"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Pontífice romano (199-217), sucesor de Víctor I. Consagrou 13 bispos, 13 presbíteros e 7 diáconos. Como defensor da fe obrigou a que os fieis comungasen pola Pascua e combateu as herexías de montanistas e teodorianos. Represéntase na arte iconográfica con vestiduras papais, coa tiara e coa cruz de tres traveseiros. A súa festa celébrase o 26 de agosto.

1. Relativo ou pertencente a Ceilán ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Ceilán.

PERSOEIRO

Actor, autor e director. Comezou a súa traxectoria teatral co grupo O Facho nos espectáculos A feira dos criados, de Bertolt Brecht (1966), e O señor Bonhome e os incendiarios de Max Frisch (1966). Posteriormente, traballou con Teatro Circo en Romaría ás covas do demo e Crónica do sol de inverno, ambas as obras de Manuel Lourenzo (1969 e 1971, respectivamente). Realizou co Centro Dramático Galego Woyzeck, de Georg Büchner (1984); A noite vai coma un río, de Álvaro Cunqueiro (1986); Leoncio e Helena, de Georg Büchner (1993); Viaxe e fin de don Frontán, de Rafael Dieste (1995); Nau de amores, baseada en textos de Gil Vicente (1995); ou Hostia, de Armando Cotarelo Valledor (1996). Tamén actuou co Teatro do Malbarate (1992) en Xogos á hora da sesta, de Romá Mahieu. Como director realizou os espectáculos A pousadeira de Goldoni (1987); para o Centro Dramático Galego e para O Moucho-Clerc preparou a coprodución co CDG Da Vinci levaba razón (1987) e Na fraga do conde, baseada en textos de Shakespeare...

PERSOEIRO

Narrador e dramaturgo ruso. Iniciou os seus estudios na escola grega da súa cidade e despois na escola media profesional. O seu pai arruinouse e tivo que trasladarse a Moscova, mentres el e o seu irmán Iván quedaban en Taganrog. En 1879 trasladouse a Moscova para ingresar na facultade de Medicina. Dous anos máis tarde comezou a publicar os seus contos nos xornais de San Petersburgo e co volume P’ostrye Rasskazy (Contos de todas as cores, 1886) acadou o seu primeiro éxito. É un dos máis xenuínos representantes do realismo psicolóxico, unha tendencia coa que iniciou as súas colaboracións co Teatro de Arte de Moscova, dirixido por Konstantin Stanislavski. Creou un teatro “de estados de ánimo”, renunciou á acción dramática propiamente dita e dedicouse á pintura de atmosferas. Os seus personaxes viven pasivamente ou con angustia a decadencia da Rusia tsarista e plasma a vida diaria da clase media rusa no período anterior á revolución, ao tempo que constitúe un exemplo de construción...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Bueu. Pertenceu á orde de san Xoán. De orixe románica, trala reconstrución do s XVIII só se conservou a absida do s XII. Ten unha soa nave, cuberta con artesoado de madeira e unha ábsida de planta rectangular cuberta con bóveda de canón apuntado. A ábsida presenta pola cara externa contrafortes que contrarrestan o arco faixón e serven de reforzo para a bóveda que recobre o presbiterio. O arco triunfal é apuntado e dobrado, con chambrana de rosetas e aresta baquetonada; a rosca descansa sobre un par de columnas con capiteis vexetais e bases áticas adornadas nos plintos con figuras humanas e rosetas. No arco faixón destaca a presenza dun personaxe cargando un saco que emerxe de entre as follas do capitel esquerdo. Ao fondo da ábsida ábrese unha fiestra de estrutura completa por dentro e por fóra, na que destaca un capitel con dúas aves picando nun recipiente cóncavo. A fachada principal presenta unha portada abucinada protexida por un beiril que se sostén mediante...

1. Relativo ou pertencente aos celacantiformes.

2. Peixe da orde dos celacantiformes.

3. Orde de peixes crosopterixios mariños, bentónicos, grandes e cubertos de escamas cicloides. Durante algún tempo, os investigadores pensaron que este tipo de animal desaparecera no Triásico, ata que en 1938 se descubriu unha especie viva, o celacanto. A partir dese momento atopáronse máis exemplares pertencentes, aparentemente, ao mesmo xénero, polo que se consideran fósiles viventes.

