"RC" (Contén)

1. Realizar ou facer actuar algo, como unha acción, unha influencia, un poder ou unha forza, sobre unha persoa ou cousa.

2. Realizar os deberes a as accións propias dunha profesión, oficio ou cargo.

1. Acción de exercer.

2. 1. Traballo ou práctica que ten por obxectivo a adquisición, o desenvolvemento ou a conservación dunha determinada facultade ou actitude.

   2. Cada unha das probas que se fan en certos exames.

   3. Traballo intelectual que serve de práctica das regras ou dos coñecementos dados nunha lección ou nunha clase.

3. Conxunto organizado de movementos corporais racionalmente concibidos e dispostos para conseguir un desenvolvemento muscular ou un bo estado físico.

4. 1. Período legal dun presuposto de ingresos e gastos.

   2. Período de tempo, que xeralmente coincide cun ano natural, en que se fracciona a actividade económica dunha empresa coa intención de valorala a efectos económicos e contables e de medir os resultados.

5. Conxunto de actividades relixiosas encamiñadas a obter unha mellora espiritual. O nome procede do libro de santo Ignacio de Loiola, Ejercicios Espirituales (1548). A sexta Congregación Xeral da Compañía de Xesús (1608) fíxoos obrigatorios para todos os xesuítas. Os exercicios ignacianos prolónganse durante un mes.

1. 1. Poñer en práctica algo.

   2. Desempeñar un cargo ou oficio.

   3. Facer uso dun dereito.

2. 1. Facer que alguén aprenda algo por medio de ensinanzas prácticas e teóricas.

   2. Someter algo de forma reiterada a exercicios para estimular a súa actividade.

3. Adquirir práctica ou destreza en algo a través da reiteración de exercicios.

1. 1. Conxunto das forzas armadas dun Estado. Pódese enfocar a historia do exército dende un punto de vista técnico, referido ao armamento, á arte da guerra (estratexia, táctica, batallas), ás relacións entre a organización militar e a organización social, á influencia do exército no Estado (militarismo, pretorianismo, servizo militar, guerra), ou ben dende a súa influencia na historia xeral. De feito, a historia dun exército confúndese normalmente coa do Estado correspondente. En xeral, non hai exército que non dependa dun Estado ou soberano, nin Estado ou soberano que non posúa un exército, porque a existencia das forzas armadas é condición de toda soberanía; o grao de cohesión dun Estado ofréceo a idea do grao de control que ten sobre as propias forzas armadas. Na historia institucional dos exércitos non hai unha evolución lineal continua (agás en materia de armamento), senón flutuacións entre tendencias que se suceden ao longo dos séculos. Dende as épocas que os exércitos se pagaron con terras...

   2. Cada unha das dúas ou tres organizacións que compoñen as forzas armadas dun Estado. A división máis empregada é a que comprende o exército de terra, o exército do aire e a armada, que é como se denominan as forzas navais.

   3. Exército de terra.

   4. Unidade superior do exército de terra, a máis completa táctica e loxisticamente, e que se compón de distintos corpos do exército como divisións, brigadas intendentes e diversas unidades de armas e de servicios.

2. Conxunto das tropas reunidas para o combate.

3. Gran multitude de persoas animais ou cousas, especialmente cando están reunidos para lograr un fin determinado.

1. Crego que recibiu a orde do exorcistado.

2. Persoa que exorciza. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Cónsul no 360 a C e no 356 a C, foi derrotado na Primeira Guerra Etrusca (359 a C-351 a C). Elixido de novo cónsul no 354 a C, conseguiu o triunfo sobre os hérnicos, os faliscos, os tarquinios e os tiburcios. Ditador no 351 a C, opúxose á elección dos plebeos para o consulado.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Elixido cónsul no 245 a C, foi nomeado ditador no 216 a C coa misión de cubrir as vacantes que se produciran entre os senadores despois da derrota de Cannas. Introduciu no Senado os maxistrados curuis, os edís e os tribunos da plebe.

GALICIA

Prehistoriador e arqueólogo. Catedrático de Prehistoria da Universidade de Santiago de Compostela (2000), especializouse no estudo do fenómeno megalítico desde que defendeu en 1990 a súa tese de doutoramento sobre Estudio de los ajuares líticos de las sepulturas megalíticas del NO: Galicia y el N de Portugal (1991). Colaborou, entre outras publicacións, en Brigantium, Gallaecia, Arqueohistórica e BAR International Series. Das súas obras destacan Megalitismo de la Península Ibérica. Tipología y secuencia de los materiales líticos (1992) e Arqueoloxía da morte na Península Ibérica, desde as orixes ata o medievo (1995).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Membro fundador das Irmandades da Fala da Coruña, colaborou en La Voz de Galicia e A Nosa Terra. É autor de numerosos poemas (“A un poeta enxebre”) e da Guía-Indicador de La Coruña y de Galicia para 1890-91 (1890).