"Ural" (Contén)

1. Aplícase á audición conseguida mediante unha soa orella.

2. monofónico.

1. Aplícase á terra ou as variedade de uces e carpazas que tiran a negras.

2. Terreo poboado de uces ou torgueiras.

MONTES

Monte situado na parroquia de Videferre (Oímbra). O seu cumio acada os 877 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia do Trobo (A Fonsagrada). O seu cumio acada os 761 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente a un muro.

2. Que está feito ou colocado nun muro ou parede.

3. Traballo artístico ou decorativo que se realiza ou se expón nun muro.

4. Pintura ou cerámica que se realiza sobre un muro ou unha parede. Pode facerse seguindo técnicas diversas como o fresco, a encáustica e a témpera.

1. Conxunto de técnicas pitóricas de decoración desenvolvidas sobre o propio muro ou sobre un soporte de lenzo, táboa ou papel, empregado para a decoración mural.

2. Movemento artístico xurdido en México en 1910, como defensor dunha arte pública, popular e revolucionaria. Impulsado polo secretario de Educación, José Vasconcelos, foi apoiado polo Sindicato de Trabajadores Técnicos, Pintores y Escultores (1922). Rexeitaba a dependencia artística de Europa e o emprego do cabalete e caracterizouse pola produción de obras monumentais que retratasen a realidade do país, revalorizando o seu pasado aborixe, as loitas sociais e os aspectos característicos da súa historia. Empregouse como decoración en hospitais, bibliotecas e edificios gobernamentais, especialmente durante a Revolución Mexicana. Desde 1930, estendeuse a outros países de América. Os representates máis destacados foron Diego Rivera, José Clemente Orozco e David Alfaro Siqueiros.

1. Relativo ou pertencente ao muralismo.

2. Artista especializado en proxectar traballos de decoración mural, particularmente no ámbito da arquitectura contemporánea.

1. Conxunto de muros que forman unha cerramento ou unha barreira, xeralmente con fins defensivos, e que sufriu modificacións de acordo coa capacidade ofensiva do armamento. Así, ao aparecer a pólvora, rebaixouse o alzado para ofrecer un branco menor e ampliouse a anchura para poder soportar as pezas. Durante a Antigüidade e a Idade Media, as cidades, a imitación dos castelos, circundáronse con murallas defensivas compostas polos mesmos elementos ca os das murallas dos castelos. Conserváronse ata o s XVIII e foi no XIX, coas novas técnicas defensivas e a chegada de grandes contixentes humanos ás cidades froito da Revolución Industrial, cando estas medraron e se espallaron fóra dos muros.

2. Aquilo que ofrece resistencia e actúa como o impedimento ou a barreira dalgunha cousa.

MONTES

Monte situado no límite entre as parroquias de San Xoán de Laíño (Dodro), Fruíme (Lousame), O Araño (Rianxo) e Buxán (Rois). O seu cumio acada os 674 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente á natureza.

2. Que é ou está acorde coas leis da natureza.

3. Que é producido pola natureza sen a intervención ou manipulación do home.

4. Que é propio da natureza do que se fala, non adquirido nin aprendido.

5. Que é esperable.

6. Que se comporta sen afectación nin sen artificio, tal e como é.

7. Que ou quen naceu nun lugar determinado. OBS: Emprégase coa prep de.

8. Nome que se lle dá ao son que non está alterado por ningún accidente (bemol, díese).

9. 1. Aplícase ao número enteiro e positivo.

   2. ...

1. Calidade de natural.

2. Falta de afectación ou artificialidade.

3. Adaptación das normas coa orde regular.

1. Doutrina filosófica que non admite nada exterior ou superior á natureza como conxunto da realidade existente, e que, consecuentemente, intenta comprender todas as cousas segundo as leis naturais, sen recurso a ningún principio transcendente. Aínda que por definición se opón a todo o que sexa sobrenatural, non quere dicir que se opoña ao espiritual, e neste sentido hai que distinguilo do puro positivismo. Destacou John Dewey.

2. Tendencia artística que representa o realismo máis libre, a nivel de técnica e temática. É contraria ao idealismo e ao simbolismo. Émile Zola empregaba esta denominación para falar do impresionismo.

3. Escola literaria que naceu en Francia ao redor de 1880 e que se manifesta, sobre todo, na novela e no teatro. Despois de 1850 a difusión do positivismo e o entusiasmo polos estudos científicos conduciu os novelistas a utilizar os métodos das ciencias experimentais e aceptar a tese de Taine: o home sométese ao determinismo universal, os sentimentos e os caracteres son rigorosamente predestinados, e unhas leis, especialmente as da herdanza, rexen o contexto literario. A novela non é máis ca unha parte da historia natural e o escritor ten que usar os métodos da nova ciencia: observación e experimentación, tendo como obxectivo a reprodución da realidade cunha obxectividade perfecta en todos os seus aspectos, tanto nos máis sublimes como nos máis vulgares. E. Zola deu as normas da nova escola no Roman expérimental (1880), no Naturalisme au théâtre (1881) e nos Romanciers naturalistes (1881), resumindo as bases teóricas da novela realista no estudo do temperamento e...