"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Rei dos romanos e de Xermania (1237-1254), rei de Sicilia (1251-1254) e duque de Suabia. Recibiu tamén o título nominal de rei de Xerusalén (1250-1254). Segundo fillo do Emperador Federico II, enfrontouse primeiro ao landgrave de Turinxia, elixido pola facción papal dos príncipes alemáns, e ao conde Guillerme de Holanda, que se sublevou contra Federico II despois de ser excomungado e deposto polo Papa Inocencio IV. Sucedeu a seu pai como rei de Sicilia e comezou unha campaña en Italia (1250) para consolidar o reino. Morreu despois da toma de Nápoles e os dereitos pasaron ao seu fillo Conrado V, chamado Conradino.

1. Aplícase á persoa que é parente doutra por teren ascendentes comúns.

2. Aplícase a cada un dos irmáns fillos dun mesmo pai, pero de nai diferente.

1. Relación de parentesco, lineal ou colateral, que xorde pola común ascendencia biolóxica e que se computa mediante liñas (conxunto de persoas que teñen unha orixe común) e graos (distancia que media entre persoas situadas na mesma liña). Son parentes consanguíneos aqueles que descenden dun mesmo tronco. Ten importancia, sobre todo, no ámbito matrimonial, pois xera algúns impedimentos para o casamento e tamén ten relevancia xurídica, posto que modifica a capacidade de obrar noutros ámbitos da vida do dereito. O dereito canónico diferencia a consanguinidade natural, cando non é froito de matrimonio lexítimo, e a civil, cando si o é. O dereito civil eliminou esta diferencia, de modo que a consanguinidade constitúe un impedimento para o casamento, aínda que nalgúns casos é dispensable.

2. Apareamento de dous individuos que teñen lazos de parentesco dentro dunha poboación. Ten como consecuencia o aumento da frecuencia de homocigotos recesivos dentro da poboación, respecto do que ocorrería se o apareamento fose aleatorio.

1. Que conserva o bo estado de algo ou alguén, especialmente aplicado a unha substancia ou produto.

2. Substancia que, engadida aos produtos alimenticios en pequenas proporcións, evita a alteración microbiana e elimina e impide o crecemento de microorganismos. O seu mecanismo de acción é bacteriostático ou bactericida. Dentro dos produtos químicos de síntese, son conservantes os ácidos benzoico, sórbico, p-clorobenzoico, os seus sales e outros. Os antibióticos tamén teñen aplicación neste campo: os máis empregados son a nisina, a nistatina, a pimaricina, a tilosina e os grupos das tetraciclinas. Os antioxidantes de uso alimentario pódense considerar como conservantes das graxas alimentarias, xa que evitan a actuación química por oxidación. Igualmente, o dióxido de xofre, á parte da súa acción antibacteriana, pódese considerar como un conservante químico xa que inhibe o escurecemento non enzimático. O sal, o azucre e algunhas especias tamén teñen efecto conservante, así como algunhas substancias que se impregnan nun alimento afumado.

PERSOEIRO

Teórico do socialismo e político francés. Entusiasta das ideas de Fourier, en 1832 deixou a carreira militar para dedicarse á propagación das súas ideas. O seu pensamento superaba a desconfianza de Fourier na industria e permanecía politicamente aberto a posturas máis revolucionarias. Deputado (1848-1849), interveu nas revolucións deses anos e tivo que exiliarse. Durante a súa estadía nos EE UU fundou a comuna La Réunion (1855-1857), preto de Dallas. De novo en París, adheriuse á Primeira Internacional e tomou parte directa na Comuna de París. Dirixiu as publicacións Le Phalanstère, La Phalange e Démocratie pacifique. Escribiu Destinée sociale (Destino social, 1834-1844) e Principes du socialisme (Principios do socialismo, 1847).

1. Que posúe ou produce consonancia.

2. 1. Fonema oposto á vogal polo seu comportamento combinatorio, pola súa realización e polas súas características acústicas. Desde a tradición india e grecolatina, considerouse como un elemento articulatorio dependente da vocal. A comezos do s XX, a fonética experimental puxo en dúbida esta oposición. A fonoloxía aduce que a consoante forma a parte marxinal na estrutura silábica, mentres que a vogal constitúe a parte nuclear (

   2. Cada unha das letras coas que se representan os fonemas consonánticos.

3. Introduce unha cláusula que indica ‘do mesmo xeito que’.

4. De acordo con aquilo que se expresa.

1. Calidade dun intervalo ou dun acorde que produce un efecto de afirmación e repouso por mor da fusión dos sons que o constitúen. Trátase dun concepto relativo que variou ao longo dos séculos. Para os pitagóricos, avaliábase segundo as relacións numéricas entre as lonxitudes dos sons que as constitúen. Segundo a harmonía tradicional, a orde de perfección decrecente das consonancias é a oitava, única consonancia absoluta, a quinta e a súa inversión (a cuarta xusta), a terceira maior, a terceira menor, a sexta maior, a sexta menor, etc.

2. Calidade das cousas que se combinan entre si con conformidade ou que gardan correspondencia lóxica.

3. Repetición dos mesmos sons vocálicos e consonánticos a partir da última vocal tónica dun grupo de dúas ou máis palabras. Nos textos en verso, dá lugar á rima consonante, mentres que na prosa o efecto se consegue mediante a reiteración sistemática de certos sons, que buscan incidir nunha idea ou marcar unhas determinadas contraposicións de elementos. Xunto coa asonancia, modelo de rima que tan só repite os sons vocálicos a partir da ultima vogal tónica, o seu cultivo remóntase á literatura latina, principalmente medieval.

1. Relativo ou pertencente á consonancia.

2. Relativo ou pertencente ás consoantes.

3. Aplícase ao fonema que posúe as características dunha consoante.

1. Calidade de constante.

2. Acción e efecto de facer constar algunha cousa.

3. Segundo a psicoloxía da forma, tendencia da percepción a non variar, malia as modificacións do obxecto.

4. Lei descuberta por N. Steno en 1669 e confirmada despois por Romé de l’Isle. Establece que o ángulo entre dúas caras dun obxecto cristalino é constante e non cambia cando este medra por achegas dunha nova substancia. Historicamente, foi o punto de partida da cristalografía moderna.