"GR" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 3341.

  • GALICIA

    Poeta, irmán de Bieito Xerome Feijoo. Seguiu a carreira militar. Autor de varias composicións, no cancioneiro Sagradas flores del Parnaso (1723) recóllese un poema en galego da súa autoría.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Ilustrado. Vinculeiro dunha familia fidalga, despois de realizar os estudios básicos e de gramática -con toda probabilidade en Allariz-, renunciou ao morgado da súa casa e en 1690 ingresou no mosteiro beneditino de San Xián de Samos, onde permaneceu dous anos. Tomou os hábitos en 1692. Residiu en Salamanca (1695-1698), para a realización dos seus estudios universitarios, e en Eslonza (León), e nos mosteiros de Lérez e Poio, onde exerceu como mestre de artes e teoloxía. En 1709 trasladouse ao colexio de San Vicente de Oviedo, onde permaneceu ata a súa morte. Doutor en Teoloxía pola Universidad de Oviedo, ocupou as cátedras de San Tomé e de Vésperas, e obtivo tamén a de Prima (1737-1739). Foi mestre xeral da orde beneditina (1724) e abade de San Vicente en dúas ocasións. Renunciou aos cargos de abade dos conventos de Samos e de San Martín (Madrid) en 1725 e, ao ano seguinte, a un bispado en América. En 1739 retirouse do ensino e dedicouse dende entón a escribir. Gozou da protección da súa...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Poeta, irmán de Bieito Xerome Feijoo. Autor de dúas glosas, unha en castelán e outra en galego.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Escritor. Licenciado en Medicina (1837), exerceu en Allariz e posteriormente en Baiona. Colaborador de El Eco de Galicia, escribiu obras en prosa e o poema “Á boa memoria de Azara” (1851).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Filólogo. Profesor de galego na Universidade Popular de Vigo, coordinou, entre outros, o Dicionario da lingua galega (3 vol, 1986) e Dicionario práctico da lingua galega (1986); dirixiu o Dicionario Cumio da lingua galega (primeiro dicionario da lingua galega en soporte CD-ROM, 1999); e da súa autoría son, entre outros, o Dicionario práctico galego-castelán/castelán-galego (1988), Iniciación ao galego (1993), As normas ortográficas e morfolóxicas da lingua galega “actualización, complemento e desviación”   (2001) e Exercicios de lingua galega “ortografía, gramática, léxico e desviacions”   (2001).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Teorema que establece que a ecuación xn+yn=zn, onde n é un número enteiro maior que 2, non ten solución enteira distinta da x=y=z=0. P. S. de Fermat afirmou que localizara unha demostración lendo un libro de Diofanto, pero esta demostración nunca se atopou. Por iso, tamén se denomina conxectura de Fermat.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Escritor. Autor de artigos sobre historia política moderna e as súas relacións co pensamento e a literatura. Entre outras obras, publicou Vida y obra de Ángel Ganivet (1925), En torno al 98 (1948) e Historia política de la España contemporánea (1956). Foi membro da Academia Española e da Academia de la Historia.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Militar. Fiel á causa isabelina, participou na Guerra de Granada, onde, ademais de destacar como soldado no sitio de Tájara e na conquista de Illora (1486), encabezou as negociacións para a rendición do monarca nazarí (1492). Como pago polos seus servicios, os Reis Católicos nomeárono encomendeiro da orde de Santiago e señor de Órgiva, e cedéronlle as rendas sobre a produción da seda granadina. En 1497 foi enviado a Italia, onde se enfrontou aos exércitos franceses que invadiran o Reino de Nápoles. En 1500 volveu a Italia para levar á práctica os acordos da repartición do Reino de Nápoles asinados no Tratado de Chambord-Granada. Tralas derrotas das tropas francesas en Cerignola (1503) e Gaeta (1504), consolidou o dominio aragonés en Nápoles e obtivo o título de vicerrei do Reino de Nápoles (1505-1507). Introduciu unha nova concepción militar baseada na reorganización da infantería en coronelías e no emprego táctico da artillería.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Pintor, escritor e músico. Comezou a súa formación en Santiago de Compostela, onde asistiu a clases de solfexo na Escola de Artes e Oficios e estudou violín co mestre Manuel Valverde. Co seu irmán Mario fundou a revista SIR (Sociedad Infantil Revolucionaria), da que saíron tres números. En 1928 recibiu unha bolsa da Deputación da Coruña e trasladouse a Madrid para continuar os seus estudios de violín na Escuela Superior de Música do Real Conservatorio, centro que tivo que abandonar no derradeiro curso por mor da ruína do seu pai. En Madrid asistiu aos parladoiros político-literarios de La Granja del Henar, do Café Negresco ou El Molinero, e, en 1933, incorporouse ao grupo político que dirixían Juan Andrade e Andrés Nin, que deu lugar á Oposición de Izquierda. No eido literario colaborou nas revistas Nueva España e Leviatán, e como crítico musical en PAN (Poetas Artistas Navegantes). Ao final do servizo militar e trala Revolución de Asturias, foi condenado...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Pintor. Comezou a súa formación artística en Santiago de Compostela da man de Camilo Díaz Baliño. Con 13 anos fundou co seu irmán Eugenio a revista SIR (Sociedad Infantil Revolucionaria) na que colaboraban, entre outros, C. Maside, L. Seoane e F. Rolán. En 1928 realizou as súas primeiras mostras individuais na Sala Liste de Santiago de Compostela e na Sala Turismo de Pontevedra e anos despois participou na Exposición Rexional Permanente de Santiago. En 1931 trasladouse a Madrid coa súa familia, onde recibiu clases de pintura da man de Federico Rivas na Universidad Popular e onde asistiu aos parladoiros de La Granja del Henar, o Café Madrid e o café do Hotel Gran Vía, xunto co seu irmán e outros intelectuais galegos. Foi un dos integrantes do grupo de arte e teatro Avance e participou nunha exposición no Ateneo con R. Alberti e A. Rodríguez Luna. Traballou nas oficinas do mercado central de Madrid e colaborou no Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) e na revista Comunismo....

