"lla" (Contén)

1. Cortiza de árbores da especie Croton eluteria pertencente á familia das euforbiáceas e orixinaria das Antillas e das Bahamas, rica en cascarilina e en ácido cascarílico. Emprégase como estimulante estomacal e astrinxente intestinal. Da súa codia obtense, por destilación, un aceite esencial que se usa como saborizante.

2. Cuberta seca, triturada e torrada das sementes do cacao que se toma en infusión e ten propiedades dixestivas, diuréticas e estimulantes.

3. Establecemento onde se vendía cascarilla.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Iniciouse musicalmente con Martucci e Bazzini e posteriormente realizou estudios musicais en París, onde aprendeu piano con Diémer e composición con Fauré. Exerceu a docencia no conservatorio de París e anos máis tarde no de Santa Cecilia de Roma. Foi o fundador da Sociedade Italiana de Música Moderna. É autor, entre outras, das óperas La donna serpente (A muller serpe, 1931) e La Favola d’Orfeo (O mito de Orfeo, 1932); do ballet La Giara (1924) e Scarlattiana (1926); e de obras teóricas Il pianoforte (O pianoforte, 1937) e La tecnica dell’orchestra contemporanea (A técnica da orquestra contemporánea, 1950). Publicou libros sobre diversos compositores, como Bach e Stravinsky, un libro de memorias, e editou obras de Monteverdi, Beethoven, Vivaldi e Clementi.

PERSOEIRO

Crítico de arte, xornalista e escritor. Foi redactor de L’Avenç e crítico de arte en La Vanguardia e La Veu de Catalunya. Con Rusiñol defendeu o movemento da arte pola arte e converteuse nun dos iniciadores do modernismo catalán. Loitou contra a pintura histórica e costumista, e defendeu o impresionismo e o prerrafaelismo. Escribiu a novela Els sots feréstecs (As fochas salvaxes, 1901), coa que iniciou o naturalismo rural, e as coleccións de contos Les multituds (As multitudes, 1906) e o Llibre d’històries (Libro de historias, 1909).

1. 1. Figura, obxecto ou espazo de forma cadrada ou rectangular, especialmente cando está estampado sobre unha tea.

   2. Armazón, xeralmente de forma cadrada ou rectangular, que sostén algunha cousa polos bordos ou que deixa o espazo para que encaixe algunha cousa.

   3. Pintura, debuxo ou gravado non mural, realizado normalmente sobre tea ou táboa e enmarcado.

   4. Antiga formación da infantería en figura de cuadrilátero presentando catro caras ao inimigo. Practicábase contra as cargas de cabalería en campo aberto, mentres que coa difusión das cargas de fogo perdeu toda a súa efectividade.

2. 1. Texto resumido ou gráfico, normalmente encadrado ou esquematizado por medio de chaves ou de casas, que destaca do resto do texto e que pode ocupar unha ou máis páxinas. OBS: Tamén se denomina cadro sinóptico.

   2. Exposición oral ou escrita que se realiza con respecto a un determinado tema ou asunto.

   3. cadro de financiamento

      Presentación, con carácter de recapitulación, do conxunto de movementos de fondo que operou unha empresa no curso dun exercicio económico, no que se detallan as diversas orixes dos recursos obtidos e as aplicacións que se fixeron, en inmobilizado e en circulante. OBS: Chámase tamén cadro de orixe e de aplicación de fondos.

3. Armadura metálica dunha bicicleta.

4. ...

ILLAS

Conxunto de illas coñecidas no mundo antigo pola abundancia de estaño e chumbo. Xa se dubidaba da súa localización desde a Antigüidade. Para algúns autores modernos, as Casitérides serían as illas Oestrymides ou Estrimidas das que fala Avieno e localizaríanse nas illas da Bretaña francesa e do sur de Inglaterra, áreas sen dúbida ricas en estaño. Non obstante , para outros autores contemporáneos estas, seguindo un texto de Estrabón, serían as illas da costa galega: Arousa, O Grove, transformado logo en península do mesmo modo que A Coruña, Sálvora, Ons, Cortegada, Sisarga e mais as tres illas que compoñen o arquipélago das Cíes. Non obstante, as descubertas arqueolóxicas non confirman esta identificación, xa que en ningunha desta illas se teñen atopado restos de explotación de estaño ou chumbo, nin os posibles portos onde se embarcaría. Estrabón tamén dicía que os seus habitantes eran homes que vestían túnicas negras ata os pés e que vivían da cría do gando e da explotación das minas para...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana, situado ao pé dun outeiro e drenado polo río Castalla (7.631 h [1996]). A maior parte do termo non é cultivable; predomina o secaño, acompañado de plantacións de viña e oliveiras. A industria de xoguetes, zapatos e o sector téxtil son as principais actividades económicas, que ocupan ao 46% da poboación.

