"AN" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación editada a partir do 1 de abril de 1808 en Santiago de Compostela. Cesou en xaneiro de 1809, coa chegada do exército francés á cidade. Editada por Manuel Mª de Vila, a partir de agosto de 1808 pasou a mans de Pedro Rey Romero, quen a imprimiu nos obradoiros tipográficos de Xoán Francisco Montero. En novembro dese mesmo ano editouse nos talleres de Manuel Antonio Rey. Incluíu novas da guerra contra os franceses e información do Batallón Literario. Foi substituído por El Patriota Compostelano.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter liberal que apareceu entre abril e maio de 1814. Creouse para loitar contra o voceiro do partido absolutista Estafeta de Santiago. Desapareceu coa proclamación do manifesto que abolía a liberdade de prensa. Entre os seus colaboradores figuraba Sinforiano López.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Santiago de Compostela en 1872 e subtitulada “Periódico de intereses materiales, noticias y anuncios”. Fundada por Manuel Bibiano Fernández, quen compartía a dirección con Alfredo Vicenti, destacou como publicación liberal, polo que foi perseguida polo cardeal Payá e a censura eclesiástica. Contou coa colaboración de Alberto de Quintana. Sucesora de La Gacetilla de Santiago, a súa desaparición deu lugar á Gaceta de Galicia. Diario de Santiago.

PUBLICACIÓNS

Publicación regular das actas e do diario de sesións do Congreso de los Diputados e do Senado. En 1869 decidiuse editar as actas e os diarios existentes desde a Asemblea de Baiona (1808). A compilación non foi completa, pois das lexislaturas de 1813 e 1814 só existían as actas das sesións. A súa evolución vai parella á da evolución constitucional de España. Durante a Guerra Civil, publicouse no Diario de Barcelona, desde finais de 1937. Despois continuou durante as cortes franquistas e trala promulgación da Constitución de 1978.

PUBLICACIÓNS

Publicación de periodicidade mensual editada en Montevideo a partir de xaneiro de 1979. Subtitulada “Suplemento Gallego”, coordinouna Miguel Vázquez Valiño e contou coa colaboración de Manuel Oreste, Antón Crestar, Juan Gallego, Carlos Zubillaga, Antón Breogán, Eduardo Iglesias, Xosé Mª Monterroso e Carlos Casares. Incluíu artigos sobre a cultura e a literatura galega, ademais de referencias a autores como Castelao, Rosalía de Castro, Alfredo Brañas, Eduardo Pondal, Vicente Risco, Suárez Picallo e Xosé Castro Chané. Inseriu tamén poesía de Curros Enríquez (“A campana de Anllóns”), Francisco Añón (“A Galicia”) e Ramón Cabanillas (“A rosa que sangra”), acompañada de textos literarios de Antón Villar Ponte, Manuel Murguía, Xoán V. Viqueira e Otero Pedrayo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en 1913 en Ferrol. Dirixida por Eladio Fernández Diéguez e Wenceslao Fernández Flórez, contaba cunha tiraxe de 500 exemplares.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Santiago de Compostela en xaneiro de 1814 e que cesou en marzo dese mesmo ano. Substituíu á Gazeta Marcial y Política de Santiago. De tendencia liberal, estaba dirixida por Xoán Bautista Caamiña. Imprimíase na Oficina del Diario General. Ofrecía información de carácter xeral e servía de instrumento difusor da lectura e da escrita.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida nos anos vinte do s XIX na Coruña. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Sebastián Iguereta.

PERSOEIRO

Novelista, poeta e etnógrafo brasileiro. Estudiou humanidades e dereito en Europa e morreu nun naufraxio. A súa obra caracterízase por integrar elementos de inspiración indíxena. O seu poemario, Primeiros cantos (1846) é a primeira obra importante do romanticismo brasileiro. Ademais, publicou Segundos cantos (1848), Últimos cantos (1851), dramas teatrais e traballos etnográficos, históricos e lingüísticos.

