"AN" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Segovia, Castela e León, situado ao NO de Sepúlveda (3.521 h [1996]). Presenta unha agricultura de secaño dedicada ao cultivo de legumes, cereais e viña. O relevo é unha gran chaira, formada por materiais sedimentarios. A industria limítase á elaboración de madeira para a construción.

1. Persoa que profesionalmente se dedica ao canto.

2. Aplícase á persoa que ten un unha actitude inconsecuente ou contraditoria.

3. Nas representacións heráldicas, aplícase aos galos ou a calquera outra ave que ten o peteiro aberto.

1. Reproducir coa voz unha melodía determinada proferindo os sons axeitados, normalmente formando as palabras correspondentes á letra desta melodía. Na tradición oral recóllense ditos como: “Cantar mal e recuncar, non é de aprobar. Ao arrendar, cantar; e ao pagar, chorar. Quen che mandou cantar, meu frade, quen cha mandou cantar, que che pague”.

2. Dicir en voz alta algunha cousa cunha entoación parcialmente melodiosa para que a escoite un grupo de persoas.

3. Celebrar ou loar de forma literaria algunha cousa ou a alguén.

4. No xogo do bingo, proclamar en alta voz que se completou unha liña ou o cartón enteiro.

5. Nalgúns xogos de cartas, como o tute, facer corenta puntos (cando se ten o cabalo e o rei de trunfos) ou vinte puntos (cando se ten unha parella de cabalo e rei do mesmo pao pero sen ser de trunfo).

6. Declarar ou confesar unha persoa cousas que non se coñecen ou que se deberían manter en segredo.

7. Proferir sons con inflexións musicais ou modulacións melodiosas da voz.

8. 1. Emitir a súa voz os paxaros. Na tradición oral recóllese: “Cantou o pardal, e cantou polo seu mal”.

   2. Emitir o seu canto o galo ou as galiñas.

   3. ...

1. Composición cantada, xeralmente breve, e de carácter popular.

2. 1. Composición poética formada, normalmente, por unha única estrofa de catro versos de arte menor, especialmente octosílabos, con rima asonante nos pares. Tradicionalmente, inspírase na lírica popular, aínda que tamén se cultivou na poesía galega e española culta dos ss XIX e XX, con autores como Rosalía de Castro ou Manuel Machado.

   2. cantar de xesta

      Poema narrativo medieval, en lingua románica, centrado en feitos históricos con moitos elementos lendarios. O cantar de xesta xenuíno divulgábano os xograres ambulantes que recitaban ou cantaban ante toda clase de público. Centrábase en momentos gloriosos ou en personaxes famosos do pasado dun país e, deste xeito, convertíase no que se podía chamar historia do pobo, na que tiña cabida a fantasía e a imaxinación. Fronte aos historiadores que escribían en latín, os cantares de xesta pretendían informar emotivamente a unha gran masa. Todo cantar de xesta ten un autor inicial, aínda que unha característica do xénero é a súa evolución de acordo cos cambios de gusto do público. No paso do s XII ao XIII, cando xa estaba o xénero bastante desenvolvido, apareceron escritores de formación literaria culta que adoitaban asinar as súas obras e refundiron os vellos temas. Nesta etapa, o xénero, influído pola novela, converteuse nun tipo de literatura destinado á lectura. Na súa derradeira etapa,...

3. 1. cantar de arada

      Canto entoado polos labregos cando aran a terra. Normalmente se interrompen coas exclamacións: ei, marelo! ou ei boi, ei!

   2. cantar de arrieiro

      Canto propio dos arrieiros caracterizado por ter un ritmo lento e monótono.

   3. cantar de aninovo

      Composición coñecida igualmente como xaneira, anibón e panxoliña que presenta unha estrutura simple executada por rapaces e mozos (nunca mulleres), con acompañamento ou non de instrumentos tradicionais, diante das casas do lugar. Cántase dende o serán de San Silvestre (31 de decembro) ata o mediodía dos Manueis (1 de xaneiro), inda que ás veces pode chegar ata a festa de Reis. Os veciños corresponden cun aguinaldo, en especie ou, modernamente, con diñeiro. Na noite de San Silvestre íase sumando xente á rolda, que remataba na casa máis espaciosa consumindo a colleita e recibindo o aninovo cantando e bailando. As letras son moi variadas, aluden en xeral á data, e nelas deséxalle parabéns á xente. Hainos tamén de escarnio, para os casos nos que non se reciben os aguinaldos esperados. Se estes eran bos, botábase a despedida, copla coa a que se loaba os donos da casa. Hoxe fanse os manueis, unhas cantigas máis urbanas dedicadas ás persoas que levan...

   4. cantar de berce

      Canto que ten unha melodía monótona e un ritmo suave, cunha cantilena a xeito de retrouso para provocar o sono e que se emprega para facer durmir os nenos.

   5. cantar de canteiros

      Canto entoado por persoas que traballan nos labores de erguer pedra, baixo a dirección dun mestre de obras, para lle dar forza e ritmo ao traballo realizado. Caracterízase por conter vocabulario das xergas dos canteiros.

   6. ...

1. Recipiente, xeralmente de barro, estreito na súa parte superior e inferior, que serve para transportar líquidos.

2. Medida para líquidos cunha capacidade que equivale a dezaseis litros.

1. Copla que se canta en voz baixa ou sen ter moi en conta a entoación.

2. Frase ou dito que se repite a miúdo e que resulta molesto.

1. Relativo ou pertencente ás cantarelais.

2. Fungo da orde das cantarelais.

3. Orde de fungos da subclase das afiloforomicetídeas ao que pertencen os xéneros Cantharellus e Craterellus.

SEMANARIOS

Semanario que apareceu en Betanzos o 15 de outubro de 1901. O seu director foi Ramón Buyo. Esta publicación xuvenil sucedeu a El Chaparrón e cesou no número dous.