"BRE" (Contén)

SEMANARIOS

Semanario publicado en Vigo a partir de 1928. De tendencia socialista, foi dirixido por Xosé Gómez Osorio. Funcionou como voceiro dos ferroviarios afiliados á UGT.

SEMANARIOS

Semanario publicado na Coruña a partir do 6 de maio de 1866. Cesou o 14 de xullo dese ano. Subtitulado “Periódico semanal de Literatura, Ciencias y Artes”, foi fundado e dirixido por Feliciano Salgado. Na súa redacción colaboraron Froilán de Salazar e Eduardo de Zalbidea. Incluíu contos, crónica local, divulgación científica ou poesía. O seu obxectivo era o de educar, instruír e moralizar as clases obreiras, publicando artigos doutrinais e literatura.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Ribadavia a partir de 1891. Cesou en 1897. Tratouse dunha publicación de tendencia socialista orientada á defensa dos intereses locais. O seu responsable foi Máximo Tomé González.

SEMANARIOS

Semanario “defensor de los trabajadores”, do que o seu primeiro número apareceu en Vilagarcía de Arousa no mes de xaneiro de 1900.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Ferrol a partir de 1910. Subtitulado “Órgano de la Agrupación Socialista Ferrolana y defensor de la clase trabajadora”, foi un dos periódicos obreiros de andaina máis longa. Apareceu como semanario socialista e converteuse en voceiro oficial da Agrupación Socialista de Ferrol tres anos máis tarde. Suspendido durante a Ditadura de Primo de Rivera, reapareceu en 1930. Logo dun peche gobernativo entre outubro de 1934 e abril de 1935, seguiu editándose ata a Guerra Civil Española. Durante a Segunda República foi dirixido por Marcial Fernández, Manuel Morgado e, por último, por Xaime Quintanilla, asesorado por un consello de redacción. As súas páxinas fomentaron a controversia entre os partidarios galegos das teses esquerdistas de Largo Caballero e os defensores da liña moderada adoptada polo PSOE durante o primeiro bienio republicano. Así mesmo, El Obrero contou coa colaboración de prestixiosas sinaturas do socialismo español como Luis Araquistain, Andrés Saborit,...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pontedeume baixo a advocación de santa María.

1. Tira, cordón ou franxa que se pon por riba dos ombros nas pezas de roupa, especialmente nos uniformes, como adorno ou distintivo do nivel de xerarquía ou grao profesional.

2. Anaco de tea acolchada que se coloca na parte interior dos ombreiros dalgunhas pezas de roupa para marcalos ben.

3. Parte da indumentaria deportiva ou militar que ten a función de protexer os ombros.

1. Rexión superior e lateral do corpo, situada a cada lado do pescozo, que inclúe a articulación escapoumeral. Está formada por tres ósos: a extremidade externa da clavícula, a parte superior da omoplata e o extremo do úmero, e polos músculos que os recobren.

2. Parte dunha peza de roupa que cobre o ombro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lugo baixo a advocación de san Martiño.

PERSOEIRO

Escritor. Representante do renacemento cultural en Catalunya coa fundación das revistas Poesia e Ariel, a partir da década de 1970 converteuse nun punto de referencia para a nova poesía catalá, sobre todo coa publicación de Poemes de l’Alquimista (1977) e Nous Quaderns de l’Alquimista (1983), onde se reflicte o seu erotismo e surrealismo. Escribiu pezas teatrais como Homenatge a Picasso (1972) e publicou, ademais de varios traballos sobre Picasso, Quaderns inèdits de l’Alquimista (1991), Contes despullats (1983) e Poesia al carrer (2001). Recibiu a Creu de Sant Jordi (1989), o Premio Nacional de Cultura (1996) e o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1999). En 2003 inaugurouse a Fundació Palau, en que se exhiben máis de 200 obras artísticas, entre elas 70 de Picasso.