"Uri" (Contén)

1. Que é da natureza da prurixe.

2. Que causa prurixe.

CIDADES

Cidade do estado de Orissā, India, situada no golfo de Bengala (124.835 h [1991]). É un dos centros de peregrinaxe máis importantes do país. Destaca o templo, do s XII e restaurado e completado en 1532, dedicado a Krixna, que se venera como Jagannath (Señor do Universo).

1. purínico.

2. Substancia de carácter básico, derivada da pirimidina, que forma parte dos ácidos nucleicos. As pirimidinas biosintetízanse a partir da purina, que está formada por dous aneis, un pentagonal e outro hexagonal. Forman parte dos ácidos nucleicos ARN e ADN dos seres vivos.

1. Calidade de puro.

2. Aquilo que non se pode saber ou que se mantén oculto.

1. Acción e efecto de purificar ou purificarse.

2. 1. Conxunto de accións, ritos e cerimonias que establecen ou restablecen unha persoa ou un grupo social na condición física, cultural e espiritual que un determina de acordo coas tradicións relixiosas, válidas nun ámbito socio-cultural concreto. Ademais do pecado, hai numerosas impurezas que necesitan estes ritos. Como medio de purificación, á parte dos diversos ritos expiatorios, hai que considerar o lume. A proba e a purificación do home no xuízo final producirase, segundo san Paulo, a través do lume, mentres que Xoán Bautista fala do bautismo de lume que leva Xesús ao mundo. A auga é un dos medios de purificación máis importantes en todas as culturas, e o baño un dos ritos máis correntes, así como o seu substituto, a aspersión.

   2. Acto de limpar co purificador, na liturxia romana, algúns obxectos que estiveron en contacto co sagrado, como o cáliz e a patena despois das ablucións na misa.

   3. purificación de María

      Rito realizado pola Virxe María corenta días despois do parto, tal e como prescribía a lei mosaica. A súa festa celébrase o 2 de febreiro.

1. Que purifica.

2. Pano de liño que na misa serve para limpar os vasos sagrados despois das ablucións.

3. Lenzo que emprega o sacerdote para limpar os dedos.

4. Aparato que serven para depurar ou purificar, lavar ou filtrar, especialmente algún fluído.

1. Facer puro ou máis puro algo ou a alguén.

2. 1. Realizar determinados actos rituais para facer a unha persoa ou cousa digna de entrar en contacto co sagrado.

   2. Limpar co purificador o cáliz e a patena despois das ablucións na misa.

   3. Cumprir certos ritos de purificación.

3. Extraer dunha parte ou dun líquido do corpo as cousas que lle son estrañas, para deixalos en estado de pureza.

4. Facerse máis puro.

1. Líquido que escoa do esterco.

2. Líquido que sae das cortes formado por auga, ouriños e excrementos dos animais.

1. Composto heterocíclico que está formado por dous aneis, un hexagonal e un pentagonal, do que derivan as bases púricas que forman parte dos ácidos nucleicos.

2. Substancia de orixe natural que deriva do composto da purina.

1. Calidade de purista.

2. Movemento pictórico francés que se desenvolveu entre 1918 e 1925, que rexeitaba a abstración cubista. Promovido por A. Ozenfant e Le Corbusier, sobre o que teorizaron nas revistas L’Élan (1915) e L’Esprit Nouveau (1920-1925), o manifiesto purista publicouse en 1918 co título Après le cubisme. Pretendían desterrar da arte as calidades decorativas e toda fantasía e preciosismo, representando os obxectos na súa simplicidade arquitectónica e preocupándose polas formas primarias, a estética da máquina e o funcionalismo.

3. Movemento pictórico italiano que se desenvolveu na primeira metade do s XIX e que, derivado do nazarenismo, preconizaba a inspiración relixiosa na arte e a revalorización do Trecento e o Catrocentos italianos. Dos seus membros destacan os pintores A. Bianchini (1803-1884), autor de Del purismo nelle arti (1849), e o historiador da arte P. Selvatico (1803-1880). Supuxo unha renovación da temática, pero non do estilo, que se mantivo dentro do academicismo.

1. Que ou quen se axusa rigorosamente á pureza ou corrección da linguaxe, evitando voces estranxeiras ou neoloxismos innecesarios.

2. Que ou quen preserva o propio das influencias foráneas e sen cambios nin innovacións.

3. 1. Relativo ou pertencente ao purismo.

   2. Seguidor do purismo.

1. Calidade de puritano.

2. Movemento político-relixioso, no seo das igrexas reformadas de Inglaterra e de Escocia, nacido no período que vai desde o establecemento de Isabel I de Inglaterra (1559) ata a restauración monárquica de Carlos II de Inglaterra (1660), que pretendía a total purificación das reformas romanas e a implantación do pensamento calvinista. A expresión máis típica é o Pilgrim’s Progress de John Bunyan e o Paradise Lost de John Milton. O puritanismo comporta, como estrutura eclesiástica, o presbiterianismo fronte ao episcopalismo, e a presenza do consistorio, formado prevalentemente por laicos, nas parroquias. Iso levounos a defender o parlamentarismo fronte a Xaime I de Inglaterra. O rexeitamento orixinou un puritanismo político, que sostivo a causa de Tomas Cromwell. En 1620 os pioneiros do Mayflower fundaron a colonia de Plymouth, que foi o reduto puritano de EE UU. Influíu no nacemento dos baptistas e dos cuáqueros.

1. Que cumpre con rigor as normas e principios morais.

2. 1. Relativo ou pertencente ao puritanismo e aos puritanos.

   2. Membro ou seguidor do puritanismo.

1. Relativo ou pertencente á púrpura.

2. Composto bicíclico, pouco estable, que se obtén por tratamento con amoníaco da aloxantina e acidificación do enol amónico de alí obtida.