"RM" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos cuculiformes.

2. Ave da orde dos cuculiformes.

3. Orde de aves á que pertence a familia dos cucúlidos.

PERSOEIRO

Escultor. Residiu en París onde entrou en contacto, entre outros, con Julio González, Henri Laurens e Lipchitz. Viaxou a España e relacionouse con Torres García. Foi membro do grupo estridentista que expoñía no Café de Nadie (1920) e do Cercle et Carré (1930). Nos anos trinta regresou a México. Entre as súas exposicións destacan a mostra do Grupo de Arte Construtivo de Madrid (1933) e a mostra inaugural Estudio 1037 (Montevideo, 1934).

1. Que ten forma de cuña.

2. 1. Relativo ou pertencente á escritura cuneiforme.

   2. escritura cuneiforme

      Antiga escritura empregada, primeiramente, en Mesopotamia como vehículo do sumerio e do acadio e, posteriormente, noutros países do Oriente Próximo e do Oriente Medio antigos (non pasou polos exipcios). Recibiu este nome debido á forma de cuña dos seus signos, gravados xeralmente cun cálamo sobre táboas de arxila cocidas ao lume (o uso da pedra e do metal foi moito máis restrinxido, sobre todo no caso do segundo). As cuñas poden ter diversas medidas e posicións, e a dirección da súa punta indica cómo se teñen que ler os signos, xeralmente de esquerda a dereita, pero tamén de arriba a abaixo. Considerada nun principio como a escritura dos mesopotámicos, non é senón unha esquematización do sistema gráfico ideado polos sumerios, ao que se chegou por razóns prácticas (dificultade, por exemplo, de reproducir nas táboas de arxila o trazo dos signos pictográficos orixinais). Os seus principios rectores coinciden cos da escritura sumeria. A única diferenza está no feito de que mentres que esta...

PERSOEIRO

Xeneral norteamericano. Oficial de artillería, destacou durante a Guerra de Secesión defendendo a Unión. Combateu os indios en Kansas, Dakota e Montana, onde morreu ao enfrontarse a unha coalición de tribos síux na Batalla de Little Bighorn.

1. Relativo ou pertencente aos dactilopteriformes.

2. Peixe da orde dos dactilopteriformes.

3. Orde de peixes ao que pertencen as familias dos cefalacántidos.

PERSOEIRO

Novelista sueco. Influído pola Xeración perdida e sobre todo por Kafka, publicou, entre outras obras, Ormen (A serpe, 1945) e Bränt barn (O neno abrasado, 1948).

PERSOEIRO

Lingüista e lexicógrafo francés. Profesor na Université de la Sorbonne, escribiu La vie des mots étudiée dans leur signification (A vida das palabras estudada no seu significado, 1887) e Ditionnaire général de la langue française depuis le commencement du XVII siècle jusqu’à nos jours (Dicionario xeral da lingua francesa desde o comezo do s XVII ata os nosos días, 1890-1900), realizado en colaboración con Adolphe Hatzfeld. Tamén definiu a lei fonética denominada vocal contrafinal.

PERSOEIRO

Físico francés. Profesor de física da Université de Rennes e da Université de la Sorbonne. Baseándose na teoría de E. Debye e P. J. W. Hückel sobre os electrólitos, explicou a variación da viscosidade das solucións electrolíticas en función da concentración. Tamén investigou a polarización rotatoria e a teoría xeral das forzas electromotrices. En 1951 foi elixido membro da Académie des Sciences.

PERSOEIRO

Matemático francés. Profesor de estatística nas universidades de Nancy e de París e de física matemática na de París, foi un dos representantes máis destacados da escola francesa contemporánea de estatística. Cómpre salientar as súas investigacións nos campos da xeometría diferencial e da física teórica. Foi director do Institut de Statistique de París, presidente do Instituto Internacional de Estatística e membro da Académie des Sciences.

CIDADES

Cidade do land de Hessen, Alemaña, ao S de Frankfurt do Main, entre o macizo de Odenwald e o Rin (137.876 h [1998]). Importante núcleo industrial, a súa economía está moi diversificada e destaca nela a estreita colaboración entre a investigación científica e a industria. Os sectores máis importantes son a química e a metalurxia. Fundada no s XI, en 1330 recibiu o título e privilexios de cidade. Os landgraves de Hessen, señores da cidade desde 1479, convertérona na súa capital en 1567. Foi un gran centro cultural nos ss XVIII e XIX. Do seu patrimonio cultural destacan a Ludwigssäule (1844), columna conmemorativa en recordo do gran duque Luís I, o palacio residencial de Darmstadt, a Ludwigskirche (1822-1827) e o barrio de Mathildehöle onde está a Künstlerkolonie, unha colonia de artistas formada por casas modernistas.

1. Acción e efecto de deformar ou deformarse.

2. 1. ariación da forma e mesmo da estrutura cristalina dun corpo, producida cando cambian as forzas internas. A causa deste cambio na distribución das forzas internas pode ser a variación da temperatura ou a aplicación de forzas exteriores. Se é pequena, crece proporcionalmente ao esforzo; isto é válido dentro da zona de comportamento elástico do material. Sobrepasado este intervalo de tensións, a deformación convértese en permanente unha vez cesa o esforzo que a orixinou e dise que o material se comporta plasticamente. Se as cargas son máis elevadas prodúcese a rotura do material.

   2. deformación elástica

      Deformación que é proporcional ás tensións internas do corpo e que desaparece cando estas cesan. O esforzo máximo ata o que a deformación é reversible chámase límite elástico. Para a utilización óptima dun material cómpre traballar con valores inferiores ao límite elástico.

   3. deformación plástica

      Deformación dun material sometido a un esforzo, que permanece cando este cesa. Habitualmente ocorre a altas temperaturas. O material adquire nova estrutura e cambia as súas propiedades sen destruírse. Se se aumenta demasiado a intensidade do esforzo, a estrutura faise máis ríxida e rompe.

   4. enerxía de deformación

      Enerxía que hai que ceder a un corpo para que se deforme. Se o material é elástico, a enerxía queda acumulada en forma de enerxía mecánica no material, que se recupera cando desaparece a deformación. Se non é elástico, a enerxía consómese no cambio de estrutura.

3. Cambio fotográfico que modifica as imaxes co fin de conseguir uns determinados efectos especiais.

4. Transformación, nun espazo topolóxico, dun conxunto de puntos noutro, na que se poden producir torsións ou contraccións, pero na que non se producen roturas da configuración inicial.

5. Conxunto de actitudes e hábitos que resultan do exercicio dunha profesión e que se trasladan de maneira abusiva á vida cotiá.

6. Cambio de forma, posición ou volume dunha rocha, capa ou área da codia terrestre producido por forzas tectónicas. Caracterízase por un elipsoide definido por tres eixes e pola súa orientación. Pode ser homoxénea, se cada partícula se move uniformemente con respecto ás adxacentes, ou heteroxénea, se o movemento non é uniforme. Se se crean planos de ruptura e esvaramento chámase discontinua e dá lugar a fallas, e no caso contrario, continua, e dá lugar a dobramentos.