"AN" (Contén)

TERRITORIOS

Territorio dos cántabros, ao N da Península Ibérica, aínda que este topónimo apenas se menciona nas fontes históricas clásicas. Na época romana pertenceu ao convento xurídico cluniacense da provincia Tarraconense.

ENTRADA LARGA

Comunidad Autónoma de España constituída pola provincia homónima, que se corresponde coa antiga rexión castelá denominada La Montaña (5.289 km2; 527.437 h [1996]). Esténdese entre os 42° 40’ de latitude N no seu punto máis meridional e os 43° 32’ no máis setentrional (Cabo de Ajo). Situada no centro da fachada atlántica setentrional da Península Ibérica, limita ao O con Asturias, ao S con Castela e León e ao L con Euskadi. Dividida en 102 municipios, a súa capital é Santander.
Xeografía física
O territorio de Cantabria aséntase sobre estruturas do Mesozoico, formadas sobre todo por calcarias cretáceas intensamente pregadas que deron como resultado unha paisaxe morfolóxica esencialmente montañosa. Dentro da complexidade do relevo, de dirección latitudinal, cómpre distinguir tres grandes unidades: a plataforma litoral (rasa cantábrica), que orixinou unha costa moi recortada con numerosas rías e portos naturais, onde se concentra a maioría...

CORDILLEIRAS

Macizo montañoso que se ergue ao N da Península Ibérica entre a fosa Cantábrica ao N e a Submeseta Norte de Castela ao S. Limita ao O co Macizo Galaico e chega polo L ata Euskadi (val do río Mena). Xeoloxicamente, divídese en dous sectores ben diferenciados: o Paleozoico, que presenta afloramentos harmonicamente curvados formando unha forte convexidade cara ao O para dar lugar ao chamado arco astúrico, froito da tectónica herciniana, onde se atopan depósitos de hulla; e o sector Mesozoico, con pregamentos laxos de estilo Xurásico, producidos pola oroxenia alpina, con depósitos de 500 e 800 m de espesura. No que respecta ao relevo, pódese distinguir unha rexión litoral cunha altura mediana entre 300 e 500 m, formando unha costa abrupta e recortada e unha rexión interior con alturas importantes como Peña Rubia e Peña Ubiña (2.417m). Máis ao L hai unha liña de outeiros e cimas elevadas situadas a máis de 2.000 m que se denominan brañas, onde están as máximas elevacións, os Picos de Europa...

1. Relativo ou pertencente a Cantabria.

2. Relativo ou pertencente ao Mar Cantábrico e á zona bañada por el.

3. Da Cordilleira Cantábrica.

1. 1. Relativo ou pertencente á antiga rexión de Cantabria, dividida administrativamente entre as comunidades autónomas de Asturias e Cantabria.

   2. Relativo ou pertencente á Comunidad Autónoma de Cantabria ou aos seus habitantes.

   3. Natural ou habitante de Cantabria.

2. 1. Relativo ou pertencente aos cántabros.

   2. Individuo do pobo cántabro.

   3. Grupo de pobos prerromanos establecidos na costa norte da Península Ibérica, na zona montañosa da actual Comunidad Autónoma de Cantabria e parte oriental de Asturias, desde o río Sella ata o Nervión. Existe entre os cántabros un elemento básico preindoeuropeo e outro céltico ou indoeuropeo antigo. Practicaban a recolección, unha incipiente agricultura (cereais) e eran tamén pastores e gandeiros (cría de cabras, porcos e cabalos). Aparecen mencionados por primeira vez no 195 a C e caracterizábanse pola súa forte oposición a Roma, que non conseguiu sometelos totalmente ata o 19 a C, tras un longo período de guerras (Guerras Cántabras). A súa romanización foi, con todo, lenta e parcial.

1. Que canta ou que ten afección polo canto.

2. Persoa que ten o oficio de cantar ou que ten habilidade para o canto.

MACIZO

Macizo volcánico da Auvernia, Occitania, que forma un conxunto circular moi erosionado, de 80 km, que culmina no Plom de Cantal (1.858 m). Os glaciares cuaternarios formaron circos e vales profundos. Os contrafortes do macizo no verán son notables superficies de pasto para o gando vacún principalmente.

DEPARTAMENTOS

Departamento da Auvernia, Francia (5.726 km2; 155.200 h [estim 1995]). A capital é Aurillac.