"Adá" (Contén)

1. Disparo feito cunha escopeta.

2. Ruído provocado por un disparo de escopeta.

3. Ferida producida por un tiro de escopeta.

1. escorregón.

2. Descenso dunha masa de rochas sedimentarias ou detritos sobre o plano de estratificación.

1. Acción de quitarlle as follas a determinadas plantas.

2. Acción de quitarlle as brácteas á mazaroca do millo.

1. Arma ofensiva formada por unha folla longa, cortante e punzante, dun ou dous fíos, recta ou curvada, e cunha empuñadura, con ou sen gardamán, onde se agarra a man, ou ambas as dúas mans, para o seu manexo. As primeiras mostras destas armas corresponden á Idade do Bronce; distinguíanse as espadas curtas con espeto, as de lingua de carpa e as de lingüeta calada. Na etapa prerromana existían dous grandes grupos ou modelos: no mundo castrexo destacaba a espada de antenas, caracterizada polo remate da empuñadura con forma de arco e a presenza de escotes na base da empuñadura; mentres os guerreiros lusitanos e celtiberos empregaron fundamentalmente a falcata, unha arma curta con folla ancha e curva, dotada dunha empuñadura aberta. Os lexionarios romanos empregaron fundamentalmente dous tipos: unha moi curta e ancha, coñecida como ensis; e outra, o gladius, de dobre fío, que adoptaron despois da Segunda Guerra Púnica e que se inspirou na falcata hispánica. As invasións dos pobos...

2. 1. Pao, dos catro que compoñen a baralla, onde hai representadas espadas.

   2. Carta deste pao.

3. Toureiro encargado de matar o touro co estoque.

4. Especialidade da esgrima que se practica cun estoque, composto dunha lámina de aceiro triangular de 90 cm de longo e unha empuñadura con gardamán duns 20 cm, cun peso total de 770 g. O regulamento da Federación Internacional de Esgrima (FIE) de 1914 especificou as características técnicas desta arma, que foi nos Xogos Olímpicos de Berlín 1936 a primeira que incorporou un dispositivo de control eléctrico para a verificación dos touchés. En 1984 a FIE acordou a introdución da espada nas competicións femininas, de xeito que a partir de 1989 se incluíron nos campionatos mundiais e dende 1996 no programa olímpico.

5. Figura que se representa coa punta cara ao xefe.

6. peixe espada.

GALICIA

Político e xurista, fillo de Xosé Espada Novoa. Estudiou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidad Central de Madrid. Letrado do ministerio de Gracia e Xustiza (1880), en 1884 obtivo a excedencia para representar nas Cortes o distrito de Ourense ata 1886. A súa actividade parlamentaria reanudouse en 1891 de xeito case ininterrompido ata 1923, sempre representando o distrito de Verín polo partido liberal conservador. Foi gobernador civil de Ciudad Real e Toledo (1891), director xeral de Administración (1900), fiscal do Tribunal de Cuentas (1903), director xeral de Obras Públicas (1904), vicepresidente do Congreso de los Diputados (1905 e 1914), subsecretario de Facenda (1907), ministro de Fomento (1913-1915), ministro de Instrución Pública (1920-1921), membro da comisión permanente do Consello de Estado (1917-1920) e presidente do Tribunal de Cuentas (1923 e 1930). Foi deputado nas Cortes Constituíntes de 1931 pola Confederación Española de Derechas Autónomas...

GALICIA

Médico e xornalista. Licenciouse en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse pola Universidad de Madrid. Entre 1881 e 1892 foi enviado a Cuba como médico militar e foi membro do Centro Galego de La Habana. Colaborou, entre outras publicacións, en Ilustración Gallega y Asturiana, Revista Gallega e Nuevo Támega, e na fundación de El Eco de Galicia con Waldo Álvarez Insúa (1878). En 1877 recibiu a Cruz Vermella de Primeira Clase ao Mérito Naval, en recompensa aos servicios prestados no desembarco de Cinco Villas.

GALICIA

Xurista e político. Bolseiro no Seminario Conciliar de San Fernando de Ourense, abandonou a carreira eclesiástica para formarse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi promotor fiscal do xulgado de Ourense (1847) e do de Lugo. Foi xuíz en León, Toledo e Madrid, e maxistrado da Audiencia de Albacete (1866) e de Pamplona (1870). En 1863 presentouse ás eleccións por Celanova, aínda que decidiu retirarse antes de producirse a elección. Foi deputado por Ourense pola Unión Liberal (1864-1865). Tras unha breve traxectoria política, volveu á vida xurídica como xuíz de instrución do distrito do Palacio da Corte e despois do Palacio de Toledo. En 1868 foi presidente da Audiencia de Puerto Rico, cargo que non aceptou e cambiou polo de presidente da Audiencia Territorial de Granada. En 1860 recibiu a Encomenda de Isabel a Católica.

1. Campanario formado por unha parede que sobresae do tellado na fachada dunha igrexa e que adoita rematar nun frontispicio. Dispón dun ou de varios vans que acollen as campás.

2. 1. Denominación popular que reciben os macrófitos de follas longas e apuntadas dos xéneros Typha e Iris.

   2. Calquera planta coas follas en forma de espada.