoas descendentes dunha mesma liñaxe.

2. Conxunto dos fillos dunha parella.

3. Conxunto de cousas que teñen unha orixe e características comúns que fan que se perciban como parte dun grupo.

4. 1. Conxunto de curvas ou superficies que teñen a mesma ecuación diferencial. Así, a ecuación dunha familia depende dun número determinado de parámetros, e obtense para cada xogo de valores dos parámetros unha curva ou superficie da familia.

   2. familia de conxuntos

      Colección de conxuntos que teñen unha característica común. Represéntase por (A i ) iÎI , onde Ai é cada un dos conxuntos da familia e I un intervalo do conxunto dos números naturais.

5. Categoría taxonómica situada entre o xénero e a orde. Comprende un conxunto de xéneros que están relacionados por medio dunha serie de características comúns. En botánica, os nomes das familias fórmanse, xeralmente, cos sufixos -áceas e en zooloxía con -idos.

6. Secuencia de ciclóns, en número de 3 a 6, que se produce na fronte polar entre dúas invasións de aire polar nas baixas latitudes.

7. ...

1. Relativo ou pertencente á familia.

2. Que resulta coñecido para alguén en concreto.

3. 1. Que é natural e non resulta forzado.

   2. Aplícase ao estilo, lingua ou palabra que só se emprega cando existe un certo grao de intimidade ou confianza entre os interlocutores e, á vez, hai un rexeitamento das relacións cerimoniosas que esixe unha lingua elevada e académica.

4. Aplícase a algunhas cousas que teñen un tamaño máis grande ca o habitual, para que os use toda a familia.

5. Persoa que pertence á mesma familia do suxeito en cuestión.

6. 1. Criado, servente.

   2. Eclesiástico ao servizo persoal dun bispo.

   3. ...

1. Trato cordial e coloquial entre dúas persoas que se coñecen.

2. Acción que implica un exceso de confianza por parte de alguén.

1. Facer familiar e común unha cousa.

2. Acostumarse a algo de forma que resulte normal. OBS: Constrúese coa preposición con.

1. Emprego ou título de familiar do Tribunal da Inquisición.

2. Emprego de familiar ou fámulo nun colexio.

3. Irmandade que algunhas persoas tiñan coas ordes relixiosas.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1296-1337), fillo de Pedro III de Aragón. Lugartenente xeral da illa trala morte do seu pai (1285), foi proclamado rei polos sicilianos en 1296. A súa oposición ao papado e a Carlos II de Anjou enfrontouno ao seu irmán Xaime II de Aragón, que o venceu na Batalla de Cabo Orlando. Asinada a Paz de Caltabellotta (1302), continuou como rei vitalicio e mantivo a independencia e a integridade do seu reino. Financiou varias expedicións de almogávares nas que se conquistaron os ducados de Atenas e Neopatria.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia e duque de Atenas (1355-1377), fillo de Pedro II de Sicilia. Defendeu o reino das pretensións dos monarcas napolitanos, que desembarcaron en Messina (1356), e da súa irmá, Leonor de Aragón, para o que se aliou con Xoana I de Nápoles.

PERSOEIRO

Educador suízo. En 1799 fundou en Hofwyl, cerca de Berna, unha institución agrónomo-educativa e favoreceu o ensino das diversas clases sociais. Á súa escola, orientada baixo postulados pestalozzianos, acudiron estudiantes de toda Europa e tivo unha grande influencia no desenvolvemento das teorías educativas, especialmente na educación baseada no traballo directo no campo. Foi un dos máximos difusores e continuadores da obra da educación popular que trazara Johann Heinrich Pestalozzi

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios de Ourense e en 1975 ingresou na École Nationale Supérieur des Beaux Arts de París. Foi un dos membros do grupo Os Artistiñas cos que participou, entre outras, na mostra Sete artistas galegos (1965). En 1954 realizou a súa primeira exposición de debuxos no Liceo Recreo de Ourense. Nos seus principios abordou temas e referentes galegos (Bacallaos, 1964), pintou obxectos que o rodeaban, naturezas mortas e paisaxes. Dende os anos setenta, as súas obras enchéronse de personaxes, fundamentalmente mulleres. Na década dos oitenta realizou obras de intenso colorido como prolongación do seu interese polo cromatismo como forma de expresión, que levaban implícito un certo hieratismo que remite ao expresionimo galego tradicional, e comezou tamén a traballar en series, das que destacan, Walkirias, Cachondas de Paraguay, Jazz em Streckstrump (1987) e a serie das terrazas, iniciada a mediados dos oitenta. Nos anos noventa...

GALICIA

Pintor. Formouse na Escola de Artes e Oficios da Coruña (1940-1945), na Escola de Artes Plásticas e no Taller Libre de Arte de Caracas. Traballou como debuxante publicitario. A súa obra pictórica achegouse ao surrealismo. Cultivou tamén a escultura e a serigrafía. Realizou exposicións na Coruña, Vigo, Barcelona, Caracas e Múnic, e participou, entre outras mostras colectivas, na de Pontevedra con Centroamérica (1999).