"CIA" (Contén)

Institución creada en 1822 para a administración e promoción dos intereses da provincia da Coruña. Constituíuse por primeira vez o 1 de xuño de 1822, en aplicación da resolución das Cortes españolas do 13 de xullo de 1821 que decidiu suprimir a provincia de Galicia e disgregar o seu territorio en cinco novas circunscricións. A cidade da Coruña converteuse na capital da demarcación; a concesión da capitalidade contou coa oposición de Santiago de Compostela, que aspiraba a ela. Suprimida en 1823 pola derrogación da Constitución, a deputación refundouse o 21 de novembro de 1835 na Coruña, trala recuperación do réxime constitucional, propiciada polo pasamento do Rei Fernando VII. Nese momento tamén foi problemática a designación da capital, pois Betanzos e Santiago de Compostela postuláronse como candidatas. A Deputación Provincial da Coruña centra a súa actividade en accións de apoio ao desenvolvemento económico e social, á mellora da rede viaria, á restauración de monumentos, á creación e...

Institución creada para a administración e promoción dos intereses da provincia de Lugo. Fundouse o 16 de maio de 1822, tralo proceso de desintegración da Diputación Provincial de Galicia pola adaptación á nova división provincial aprobada polas Cortes o 13 de xullo de 1821. A restauración do absolutismo, que significou a derrogación da Constitución, suprimiuna en 1823. Unha vez restablecido o constitucionalismo refundouse en novembro de 1835. Dende aquela data a institución gozou de continuidade e o territorio que administra coincide basicamente co da súa predecesora do período 1822-1823, que incluía o territorio da antiga provincia e diocese de Lugo e gran parte da de Mondoñedo. Entre os organismos e institucións dependentes da Deputación Provincial de Lugo destaca o Instituto Lucense de Desarrollo Económico y Social (INLUDES), o Museo Provincial de Lugo, o Centro de Artesanía e Deseño de Galicia e a Unidade de Promoción e Desenvolvemento.

Institución establecida en xuño de 1882 para a administración e promoción dos intereses da provincia de Ourense. Xurdiu a partir da desaparición da Diputación Provincial de Galicia deseñada na nova división provincial aprobada polas Cortes o 13 de xullo de 1821. Aquela institución administrou un territorio que se correspondía basicamente co da antiga provincia e diocese de Ourense. A restauración absolutista suprimiuna en novembro de 1823. En 1835, despois do ascenso ao trono de Isabel II, volveuse restablecer; absorveu, entón, o partido de Valdeorras, que no anterior período pertencera á provincia de Villafranca del Bierzo. Da Deputación Provincial de Ourense dependen diferentes organismos, como o Centro Cultural Simeón, o Teatro Principal, o Instituto Ourensán de Desenvolvemento, o Padroado Provincial de Turismo, e diversas escolas, como as de artes e oficios, gaita e danza das que xurdiron agrupacións como a Real Banda de Gaitas.

Institución creada en 1836 para a administración e promoción dos intereses da provincia de Pontevedra. O seu precedente foi a Diputación Provincial de Vigo (1822-1823), que administrou durante o seu período de vixencia o mesmo territorio. O cambio de réxime propiciado polo ascenso ao trono de Isabel II (1833) significou a recuperación da administración provincial. Nesta circunscrición supuxo un traslado da capitalidade que beneficiou a vila de Pontevedra, que sostivo coas cidades de Tui e Vigo unha intensa pugna por acadar esa condición; incluso o goberno chegou a decretar o 26 de maio de 1836 o retorno da capital provincial a Vigo, pero a orde non chegou a executarse. No outono de 1840, co país inmerso nunha confrontación civil, a capital retornou a Vigo durante dúas semanas, prazo que non foi suficiente para consolidar o novo status quo e constituír unha nova deputación, porque, pasado ese tempo, o goberno deu instrucións para restaurar a situación precedente. A Deputación Provincial...

Revista que apareceu en marzo de 1931 na Coruña e que cesou en agosto de 1932. Subtitulouse “Revista mensual”. Dirixida por Eugenio Vázquez Gundín, contaba coa colaboración de Sancho Andrade, Xosé Reino Caamaño, X. Portal, A. Ríos Mosquera, Rubio de Peña e Lino Torre. Editábase nos obradoiros tipográficos de El Ideal Gallego. Incluía temas relacionados co dereito e a avogacía, e resolucións da Audiencia da Coruña e do Tribunal Supremo.

desconveniencia.

Falta de conveniencia.

Obra impresa cara ao 1535 (ou cara ao 1550, segundo outras fontes) en Mondoñedo, da autoría do licenciado Molina. Editada na imprenta de Agustín de Paz, está considerada como unha das primeiras publicacións que viron a luz neste obradoiro tipográfico.

Obra realizada, por encargo do Real Consulado da Coruña, polo ilustrado ferrolán Lucas Xosé Labrada Romero (1762-1842), secretario do Consulado, e publicada en 1804. Reflite o seu pensamento económico e a súa preocupación polos principais problemas do país no s XVIII. Inspirábase nas ideas fisiocráticas francesas e defendía o sector agrario, convencido da primacía da agricultura como actividade xeradora de riqueza, ao tempo que criticaba a estrutura social do Antigo Réxime por considerala incompatible co desenvolvemento económico do Estado moderno. Denunciou o atraso económico, a inxustiza social e o parasitismo administrativo reinantes en Galicia, ao tempo que propuña reformas concretas, das que cómpre salientar as relacionadas co sector agrícola: converter en propietario o campesiñado arrendatario, enaxenar os terreos baldíos respectando as peculiaridades comarcais, suprimir as vinculacións, incrementar a plantación de árbores e substituír os dereitos de alcabala e millóns por outros...

Proceso regresivo no que as células de diferentes tecidos adquiren unhas características moi semellantes ás das células indiferenciadas.

Tendencia a reducir as diferencias entre establecementos bancarios fixadas pola lei de 1945 en Francia e de 1962 en España, mediante a homoxeneización do tratamento e o incremento da concorrencia.

Unidade gramatical que se coloca ao final dos temas na declinación e na conxugación. As variacións que implica o uso das desinencias están motivadas pola necesidade de sinalar o xénero, o número e o caso (desinencia casual) nos substantivos e adxectivos, e todas as posibles categorías gramaticais propias do verbo: persoa, número, tempo, modo, voz e aspecto (desinencia verbal ou persoal). Por exemplo, en galego o plural indícase por medio da desinencia -s, o copretérito, por medio da desinencia -aba ou -ia, etc. As desinencias, ademais, empréganse na lingua para facilitar as funcións de interrelación e interdependencia entre as palabras dunha mesma frase; por exemplo, o -s engadido a un substantivo e o -n engadido a un tema verbal (os pícaros xogan) indican a correlación entre os elementos de número plural.