1. Peixe do xénero Latimeria, da subclase dos sarcopterixios. Este grupo animal abundou durante o Devónico; críase que se extinguira totalmente hai 70 millóns de anos, pero en 1938 foi descuberto para a ciencia no Índico africano. Estes peixes son descendentes dun tronco propio de augas doces do Devónico. Acadan os 2 m de lonxitude, presentan ollos grandes, mandíbulas con gran capacidade de apertura, aleta caudal dificerca, unha liña lateral moi desenvolvida e un órgano sensorial no fociño que lles serve tanto para moverse na escuridade dos seus refuxios coma para capturar presas. Os machos son máis pequenos ca as femias. Pasan as horas de luz en covas e gretas de orixe volcánica situadas a uns 180 m de profundidade.

2. Peixe de cor castaña, recoñecido pola ciencia en 1997 nun mercado de Manao e coñecido polos indonesios como raja laut ou ‘rei do mar’.

3. Peixe de cor azul metálica, con manchas brancas que constitúen un deseño críptico na escuridade das covas onde están presentes esponxas e cunchas de ostras de cor branca. O primeiro animal foi recoñecido pola ciencia de forma casual en 1938 durante unha dragaxe na costa de Sudáfrica. Tras este achado fortuíto fixéronse pescudas entre os pescadores das Illas Comores, que xa o pescaban de xeito ocasional con anzol.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Peroxa baixo a advocación de san Xián.

PERSOEIRO

Franciscano italiano. Foi nomeado gardián do convento de menores de Worms en 1221. Coñecido pola súa obra poética e musical, escribiu dúas biografías sobre san Francisco de Asís por encargo de Gregorio IX no 1229, aínda que non foron descubertas ata 1894, data da súa publicación. Unha das súas obras máis relevantes foi a secuencia da misa de defuntos Dies irae, dies illa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Celanova baixo a advocación de san Rosendo.

GALICIA

Concello cabeceira da comarca da Terra de Celanova, situado na provincia de Ourense no S da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N cos concellos de Cartelle, A Merca e Ramirás, ao L co da Merca, aoS co de Verea, e ao O con Ramirás e Quintela de Leirado. Abrangue unha superficie de 67,3 km 2 nos que se acolle unha poboación de 6.104 h (2007), distribuídos nas parroquias de Acevedo do Río, Alcázar de Milmanda, Amoroce, Ansemil, Barxa, Bobadela, Cañón, Castromao, Celanova, Fechas, Freixo, Milmanda, Mourillós, Orga, Rabal, A Veiga, Vilanova dos Infantes e Viveiro. Ademais, inclúe no seu termo o lugar do Pazo, da parroquia de Casardeita (concello de Ramirás). A capital é a vila de Celanova, na parroquia de Celanova, situada a 42° 8’ 7’’ de latitude N e 8° 8’ 1’’ de lonxitude O, 131 km ao SL de Santiago de Compostela e 26 km ao S de Ourense. Cabeza de partido xudicial, está adscrito á diocese de Ourense.
Xeografía física
O termo municipal de Celanova...

1. Relativo ou pertencente a Celanova ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Celanova.

PERSOEIRO

Teórico e crítico de arte. Profesor na Universidade de Los Angeles e conservador de arte contemporánea no Museo Guggenheim de Nova York, foi un dos impulsores da Arte Povera. Foi comisario de diversas exposicións, entre as que destacan Conceptual Art, Arte Povera, Land Art (Turín, 1970), Ambiente Arte (Biennale de Venezia de 1976) e Memoria del futuro, no Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (Madrid, 1990). Dirixiu a 47ª edición da Biennale de Venezia e foi codirector da Dokumenta 7 de Kassel en 1982. Fundou diversas revistas especializadas como Artforum ou Casabella. Entre outras obras escribiu: Arte Povera (1969), Arte dall’Italia (A arte de Italia, 1988), Artmakers (Artistas, 1989) e L’inferno dell’arte italiana: materiali 1946-1964 (O inferno da arte italiana: materiais 1946-1964, 1990).