"Pol" (Contén)

CAPITAIS

Capital do kraj homónimo, Rusia (345.000 [estim 1997]). Situada nas vertentes setentrionais do Cáucaso, é un centro industrial e cultural. Foi fundada en 1777 para a defensa da fronteira meridional do Imperio Ruso.

PERSOEIRO

Director de orquestra. Formado en Londres e en Oxford, naturalizouse estadounidense. Dirixiu a orquestra de Philadelphia (1912-1936), a NBC Symphony Orchestra (1941-1944), a Orquestra Filharmónica de Nova York (1949-1950) e compuxo numerosas bandas sonoras.

PERSOEIRO

Pintor e ilustrador. Naturalizouse francés, en Moscova fundou o grupo da Rosa Azul e en 1919 reorganizou a Section d’Or con A. Gleizes e A. Archipenko. A súa pintura representa unha procura de formas esquemáticas, a ‘síntese plástica do espazo’. Os seus temas son a natureza, as cidades, os animais e o home. Destacan Villefranche-sur-mer (1915).

PERSOEIRO

Pensador e escritor francés. A súa posición filosófica comportou unha explicación da historia a partir de leis equivalentes ás das ciencias da natureza. As súas investigacións centráronse no ámbito cultural e na súa morfoloxía. Destacan Le positivisme anglais (1864), Philosophie de l’art (1865-1869) e Les origines de la France contemporaine (1876-1893).

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Gregorio Lazzarini, traballou (1751-1753) en Würzburg e para Carlos III, que lle encomendou a decoración do Palacio Real de Madrid e varios cadros (entre 1762 e 1764). Sobresaíu nas decoracións murais e de teitos, onde utilizou normalmente o trompe-l’oeil. Nas súas obras seguiu a tradición colorista veneciana, aínda que aclarando as cores. Decorou tamén o Palazzo Ducale de Venecia.

1. Estudo que se basea na clasificación de tipos.

2. Clasificación dos obxectos ou fenómenos artísticos en esquemas xenéricos ou tipos, de acordo con certas analoxías formais ou funcionais establecidas, que non prexulgan o valor estético nin a definición histórica. En arquitectura, xeralmente é relativa á función, e máis a miúdo á configuración, da planta e dos sistemas construtivos e da decoración. En todas as épocas da historia da arte pódese distinguir unha gran cantidade de constantes tipolóxicas en moitos niveis: tipos de composicións, tipos de figuras, de actitudes e de estados de ánimo ou de expresión facial, tipos proporcionais, tipoloxías imaxinarias ou indicacións ambientais tipificadas.

3. Interpretación bíblico-teolóxica que se basea na correlación de tipos e antitipos.

4. Doutrina dos tipos.

5. Sistema de clasificación de individuos en tipos físicos ou psicolóxicos. Estas tipoloxías pódense reunir en tres grupos: as que relacionan a constitución física e o carácter, as psicoanalíticas e as fundamentadas na análise factorial.

6. Descrición e clasificación das linguas en función de certos caracteres escollidos previamente e das afinidades que resultan. Todos os trazos lingüísticos poden contribuír ao establecemento dunha tipoloxía lingüística. A clasificación tipolóxica máis usual divide as linguas en illantes, aglutinantes e flexionais.

CIDADES

Cidade de Moldavia, porto fluvial na ribeira esquerda do Dniéster (184.852 h [1993]). De 1929 ata 1940 foi capital da República Autónoma de Moldavia.

1. Relativo ou pertencente á topoloxía.

2. Conxunto que ao tempo é un grupo e un espazo topolóxico, polo que as dúas estruturas son compatibles, é dicir, que a operación dun grupo e a aplicación que asigna a cada elemento o seu inverso son continuas. Dunha maneira análoga defínesen os aneis, os corpos ou os espazos vectoriais topolóxicos.

PERSOEIRO

Arquitecto e historiador da arte. Especializouse na restauración arquitectónica. Foi arquitecto conservador da Alhambra de Granada (1923) e técnico conservador do patrimonio arquitéctonico nacional (1929). Dirixiu innumerables restauracións, ata que ganou a cátedra na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1931) e se concentrou na investigación e o ensino da arte, principalmente de arquitectura árabe.

GALICIA

Mestre. Exerceu a docencia de ensino primario en Vigo, onde foi director da Escola Graduada do Arenal. Desde 1927 dirixiu a “Página Pedagógica” de El Pueblo Gallego e impulsou a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza na zona viguesa, que despois de maio de 1936 pasou a denominarse Federación Gallega de Trabajadores de la Enseñanza e da que foi presidente. Foi un personaxe de extrema importancia na renovación escolar durante a década de 1920. Durante a República foi secretario xeral da Federación Socialista de Vigo e morreu fusilado por formar parte do Comité de defensa da República nos primeiros dias da sublevación. Publicou varios traballos na “Página Pedagógica” do Faro de Vigo e colaborou na revista pontevedresa Escuela Vivida.

1. 1. Táboa ou prancha flexible, fixada por ambolos extremos ou só por un, empregada para aumentar o impulso de quen salta, botándoo para arriba. En natación, o trampolín está situado a 3 m sobre o nivel da auga e forma parte do programa olímpico.

   2. Plano inclinado usado no esquí que se recobre de neve de 70 a 90 m de lonxitude e cunha pendente de perfil para proporcionar o impulso aos saltadores.

   3. Plano inclinado que no esquí acuático aboia sobre a auga. A lonxitude da súa rampla é de 7,3 m e a altura do seu punto máis alto respecto do nivel da auga é de 1,8 m (en categoría masculina) e 1,5 m (en categoría feminina e xuvenil).

2. Aplícase ao que dá impulso, que axuda a conseguir un obxectivo ou uns determinados resultados.

1. Colocar algo nun sito que non lle corresponde.

2. Perder alguén o camiño.

3. Estar as aves de curral fóra do poleiro.

4. Cambiar a forma de ser, de pensar ou de vestir.

5. Extraviarse ou ir parar a un sitio que non se coñece.

CAPITAIS

Capital do mu ḥ āfa ẓ a de Líbano Norte, Líbano (240.000 h [1991]), situada na costa N, nunha rexión rica en oliveiras e laranxeiras. O seu porto, Al-Mīnā’, é unha importante escala petroleira, e a súa refinaría desemboca no oleoduto de Kirkūk (Iraq). A causa da Guerra Civil de 1975-1976, da inestabilidade política e das loitas que a seguiron e da guerra entre Iraq e Irán, perdeu importancia económica e internacional. Fundada arredor do s VII a C, a cidade foi ocupada por Antígono Monóftalmos (315-312 a C), por Ptolomeo III (258-218 a C) e polos seléucidas (s I a C). Islamizada desde os primeiros tempos da expansión musulmá (638), a raíz da conquista da cidade polos cruzados (1109), converteuse na capital do condado de Trípoli. Logo de ser arrasada polo sultán mameluco Qalāwūn al-Alfī (1289), a cidade foi reconstruída cara ao interior. En 1510 unha expedición organizada por Fernando II de Aragón, encargouse dela....