"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos alamanos.

2. Grupo de dialectos do alemán falado en Suíza, en Alsacia, en Vorarlberg, na metade sur de Baden, en Württemberg, agás a zona setentrional, e na Suabia bavaresa.

PERSOEIRO

Escritor italiano, renacentista. Amigo de Maquiavelo, participou na conspiración contra o Cardeal Giulio de Médici (1522). Cultivou diversos xéneros imitando os clásicos. Escribiu La coltivazione.

PERSOEIRO

Navegante. Acompañou a Colón na súa segunda viaxe e descubriu Florida (1512). Fóronlle atribuídas a confección do primeiro mapa da América setentrional e o achado da corrente do Golfo.

1. Efectuar unha serie de pasos de gran lonxitude para apurar máis ou para medir simplemente.

2. Dar alancadas.

ARQUIPELAGOS

Arquipélago e lääni de Finlandia, na entrada do golfo de Botnia (1.552 km2; 25.300 h [estim 1996]). Comprende máis de 6.000 illas e illotes, das que só unhas 60 están habitadas, constituída por unha variante local de granito e porfirio (Åland-Rapakin). O clima é máis moderado que no continente (máis de 100 días con temperatura superior aos 10°C). A illa principal é a de Åland, e segue en importancia Lemland, Eckerö, Lumparland e Vårdö, cunha poboación de fala maioritaria sueca (20.000 h) e con tendencia á concentración. A capital e principal porto, é Mariehamn (10.039 h [estim 1996]). A actividade máis importante é a pesca, seguida pola industria turística. Estivo baixo soberanía sueca ata o ano 1809, no que, xunto con Finlandia, foron cedidas a Rusia (Paz de Fredriksham). Durante a Guerra da Independencia Finlandesa (1917-1918), as illas foron ocupadas polos suecos, pero a Sociedade das Nacións outorgoullas posteriormente ao estado finés. O arquipélago goza de autonomía...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, drenado polos ríos San Xoán e Matachel (2.031 h [1996]). Ten unhas termas romanas e un castelo de orixe árabe.

1. Ter fame, devecer pola comida.

2. Desexar algo ardentemente.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía (2.108 h [1996]). Ten un castelo e unha igrexa gótico-mudéxar do s XIV.

1. Relativo ou pertencente aos alanos.

2. Individuo pertencente a algún dos pobos alanos.

3. Confederación de pobos nómadas de procedencia escita, no norte do Cáucaso, posiblemente emprazados entre Europa e Asia, ao leste do río Don e do Bósforo, onde vivían como mercenarios ao servizo das colonias gregas de Asia Menor. Foron coñecidos por gregos e romanos como sármatas. Mesturáronse con poboacións iranianas das que conservan a lingua e algúns costumes. No s I d C localízanse en zonas do Danubio. A partir do s III únense a ostrogodos e hunos realizando incursións de saqueo nas provincias orientais do Imperio Romano (Armenia e Asia Menor). Penetraron sucesivas veces en territorio romano; así mesmo, durante algúns anos do s IV estiveron confederados co imperio. Finalmente, no 406 invadiron a Galia por Maguncia. Un grupo deles, unidos a suevos e vándalos, chegou a Hispania no 409 polos pasos occidentais dos Pireneos, establecéndose na Lusitania e na Cartaginense. No ano 418 foron derrotados polos visigodos e empurrados primeiramente cara á Bética, onde quedaran os vándalos,...

1. Relativo ou pertencente ao alantoide.

2. ácido alantoico