PERSOEIRO

Pintor brasileiro. En 1920 trasladouse a Rio de Janeiro, onde coñeceu os modernistas (1925-1927) e realizou a súa primeira exposición individual (1928). As súas primeiras obras mostraron un surrealismo de carácter erótico. Trala Primeira Guerra Mundial evolucionou cara á xeometrización, onde resaltou a relación entre ciencia e arte. En 1948 realizou en Recife un dos primeiros murais abstractos de América do Sur. Retornou á figuración nos anos setenta.

PERSOEIRO

Xesuíta, arquitecto e piloto portugués. Ingresou na Compañía de Xesús en 1562. Mestre de obras da igrexa de São Roque de Lisboa, en 1577 trasladouse a Brasil onde foi mestre responsable das obras dos colexios xesuítas. Introduciu o estilo xesuítico de planta de salón, entre outras, na igrexa de Olinda, convertida en catedral de Salvador de Baía, e nos colexios de Baía e Rio de Janeiro. Exerceu tamén como piloto particular do provincial da orde.

PERSOEIRO

Arquitecto. Licenciado na Escola Superior de Belas-Artes de Lisboa (1977), foi profesor na Universidade Técnica de Lisboa (1985-1996), na Universidade do Porto (1997), na Universidade Autónoma de Lisboa (1998) e na Facoltá di Architettura do Politecnico di Milano (1999). Traballou con Egas José Vieira, con quen fundou o estudo Contemporânea (1990). Entre as súas obras destacan a nova sede da Associação Portuguesa de Arquitectos no antigo edificio do Banhos de São Paulo (Lisboa, 1991), o Pavilhão de Portugal na Expo’92 (Sevilla, 1989-1992) e a Porta Sul da Expo’98 (Lisboa, 1998). En 1999 recibiu, xunto con Vieira, o Prémio AICA/Ministério da Cultura (Arquitectura) polo conxunto da súa obra.

GALICIA

Tipógrafo. Redactor xefe da revista Galicia en Madrid, colaborou asiduamente na prensa galega da época. Entre outras obras, publicou La historia y sus héroes (1929), Los precursores de la libertad. Don Juan Díaz Porlier (1932), Los trovadores gallegos Macías y Rodríguez del Padrón (Premio da Real Academia Galega, 1944) e Influencia de Martínez Salazar sobre la cultura gallega (Premio da Real Academia Galega, 1946).

PERSOEIRO

Crítico literario e xornalista. Coñecido co pseudónimo de Alone, estudiou no seminario de Santiago e posteriormente no Instituto Comercial de Santiago e na Escuela Dental. Colaborador en numerosas revistas e xornais da época (La Unión, El Mercurio, Selecta, Corre-Vuela, El Diario Ilustrado e Zig-Zag), fixo unha grande achega á historia da literatura chilena cos seus estudios. Publicou, entre outras obras, La sombra inquieta (1916) e Memorialistas chilenos (1960). Foi membro da Academia Chilena de la Lengua, da Academia Chilena de la Historia e doutor honoris causa pola Universidad de Chile. Recibiu o Premio Nacional de Literatura en 1959.

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra caracterízase polo ton moralizante e polo coidadoso desenvolvemento da acción. Da súa produción destacan, El sobre en blanco (Premio Fastenrath, 1918), Un beneficio (1920), Pilar Guerra (1920) e El vuelo de la dicha (1921).

PERSOEIRO

Pintor. Formouse en Madrid nos obradoiros de D. Vázquez Díaz. Integrouse no movemento vangardista madrileño e relacionouse, entre outros, con B. Palencia, M. Mallo e A. Sánchez. En 1929 viaxou a París onde coñeceu o cubismo. A súa obra mostra unha influencia de Braque e Matisse. Cultivou a paisaxe castelá e os bodegóns, cun predominio dos tons terra nas súas primeiras obras e cun achegamento á abstracción nas últimas. Destacan as súas obras Tierras (1962), Pueblo (1974), Tierra Azul (1982) e Mancha negra (1987). Recibiu o Premio Nacional de Pintura (1958) e o Premio Nacional de Artes Plásticas (1980). Doou o seu legado á Fundación Díaz Caneja de Palencia.