GALICIA

Militar. Foi cabo de milicias de Galicia e publicou a obra Historia del Apóstol de Jesús Christo, Patrón y Capitán de las Españas (1610?).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Realizou a súa primeira exposición en 1981 na Galleria Vecchia de Roma. Logo realizou unha serie de mostras individuais, entre as que destacan: Descrittiva (Palazzo Gambalunga de Rimini, 1984), Zone (Civici Musei di Reggio Emilia, 1991) e Marghera-Bagnoli (Milán, 1997). Ademais, participou en mostras colectivas, entre elas, La Nuova Fotografía Italiana a colori (Museo de Malmoe, 1982), I muri di carta (45 Bienal de Venecia) e Paesaggi Italiani (Galleria degli Uffizi de Florencia). En 1998 participou na VIII Fotobienal celebrada en Vigo.

CIDADES

Cidade da provincia de Nápoles, na Campania, Italia, situada no SL do golfo de Nápoles, ao pé do monte Sant Angelo (66.345 h [1997]). A súa economía baséase na industria estaleira e no sector turístico. Próxima á antiga Stabiae, destruída pola erupción do Vesubio no ano 79 d C, formouse ao redor dun castelo erixido por Federico II no s XIII e ampliado por Carlos de Anjou. Nela tivo lugar en 1284 a batalla naval de Castellammare na que foi derrotado Carlos de Anjou.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Inscrito no movemento do neorrealismo, é autor, entre outras, das películas Un colpo di pistola (Un golpe de pistola, 1941), Sotto il sole di Roma (Baixo o sol de Roma, 1949), Nella città l’inferno (Na cidade o inferno, 1958), Tre notti d’amore (Tres noites de amor, 1964) e Una breve stagione (Unha breve estación, 1969).

PERSOEIRO

Avogado e político. Licenciado en Dereito no ano 1957 pola Universidad Central de Madrid, formou parte do grupo Abogados Jóvenes. No ano 1966 ingresou no Partido Socialista Obrero Español (PSOE) e na Unión General de Trabajadores (UGT) e, na década dos setenta, formou parte do Comité Federal do PSOE e da Comisión Executiva da UGT. Na lexislatura constituínte (1977-1979) foi deputado por Cáceres, cargo que renovou nas dúas seguintes lexislaturas (1979 e 1986). En 1985 foi elixido vogal do Consejo General del Poder Judicial e abandonou o seu escano como deputado por discrepancias coa cúpula do seu partido; neste mesmo ano comezou a liderar a corrente crítica Izquierda Socialista. En xaneiro de 1989 abandonou o PSOE e afiliouse ao Partido de Acción Socialista (PASOC), integrado en febreiro dese mesmo ano en Izquierda Unida (IU). En 1989, logo de dimitir como vogal do CGPJ, elixírono deputado por Madrid na candidatura de IU e en 1990 presidente do PASOC.

PERSOEIRO

Escritor e eclesiástico. Escribiu o poema Elegías de varones ilustres de las Indias, de máis de 150.000 versos divididos en 55 cantos e influídos pola métrica de Alonso de Ercilla.

PERSOEIRO

Muralista, debuxante e pintor. Formouse na Escuela de Bellas Artes de México. A súa produción vén marcada pola presenza da simboloxía relixiosa e das propostas primitivistas. Entre as súas obras destacan os frescos da Escuela Gabriela Mistral de Peralvillo.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, situado nos contrafortes de Sierra Morena e no interfluvio dos ríos Montizón e Guadalimar (3.695 h [1996]). Conserva un importante santuario ibérico (ss V e IV a C) diante dunha cova, do que proceden moitos exvotos de bronce.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cádiz, Andalucía (2.388 h [1996]). Situado dentro do Parque Natural de Los Alcornocales, está drenado polos ríos Guadarranque e Forgarganta. A agricultura baséase na produción de cereais e leguminosas. É unha importante área de caza maior.