"An" (Contén)

1. 1. Carreira, dignidade e atribución de almirante.

   2. Territorio onde un almirante exerce as súas funcións.

2. Organismo ou consello superior que nalgúns estados exerce altas funcións consultivas, executivas e en ocasións de Alta Xustiza en tarefas relacionadas coa mariña. Algún, como o británico, chegou a acadar unha grande importancia. Na España borbónica, a primeira comisión ou órgano consultivo do almirantado foi creada o 21 de xuño do 1737, e durou ata o 1748 cando foi substituída pola Dirección Xeral da Armada. Dende 1908 as súas funcións correspóndenlle ao Estado Maior Central e á Xunta Superior da Armada. A súa misión xudicial é levada a cabo polo Consello Superior de Xustiza Militar.

3. convenio de almirantado

4. dereito de almirantado

ILLAS

Grupo de illas ao NL de Nova Guinea, que forma parte do arquipélago de Bismarck (2.072 km2). Manus é a illa máis grande e ten como principal centro de poboación Lorengau. Os habitantes son do grupo melanesio. Descubertas por Le Maire e por Willem Schouten en 1616, foron ocupadas sucesivamente polos alemáns, xaponeses e norteamericanos (entre 1885 e 1944). No 1945 foron reintegradas na confederación australiana e actualmente forman parte do territorio de Nova Guinea, de fideicomiso australiano.

1. Oficial que ostenta o cargo supremo de toda a armada dunha nación. Oficial xeral da mariña de guerra. Actualmente, na Mariña de Guerra Española, o de Almirante é o grao de Oficial Xeneral, inferior ao de Capitán Xeneral da Armada e superior ao de Vicealmirante. É equivalente ao de Tenente Xeneral do Exército de Terra.

2. O título de Almirante encóntrase por primeira vez en Sicilia no s XI; usado polos xenoveses, foi xeneralizado na mariña europea durante o s XIII. Na Coroa de Aragón, o cargo de Almirante foi instituído no 1230 por Xaime I o Conquistador; nas de Castela e León, no 1248 ou 1254 por Fernando III, e tiña ao seu cargo a flota real castelá e era tamén chamado Adiantado Maior do Mar. O Almirante era o responsable da dirección da guerra marítima e estende a súa xurisdición sobre os barcos, portos e estaleiros dependentes da Armada Real. En Castela, controlaba tamén os concellos das vilas obrigados a prestar servizo militar naval.

3. Almirante do Mar

4. almirante de pesca

5. barco almirante

6. Na Idade Media, caudillo, capitán.

7. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘faciana’.

CIDADES

Cidade do partido de Gran Buenos Aires, na provincia de Bos Aires, Arxentina, ao S da capital (449.105 h [1991]).

PERSOEIRO

Escultor castelán. Documentado entre o 1486 e o 1527, foi coñecido tamén co nome de Mestre Sebastián. Pertenceu á escola toledana de transición entre o Gótico e o Renacemento. Autor do claustro da Catedral de Segovia.

PERSOEIRO

Vicealmirante neerlandés. Durante a Guerra da Liga de Augsburgo (1689-1697) comandou as escuadras aliadas contra a francesa, que derrotou na Hague (1692).

PERSOEIRO

Político mexicano. Foi ministro en diversas ocasións representando ao Partido Federalista ata que no 1850 formou parte do Partido Conservador. Dende o 1856 foi Embaixador en Londres e París. Volveu ao seu país no 1862, onde se proclamou Xefe Supremo da nación; mentres se agardaba a chegada de Maximiliano (1864) foi membro da Rexencia.