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Director musical e compositor. Realizou estudios musicais no Real Conservatorio de Música de Madrid e en 1963 ingresou no corpo de directores de bandas de música civís. Posteriormente, trasladouse a Suíza, onde residiu quince anos, e alí dirixiu a Harmonie Ste. Cecile d’Orbe, Unión Instrumental de Payerne e a Harmonie Municipale de Monthey. Foi profesor cantonal de música para cursos de perfeccionamento no cantón de Vaud, profesor nas escolas de música de Moudon e Payerne e do Conservatorio de Friburgo. Dirixiu concertos en Tübingen, Múnic, Stuttgart, Dijon, Nîmes, Baune, Basilea, Alstatten, etc. Dende o seu regreso a España (1979) ata o seu nomeamento como director da Banda Municipal de Música da Coruña, foi director titular da Banda Municipal de Música de Lugo. Conta con varias gravacións discográficas, é autor do himno Ville de Payerne e das súas composicións destaca A Freixa, A ruliña, Panxoliña, Saúdo e O cantar do vento. Director...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Lingüista. Doutorouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela (1983). Catedrática de Lingüística Xeral na mesma universidade, centra a súa investigación na lingüística aplicada na vertente de trastornos na comunicación, na lingüística actual na esfera de fundamentos e correntes para o estudo das linguas e na historiografía da lingüística. Publicou varios artigos en revistas especializadas e libros no campo da epistemoloxía da lingüística, da lingüística xeral e da lingüística aplicada: La investigación lingüística desde la filosofía de la ciencia (A propósito de la lingüística chomskiana) (1986), Las categorías gramaticales (morfológicas) en español (1993) e Introdución a la Lingüística. Dimensiones del lenguaje y vías para su estudo (1999).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Escultor. Suponse que foi fillo do entallador Gregorio Fernández quen traballou no retablo de San Martiño de Noia en 1562. A súa formación comezou probablemente nos obradoiros ourensáns da órbita de Juan de Juni, pero a comezos do s XVII trasladouse a Valladolid, onde se formou no obradoiro de Francisco Rincón e está documentado como escultor independente en 1605. En Valladolid recibiu tamén a influencia de Pompeo Leoni e dos escultores clasicistas da corte. Na súa evolución artística distínguense tres etapas: unha de formación ata 1616, caracterizada polo manierismo herdado dos seus mestres; a madurez, ata 1623, baseada no naturalismo; e a derradeira ou da plenitude barroca con actitudes máis dramáticas e dinámicas. As súas obras caracterízanse polo verismo, manifestado no tratamento da anatomía e das encarnacións, que adoitan ser mates, e no emprego de elementos postizos como ollos de cristal. Fronte á plasticidade dos corpos, as vestimentas aparecen acartonadas polo...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Historiador, arquiveiro e político. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid, trasladouse a Pontevedra en 1931, onde exerceu como arquiveiro da Deputación e da delegación de facenda e como bibliotecario da Escola Naval de Marín, onde ordenou os fondos que chegaron desde a Escola de San Fernando de Cádiz, da Biblioteca Pública de Pontevedra e da Biblioteca Municipal de Vigo. Foi profesor de ensino medio, vogal da Comisión Provincial de Monumentos e secretario do padroado provincial de formación profesional. Foi concelleiro e desde 1943 tenente de alcalde de Pontevedra. En 1954 trasladouse a Madrid e foi secretario da oficina de Asuntos Generales del Servicio Nacional de Lectura, xefe do Servicio de Intercambio Bibliográfico da Biblioteca Nacional e xefe do Servicio da Oficina del Cambio Internacional de Publicaciones. Participou na creación do Centro Provincial Coordinador de Bibliotecas, grazas ao cal se puxeron as bases para a creación das bibliotecas municipais de Vigo e da Estrada....

