"car" (Contén)

1. Tipo de uva tinta, produtora de viños robustos pero non bastos, que se complementa moi ben coa garnacha, e que se emprega principalmente en Catalunya e La Rioja, onde recibe o nome de mazuela.

2. iño con Denominación de Orixe elaborado na comarca do Campo de Cariñena (Zaragoza) a partir das variedades garnacha (55% da uva) e tempranillo (15%) para os tintos, e viura e macabeo (20%) para os brancos. Prodúcense viños tintos, rosados, claretes e brancos secos, tintos e brancos doces e tamén viños rancios, obtidos a partir de viños de 14 graos avellentados en carballo durante o tempo mínimo dun ano. Tamén se producen viños de licor de uva moscatel.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Zaragoza, Aragón, cabeceira da comarca do Campo de Cariñena (2.852 h [1996]). Está situado no centro dunha chaira que se prolonga ata a ribeira do río Jalón. A súa economía baséase no sector agropecuario, especialmente no cultivo da vide, que abastece unha importante produción vinícola.

PERSOEIRO

Historiador e eclesiástico. Promoveu o desenvolvemento dos estudios históricos sicilianos e foi prefecto da biblioteca Vaticana. En 1872 fundou o Archivio storico siciliano e en 1873 a Società Siciliana di Storia Patria. Entre as súas obras destacan De rebus Regni Siciliae (Sobre o reino de Sicilia, 1882) e Gli archivi e le biblioteche di Spagna in rapporto alla storia d’Italia in generale e di Sicilia in particolare (Os arquivos e as bibliotecas de España en relación coa historia de Italia en xeral e de Sicilia en particular, 1884).

1. Sentimento de afecto, tenrura ou simpatía que se sente por alguén ou algunha cousa.

2. Afecto que se sente cara a algunha cousa á que se está afeito.

3. Manifestación de afecto que se fai cara a unha persoa ou un animal con palabras ou feitos. OBS: Adoita empregarse en plural.

4. Coidado ou esmero con que se fai ou se trata algo.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa María que dá nome ao concello de Cariño e na que se sitúa a vila capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca de Ortegal, situado na provincia da Coruña no extremo setentrional da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co Océano Atlántico, ao S cos concellos de Cedeira (comarca de Ferrol) e Ortigueira (Ortegal), ao L coa ría de Ortigueira e ao O co concello de Cedeira (Ferrol) e o océano. Abrangue unha superficie de 46,8 km 2 cunha poboación de 4.686 h (2007), distribuídos nas parroquias de Cariño, Feás, Landoi, A Pedra e Sismundi. A capital municipal é a vila de Cariño, situada a 43° 41’ de latitude N e 7° 52’ de lonxitude O, 115 km ao N da Coruña e 146 km ao N de Santiago de Compostela. Está adscrito aoo partido xudicial de Ortigueira e á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Xeografía física
O territorio do concello de Cariño sitúase dentro do dominio climático oceánico húmido. Os rexistros termopluviométricos están afectados pola influencia directa do mar como pola situación de abrigo do territorio en relación ás masas de aire perturbadas...

PERSOEIRO

Emperador romano (283-285). Derradeiro representante da dinastía dos ilirios, sucedeu o seu pai Caro no Imperio de Occidente, mentres o seu irmán Numeriano administraba o de Oriente. Trala morte do seu irmán (284), adoptou o título de Germanicus Maximus e, despois de derrotar preto de Verona o usurpador Marco Aurelio Xuliano, loitou contra Diocleciano, proclamado sucesor de Numeriano en Oriente e que non o recoñecía. Derrotouno nunha batalla á beira do río Marus (Mesia Superior), pero foi asasinado por un dos xefes do seu exército.

PRAIAS

Praia da beira occidental da ría de Santa Marta de Ortigueira, no litoral da parroquia e concello de Cariño, situada entre o Cabo Ortegal, ao N, e o porto de Cariño, ao S.

1. Que sente cariño ou trata os demais con cariño.

2. Que amosa cariño nos actos ou nas palabras.

1. Relativo ou pertencente a Caria ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da antiga rexión da Caria, no SO da Asia Menor.

3. Lingua falada polo pobo cario atribuída ao grupo asiánico. Coñécese a través de inscricións, descubertas no territorio da antiga Caria, que se remontan á época helenística; outras, máis antigas e máis numerosas, pertencentes aos carios instalados en Exipto, datan do s VII a C. A súa escritura componse de signos alfabéticos semellantes aos do alfabeto grego arcaico e signos, posiblemente silábicos, parecidos aos do silabario chipriota.

1. Relativo ou pertencente a Rio de Janeiro ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Rio de Janeiro.

3. Danza brasileira semellante á rumba, pero máis rápida.

4. Exemplare novo da pescada. Adóitase consumir fritida coa cola na boca.

1. Relativo ou pertencente ás cariofiláceas.

2. Herba da familia das cariofiláceas.

3. Familia integrada por arredor de dúas mil especies de plantas herbáceas ou sufrutescentes de talos nodosos, follas opostas e flores actinomorfas, de catro ou cinco pétalos libres, características principalmente dos países de clima morno. En Galicia están presentes os xéneros Agrostemma, Arenaria, Cerastium, Corrigiola, Cucubalus, Dianthus, Herniaria, Honkenya, Illecebrum, Lychnis, Moehringia, Moenchia, Paronychia, Petrorhagia, Polycarpon, Sagina, Saponaria, Scleranthus, Silene, Spergula, Spergularia e Stellaria.

1. Planta pertencente á superorde das cariofilais.

2. Superorde de plantas da subclase das cariofílidas que comprende as familias das aizoáceas, amarantáceas, baseláceas, cactáceas, cariofiláceas, didieráceas, fitolacáceas, nitaxináceas, portulacáceas e quenopodiáceas.

1. Planta da subclase das cariofílidas.

2. Subclase de plantas da clase das cotiledóneas que abrangue unhas 11.000 especies, principalmente herbáceas, que en moitos casos presentan adaptacións para tolerar altas concentracións de sales no solo e, polo tanto, prosperan en medios salinos de ambientes litorais ou esteparios. Engloba as subordes das cariofilais, poligonais e plumbaxinais.