"Erte" (Contén)

1. Pau máis curto do mallo.

2. Peza longa e de madeira do carro, onde van enganchados os animais co xugo.

1. Ministro secular das catedrais e colexiatas que acompañaba os que oficiaban o acto litúrxico. O seu nome proviña da pértega con puño de prata que portaban na man como insignia.

2. Dignidade da catedral de Santiago de Compostela que tiña as funcións de protector e defensor dela e das súas propiedades. Ostentábana persoas da alta nobreza.

MONTES

Monte situado na parroquia de Sabuguido (Vilariño de Conso). O seu cumio acada os 998 m de altitude.

1. Ser algo propio ou propiedade de alguén.

2. Formar algo ou alguén parte de algo.

3. Ser algo da incumbencia ou obriga de alguén.

1. Dereito que se ten á propiedade privada.

2. Feito de pertencer a alguén ou a algunha cousa.

3. Cousa que alguén posúe ou que lle pertence.

4. Cousa accesoria que pertence xurídica ou moralmente a un dominio. Trátase dunha relación xurídica, e é necesario que en todas as vicisitudes do dominio principal se especifique se queda afectada cada unha das pertenzas.

5. Termo ou espazo que corresponde a alguén por xurisdición ou propiedade.

6. Unidade de superficie, reducida actualmente a unha hectárea, que servía de base para as concesións mineiras.

7. Relación que determina os elementos que pertencen a un conxunto.

1. Desviar a alguén da conduta normal ou da rectitude moral

2. Desviarse alguén dunha conduta normal ou moral.

1. Transformar algo volvéndoo ao estado primitivo.

2. Realizar un proceso de reconversión.

3. Adaptarse ou aceptar unha reconversión.

1. olver unha cousa ao seu estado anterior.

2. olver unha cousa á propiedade de quen a posuía antes.

3. Ter algo un efecto ou consecuencia. OBS: Emprégase seguido da preposición en.

4. Saír algunha cousa, principalmente un líquido, dos límites do recipiente que a contén.

GALICIA

Crítico musical. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, completou a súa formación musical con estudos de canto, solfexo e harmonía. Colaborador da revista Ritmo e doutras publicacións como El Socialista, Revista de Occidente e La calle, foi director do programa Ars canendi en Radio Clásica, colaborou coa cadea SER e Tele 5, e foi director de Radio-2 de Radio Nacional de España. É autor de varias monografías sobre compositores clásicos, como Mozart (1995), Beethoven (1999) e Schubert: lieder completos (1999).

GALICIA

Político e piloto de rallyes. Foi piloto de automóbiles de competición entre 1955 e 1975, gañador en 54 rallyes, e campión de España en diversas ocasións. En 1969 foi elixido concelleiro de Ourense polo terzo familiar pero o gobernador civil impediu o seu nomeamento polos antecedentes republicanos da súa familia. Participou na formación de UCD en Ourense e foi deputado no Congreso na lexislatura constituínte por UCD (1977-1978). Presidente da Federación Galega de Automobilismo e vicepresidente da Real Federación Española de Automovilismo, en 1968 creou o Rally Internacional de Ourense. Foi galardoado coa medalla de prata ao Mérito Deportivo.

PERSOEIRO

Mestre de obras de orixe galega. Traballou con Xoán López Freire no convento da Compañía de María, no consistorio e nos cárceres de Santiago de Compostela (1767). Tamén participou nas obras da Universidade de Santiago de Compostela, na construción da fachada nova da catedral de Lugo e nas obras de reedificación da igrexa de Santiago de Pontedeume. O seu irmán Melchor Ricoy traballou no santuario de Nosa Señora dos Desamparados de Abades en Silleda (1765-1787), foi o encargado de construír a vía pública entre Ponte Sampaio e Santiago de Compostela e realizou pontes como a de Valga e a de Malvar.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi deputado no Parlamento de Galicia polo BNG (1990-2001) e membro do consello nacional de BNG. Foi avogado da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG) e da Confederación Xeral de Traballadores Galegos (CXTG) e participou, en 1992, na creación do partido Esquerda Nacionalista, do que foi secretario xeral.

GALICIA

Político e xornalista. Foi membro da xestora que deu lugar ao BNG. Cofundador do Festival da Poesía no Condado e dos Encontros de Humoristas Galegos, foi colaborador das publicacións A Nosa Terra, A Peneira ou Páxina Un. Director da revista de humor Can sen dono (1983-1990), coordinou diversas edicións especiais de A Peneira.

1. Destruír ou botar abaixo a orde establecida.

2. Tentar cambiar, por medios contrarios ás leis establecidas e dunha maneira violenta ou na clandestinidade, a estrutura político-social dun país.

1. Relativo ou pertencente á dinastía tertérida.

2. Membro da dinastía búlgara que fundou Xurxo I Terter de Bulgaria (1280-1290) e que reinou entre 1280 e 1323. Rematou con Xurxo II Terter de Bulgaria.

PERSOEIRO

Escultor. Fillo dun tallista de orixe islandesa, formouse na Royal Academy de Copenhague (1781-1793) e en Roma, onde residiu (1796-1838) e presidiu a Academia di San Luca (1827-1828). Está considerado o escultor paradigmático do neoclasicismo máis estrito. Realizou estatuas mitolóxicas, como a de Jason (1803-1828), monumentos, como o de Josef Poniatowski, en Varsovia, Lord Byron (1829-1835), en Cambrigde, ou o de Pío VII, no Vaticano. Tamén cultivou os temas relixiosos e os retratos.