    VER O DETALLE DO TERMO
  • (? - León 1065) Conde (1029-1035) e rei de Castela (1035-1065) e de León (1037-1065), fillo de Sancho III de Navarra e Maior de Castela. Designado polo seu pai como conde de Castela, tomou o título de rei trala súa morte. Casou en 1032 con Sancha de León, usufrutuaria dos territorios do Reino de León durante a minoría de idade do seu irmán Vermudo III. As rivalidades fronteirizas entre Castela e León enfrontárono con Vermudo III de León e, trala morte deste no val de Tamarón (1037), puido anexionar os territorios leoneses, o que provocou un descontento xeneralizado e a sublevación da nobreza galega. En xuño de 1038 foi unxido como rei de León e de Galicia e imperator na igrexa de Santa María de León, recoñecido como tal polos seus irmáns, os reis de Navarra e Aragón. Os conflitos fronteirizos con Navarra enfrontárono nunha nova guerra con García Sánchez de Navarra e, trala súa vitoria na Batalla de Atapuerca (1054), puido situar a fronteira castelá en Castro...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Fernando II.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Fernando III.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Palas de Rei baixo a advocación de san Martiño.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Pintor. En 1749 ingresou como alumno na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde foi discípulo de Filipe de Castro, Corrado Guiaquinto e Antón Rafael Mengs. Durante a súa estancia académica recibiu numerosos galardóns: en 1760 o segundo premio de terceira clase, en 1763 o primeiro premio de segunda clase, e en 1766 o terceiro premio de primeira clase. Comezou tamén o seu enfrontamento con Francisco de Goya que culminou en 1804 cando obtivo o posto de director xeral da Academia. Previamente, foi nomeado académico de mérito (1781) e tenente director de pintura (1788) e pintor de cámara. Cultivou a temática relixiosa e o retrato. A súa obra evolucionou dende os postulados rococós aos neoclásicos, derivados das ensinanzas de Mengs e que introduciu na pintura galega, aínda que a maioría das súas obras as produciu na Corte. En Galicia consérvanse A declaración de guerra a Inglaterra, a copia do Cristo de San Plácido de Velázquez; os retratos de Frei Mauro Villaroel,...

    VER O DETALLE DO TERMO