"RM" (Contén)

1. 1. Reafirmar, facer aínda máis firme e seguro, algo que non se sabe con certeza.

   2. Asegurar alguén que son verdadeiras as palabras doutra persoa.

   3. Facer que algo provisional ou dubidoso pase a ser definitivamente certo.

   4. Ter alguén máis seguridade nunha determinada crenza, sospeita ou intención.

   5. Adquirir máis certeza un xuízo de valor que se fai sobre algunha persoa.

2. Renovar a alguén nalgún cargo.

3. Administrar o sacramento da confirmación.

4. 1. Acabar por ser certo algo que era dubidoso.

   2. ...

1. Que confirma.

2. Relativo ou pertencente ao sacramento da confirmación.

1. Acción de conformar ou conformarse.

2. 1. Estrutura ou forma dalgunha cousa.

   2. Disposición xeral das partes que forman un corpo organizado ou un órgano.

   3. Cada unha das disposicións xeométricas dos átomos dunha molécula no espacio, que poden interconverterse por rotación, máis ou menos libre, duns grupos atómicos respecto dos outros, ao redor dun enlace simple que se toma como eixe. A repulsión entre os electróns dos enlaces e un certo impedimento estérico entre os átomos, fan que só estean favorecidas enerxeticamente determinadas configuracións dunha molécula e que a rotación libre estea en parte restrinxida. O etano (H 3 C-CH 3 ) posúe unha enerxía de interacción máxima cando a distancia entre os hidróxenos de cada metilo é mínima (conformación eclipsada), e mínima cando a distancia é máxima (conformación alternada ou non eclipsada). Por esta razón, a maioría das moléculas do etano a temperatura ambiente sitúanse na conformación alternada, que é máis estable. Para o 1,2-dibromoetano (BrH 2 C-CH 2 Br) propóñense diversas formas de configuración: a sinperiplanar,...

3. 1. Acción que lles dá aos metais unha forma axeitada aproveitando a súa capacidade de deformación plástica, que permite que sexan traballados en forma de pranchas ou barras. A conformación de metais pode facerse en frío (a temperatura ambiente) ou en quente, sexa por dobramento, extrusión, estiramento, laminación, forxa ou estampación. Na conformación en frío, prodúcese unha gran consolidación do metal, que aumenta de resistencia e se volve duro e crebadizo, feito que non ocorre en quente. Na metalurxia das pólvoras, a conformación faise prensando o compacto de pólvoras; este proceso permite acadar pezas cunhas densidades maiores e cu-nhas tolerancias dimensionais máis estreitas. Unha gran deformación plástica permite obter formas máis complexas e, se é restrinxida, as pezas poden ter as dimensións precisas sen necesitar unha posterior mecanización.

   2. Acción de darlles aos plásticos (termoplásticos ou termoendurecibles) unha forma adecuada para aproveitar a súa capacidade de deformación mediante a acción conxunta da calor e da presión, e segundo diversos prodecementos: laminación, moldeado, extrusión, expansión, etc.

1. Que ou quen conforma.

2. Instrumento composto dunha gran cantidade de púas móbiles que, aplicadas contra a superficie dun corpo, permiten reproducir con exactitude a súa forma e dimensións.

1. 1. Dar unha forma determinada a algunha cousa, material ou inmaterial, ou a alguén.

   2. Darlles aos metais, plásticos ou outros materiais unha forma axeitada ao uso ao que van destinados.

2. 1. Igualar ou facer coincidir unha cousa con outra.

   2. Dar a conformidade á recepción ou o libramento dunha mercadoría.

3. Conseguir que alguén estea conforme.

4. Tomar unha forma determinada algo ou alguén.

5. Estar unha persoa conforme co que é ou co que ten.

1. Que ten unha forma ou maneira de ser igual á doutra cousa que normalmente se toma como tipo ou modelo.

2. Que está de acordo con algo ou alguén.

3. Que está contento ou satisfeito con algo.

4. Introduce unha cláusula que indica ‘do mesmo xeito que’.

5. Introduce unha cláusula que indica ‘de xeito simultáneo ou a medida que’.

6. Introduce unha cláusula que indica ‘no mesmo momento en que ou tan pronto como’.

7. De acordo con, desde o punto de vista de.

1. Calidade das cousas que se asemellan ou teñen outra como referente.

2. Feito de estar conforme coa opinión doutra persoa e expresión desa aprobación.

3. Feito de conformarse unha persoa coas circunstancias, xeralmente desfavorables, que a rodean.

4. Relación entre dous estratos, dous pisos ou dúas series, que se dispoñen paralelamente un detrás do outro, sen que haxa ningún tipo de interrupción na sedimentación.

5. Aceptación, por parte dos membros dunha comunidade, das normas que prevalecen nesta nun momento dado, impostas ou mantidas polo grupo social dominante. Esta actitude pode ser resultado simplemente da socialización, efecto da coerción, ou froito dunha vontade consciente de integración no grupo e de ser aceptado por el.

1. Que ou quen se conforma.

2. 1. Relativo ou pertencente ao conformismo.

   2. Quen actúa con conformismo.

3. En Inglaterra, adepto á Igrexa oficial.

PERSOEIRO

Escritor alemán. De tendencia naturalista, publicou Lieder eines Sünders (Cantos dun pecador, 1887) e Adam Mensch (O home Adam, 1889).

PERSOEIRO

Rei de Xermania e dos romanos (1127-1135 e 1138-1152), fillo de Federico I, duque de Suabia e fundador da dinastía Hohenstaufen ou de Suabia. Nomeado duque de Franconia polo seu tío o Emperador Enrique V, opúxose ao Emperador Lotario III e foi coroado temporalmente rei dos romanos en Milán (1128). Reconciliado con Lotario III, sucedeuno como rei de Xermania, fronte ao poder do güelfo Enrique X o Soberbio, duque de Saxonia e Baviera. O enfrontamento entre ambos os dous provocou unha devastadora guerra civil que deu orixe ás loitas entre güelfos e xibelinos. Morreu despois de participar na Segunda Cruzada (1147-1149) sen conseguir dominar o feudalismo xermánico.

PERSOEIRO

Rei dos romanos e de Xermania (1237-1254), rei de Sicilia (1251-1254) e duque de Suabia. Recibiu tamén o título nominal de rei de Xerusalén (1250-1254). Segundo fillo do Emperador Federico II, enfrontouse primeiro ao landgrave de Turinxia, elixido pola facción papal dos príncipes alemáns, e ao conde Guillerme de Holanda, que se sublevou contra Federico II despois de ser excomungado e deposto polo Papa Inocencio IV. Sucedeu a seu pai como rei de Sicilia e comezou unha campaña en Italia (1250) para consolidar o reino. Morreu despois da toma de Nápoles e os dereitos pasaron ao seu fillo Conrado V, chamado Conradino.