"Ons" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao consumismo.

2. Adepto ou partidario do consumismo.

1. Acción e efecto de consumir ou consumirse.

2. 1. Apropiación final dos bens ou servicios para uso ou propiedade do público. Distínguense dous niveis: o microeconómico e o macroeconómico. No primeiro faise referencia ao xeito de distribuír o consumidor a súa renda entre diferentes bens e no segundo relaciónase o gasto total dunha comunidade en bens de consumo coa renda da colectividade. John Maynard Keynes elaborou unha función macroeconómica que denominou propensión ao consumo. Trátase dunha función estática que relaciona a renda nacional cunha variable independente e o gasto global en bens de consumo cunha variable dependente. A construción desta función baséase no que Keynes chamou lei psicolóxica fundamental: todo incremento da renda comporta un incremento no consumo; pero nunha proporción menor ca a do incremento da renda. Os elementos que gobernan o gasto en consumo son a contía da renda e unha serie de factores que non poden afectar á estabilidade desta función de consumo. Así, cunha...

   2. imposto de consumo /

      Tributo creado en España pola reforma financeira de Alejandro Mon-Santillán (1845). Reuniu os diferentes impostos indirectos que gravaban o consumo de artigos de primeira necesidade e comestibles. O seu valor aumentaba nos lugares máis poboados. A súa maior parte percibiuno o goberno mediante outros condutos, feito que provocou revoltas populares, como o Motín dos Consumos de 1856. Intentouse abolir varias veces, desapareceu entre 1868 e 1870, e foi repetidamente modificado. Subsistiu ata 1940, ano no que a reforma de José Larraz o incluíu na Contribución de Usos y Consumos.

3. Cantidade de enerxía en forma de combustible, corrente eléctrica ou outra fonte, que se lle debe subministrar a un motor para garantir o seu funcionamento durante un tempo determinado e, no caso dun vehículo, para un espazo concreto.

1. Acción de consumir ou consumirse pola perda de vigor físico ou anímico.

2. Adelgazamento e afectación profunda do estado xeral do organismo como consecuencia de enfermidades graves e prolongadas ou do xaxún.

1. Relativo ou pertencente á consunción.

2. Que ten a propiedade de consumir.

PERSOEIRO

Actor e crítico dramático francés. Estudiou no Conservatorio de París, onde obtivo o segundo premio de comedia en 1860. Incorporouse á Comédie Française en 1864, na que se fixo famoso pola creación de personaxes como Gringoire, Tartufo ou Fígaro nos que mostrou un sorprendente dominio dos recursos do actor. Trala súa dimisión en 1886, fixo xiras artísticas por Europa e América, e reincorporouse á Comédie en 1890 para interpretar o Thermidor de Sardou. A partir de 1895 traballou co teatro da Renaissance e en 1897 converteuse en administrador do teatro da Porte-Saint-Martin, onde representou o papel de Cyrano na obra Cyrano de Bergerac, escrito para el, a petición súa, por Edmond Rostand. Publicou o ensaio L’art du comédien (A arte do cómico) e L’Arnolphe de Molière (O Arnolphe de Molière).

1. Que corresponde ou garda relación de conformidade mutua con algunha cousa que lle é propia.

2. Aplícase ao membro dunha corporación ou entidade coa que colabora por correspondencia ao non ser un compoñente fixo dela.

3. Que ou quen ten correspondencia cunha persoa ou corporación.

4. Comerciante que representa unha firma mercantil nunha localidade distinta daquela na que ten o seu domicilio a casa representada.

5. Xornalista que envía informacións ao seu periódico, emisora de radio ou televisión dende outro lugar ou país.

GALICIA

Sindicalista. Logo de presidir a confraría de pescadores de Moaña, dirixiu a sección de asuntos sociais do Sindicato Provincial da Pesca, presidiu a Federación Galega de Pósitos Marítimos e foi inspector do Instituto Social da Mariña. Dirixiu o xornal Galicia Marítima. Publicou, ademais das súas memorias, diversos artigos de pesca en Faro de Vigo.

GALICIA

Artista plástico. Foi director do Taller de Gravado de Noia que leva o seu nome. Con 17 anos trasladouse a Barcelona, dende onde desenvolveu a súa traxectoria artística, moi ligada a Galicia. Estudiou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e asistiu ao obradoiro do gravador Dimitri Papageorgiu. En 1972 recibiu unha bolsa da Fundació Joan March para ampliar estudios en Florencia e en 1983 outra do ministerio de Cultura. Abrangueu diversos campos da plástica, entre eles a pintura, a escultura, o deseño gráfico, a ilustración, o gravado, o deseño de decorados e a pintura mural. A súa obra, situada nunha liña surrealista e onírica, caracterízase por un debuxo dinámico e aínda que figurativa, en ocasións amosa unha certa abstracción. Entre as súas obras cómpre destacar a pintura realizada para o Instituto Frenopático de Barcelona (1981-1984), os murais do Instituto Xelmírez de Santiago de Compostela e os do antigo edificio da Central Leiteira Leyma na Coruña (1985). Entre as series...

PERSOEIRO

Político portugués. Foi profesor de Dereito nas universidades de Coimbra e Lisboa. Como ministro de Xustiza do primeiro goberno republicano, asinou a Lei de Separación de Igrexa-Estado. Ocupou os cargos de presidente do goberno e ministro de Finanzas (1913-1916).

PERSOEIRO

Arquitecto. Despois da súa formación escultórica dedicouse á arquitectura. A súa arte evolucionou dende o predominio do elemento ornamental ata o dominio do elemento construtivo. En 1512 foi un dos conselleiros do cabido de Salamanca para a construción da catedral. Entre as súas obras destacan a igrexa da Piedad de Guadalajara (1526) e o palacio arcebispal de Alcalá de Henares (1530?-1540). En 1534 nomeárono mestre da catedral de Toledo, onde realizou a capela dos Reyes Nuevos (1531-1534). Como mestre do Alcázar toledano, traballou na fachada sur (1546), no patio (1550-1557) e trazou a escaleira imperial. Encargouse tamén do Hospital de Tavera (1541-1551) e realizou a Puerta Nueva de Bisagra (1559). En Santiago de Compostela participou en obras subvencionadas polo arcebispo Alonso III Fonseca. En 1518 pertenceu á comisión de arquitectos encargada da resolución dos problemas de construción do claustro da catedral. Atribúeselle o proxecto da fachada do colexio de Fonseca.

PERSOEIRO

Tipógrafo, xornalista e escritor. De tendencia libertaria, colaborou antes da Guerra Civil española en Solidaridad Obrera e La Calle. A colección dos seus artigos publicados nestes semanarios, escritos nunha prosa poética moi persoal, presaxiou o seu recoñecido aliñamento coa poesía social nos anos corenta do s XX.