GALICIA

Catedrático de Historia Contemporánea da Universidade de Valladolid. É autor de La prensa vallisoletana durante el siglo XIX: 1808-1894 (1977); coordinou diferentes obras colectivas, entre as que cómpre salientar, Historia del Mundo Contemporáneo (1981), Valladolid en el siglo XIX (1985), Historia de Castilla y León. Liberalismo y caciquismo (s XIX) (1986), Castilla y León: Geografía. Historia. Arte. Lengua. Literatura. Cultura. Tradiciones (1987); participou en numerosos congresos, tanto de temática galega -“Rosalía e Castela/Castela e Rosalía” (1986), “El pensamiento de Castelao por contraste” (1986)- como de política europea actual. É director da Revista de Investigaciones Históricas e membro da Real Academia de la Historia, da Fundación Internacional Rei Alfonso Enriques, do Centro de Estudios Históricos de la Masonería Española e do Instituto Universitario Ortega y Gasset. Así mesmo, é vogal da Sección Española...

PERSOEIRO

Economista. Licenciado en Dereito e Ciencias Económicas pola Universidade de Deusto. Ingresou no PSOE en 1974. Deputado socialista dende 1977. Sendo Ministro de Traballo realizou a primeira reforma da Seguridade Social e como Ministro de Administracións Públicas promoveu un modelo estable de financiación das Comunidades Autónomas. Foi presidente e portavoz do grupo socialista (1994-1996) e dende o 34° Congreso do PSOE (1997) é secretario xeral do partido.

GALICIA

Membro fundador do grupo teatral A Farándula. Desenvolveu a súa carreira profesional no eido do deseño escenográfico e do figurinismo, colaborando con moi diversos grupos entre os que destacan Tranvía Teatro, Teatro do Malbarate, Teatro do Adro, A Factoría, Máscara Producións ou Uvegá Teatro. Entre os seus traballos, que salientan polo sintetismo e o uso imaxinativo dos recursos, cómpre subliñar Nau de Amores (1995), realización do Centro Dramático Galego, ou Amor de Don Perlimplín con Belisa no xardín (1998), produción de Teatro do Atlántico. Nesta última compañía traballa tamén como actor no espectáculo Xoana (1985).

PERSOEIRO

Avogado e escritor. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago. Foi inspector técnico-fiscal do Estado en Vigo. Tamén foi presidente do Real Club Naútico de Vigo, vicepresidente do Cine-Club Vigo e delegado do Estado na Zona Franca. Obtivo a Medalla de Ouro da Cidade de Vigo o 27 de marzo do 1987. Publicou as novelas Iris y el viento (1954) e La boca tapada con agua (1956). Ademais destas dúas obras coas que chegaría a finalista do premio Fastenrath da Real Academia Española na súa edición do 1958, escribiu moitos traballos e deu numerosas conferencias sobre temas literarios, cinematográficos e fiscais.

GALICIA

Escultor. Desenvolveu a súa actividade como retablista na diócese de Tui e realizou as trazas do retablo maior de Santo Adrián de Meder (Salvaterra).

GALICIA

Mestre de arquitectura e escultura. No ano 1720 contratou dous retablos para os altares laterais da igrexa de San Mamede de Zamáns (Vigo) así como outros dous para os muros da nave do templo. Realizou o retablo relicario da capela de San Telmo da Catedral de Tui (1735).

PERSOEIRO

Cabaleiro galego que xunto con Diego de Lemos e Pedro Osorio dirixiu a campaña dos irmandiños durante a Segunda Guerra Irmandiña. Segundo Amor Meilán na súa obra Biografías gallegas, pertencía á familia dos Lanzós de Vilalba. Semella que Alonso de Lanzós tiña xurada a destrución da Casa de Andrade; Vasco de Aponte mantén que recibía, como outros cabaleiros do tempo, soldo dela. Segundo Martínez Sueiro, o mesmo Rei Enrique IV deulle azos ao principio da loita irmandiña, cando o movemento recibía apoio rexio. Loitou dende Lugo ata Ferrol e Pontedeume, sobre todo nos estados dos Andrade, tomando a capital, Pontedeume, onde conseguiu alistar moitos dos vasalos de Andrade nas súas hostes. Sorprendido pola chegada dos exércitos señoriais, encabezados por Fernán Pérez de Andrade e Gómez Pérez das Mariñas, fortificouse no Castro de Gundián e enviou emisarios a Diego de Lemos contando co seu auxilio para resistir. Cando á mañá seguinte os sitiadores se dispoñían novamente a asaltar o castro,...