"RM" (Contén)

1. Ferramenta que utilizan os carpinteiros e que é semellante ao escoupro, pero cunha folla máis longa e menos grosa.

2. Peza do arado que abre a terra.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, Arxentina. Está situada á beira do río Paraguay, na fronteira meridional do Paraguay (148.074 h [1991]). A súa industria baséase nos derivados da agricultura e é o único centro industrial da provincia. Foi fundada o 8 de abril de 1879 por Luis Jorge Fontana como nova capital da provincia de Chaco tralo establecemento da nova fronteira co Paraguay. Do seu patrimonio cultural destacan a casa de goberno (s XIX) e as reservas naturais que existen ao redor da vila.

PERSOEIRO

Escritor, tradutor e director teatral. Licenciado en letras. Fundou o Teatro Independente Catalán e o grupo teatral Gil Vicente. Viviu en Alemaña algún tempo. Introduciu no teatro catalán as correntes teatrais doutros países. Xunto con Artur Quintana publicou unha antoloxía alemá de loita chamada A la paret, escrit amb guix (Na parede, escrito con xeso, 1967). Escribiu textos teóricos como Per una acció teatral (Por unha acción teatral, 1971). Comezou a súa obra poética Albes breus a les mans (Amenceres breves nos mansos, 1973) e Llibre de meditacions (Libro de meditacións, 1973). En 1980 recompilou a súa obra poética en Si tot és dintre (Se todo está dentro). Anos máis tarde publicou os poemarios Semblança (Semellanza, 1986), Per Puck (Para Puck, 1992) e Al llarg de tota una impaciència (Ó longo de toda unha impaciencia, 1994). En 1988 recibiu o Premio Nacional de Teatro e en 1994 o Premio Nacional de Tradución.

PERSOEIRO

Papa (891-896) e bispo de Porto (864). Foi enviado como legado xunto ao monarca búlgaro Boris I polo Papa Nicolao I (866) e serviu como mediador entre o Rei Lotario e a súa esposa (867). Excomungado por Xoán VIII (876), Marino I rehabilitouno no 883. Dende o papado enfrontouse co arcebispo de Colonia e cos partidarios de Focio en Constantinopla. Sufriu os ataques de Guido de Spoleto (892) e pediulle axuda a Arnulfo, rei de Xermania, que o derrotou no 894. En agradecemento coroou a Arnulfo emperador (896). Trala súa morte un grupo de nobres partidarios de Guido desenterraron o seu cadáver e xulgárono (897) no denominado Synodus ad cadaver.

GALICIA

Escritora e profesora de Ensino Secundario. Presentou o seu libro Carmen, Carmela, Carmiña ao Premio Planeta en 1994. En marzo de 2001, a Audiencia Provincial de Barcelona admitiu a trámite a súa querela interposta contra o premio Nobel Camilo J. Cela a quen acusaba de plaxiar a súa obra en La Cruz de San Andrés, gañadora do Premio Planeta de 1994.

GALICIA

Pintora. Formouse con Dolores Díaz Baliño. Pintou ao óleo e á augaforte fundamentalmente paisaxes, caracterizadas pola pincelada ancha e fluída. Realizou exposicións en París, Londres, Madrid, Barcelona, A Coruña e Vigo, entre outras cidades.

GALICIA

Pintora. Formouse na Coruña, Madrid, Londres e París. As súas paisaxes, ao óleo ou á augaforte, caracterízanse pola mancha firme, o debuxo e un cromatismo baseados nos azuis intensos, brancos, vermellos, terras e ocres. Realizou exposicións en diversas cidades españolas, Lisboa e México D. F.

GALICIA

Xornalista. Estudiou náutica en Cádiz e xornalismo en Caracas, a onde emigrara en 1949. Colaborou en Radio de Puerto Cabello, no xornal El Carabobeño e foi xefe de redacción de La República. Posteriormente, exerceu como xefe de prensa dos ministerios de Minas e de Fomento. Obtivo o Premio Nacional de Periodismo (1956) e a medalla de ouro ao traballo, concedida polo goberno venezolano de Rafael Caldera.

1. 1. Forma establecida ou convencional para expresar ou realizar algo.

   2. Expresión que se debe pronunciar para que ocorra algo determinado.

2. 1. Forma establecida ou usual para redactar un documento. Baséase na utilización de frases feitas, para seren máis precisos e evitaren os erros. Coñécense diferentes fórmulas, entre outras, as visigóticas (615-620), as carolinxias (s VIII) e da chancelería papal (s XII). Coa influencia do dereito romano de Xustiniano, xurdiron novas fómulas substitutivas. Esta práctica constituíu a ars ditandi. Non obstante , o abuso das fórmulas produciu un recargamento do documento, a repetición de conceptos e un estancamento do dereito.

   2. fórmula notarial

      Esquema empregado polos notarios como base de redacción dun documento. Posteriormente chamáronse tamén formularios.

3. Forma ou medio de solucionar un problema.

4. 1. Relación ou lista dos compoñentes de algo.

   2. Prescrición que lle fai o médico ao enfermo sobre os medicamentos que debe tomar e a forma de administralos.

   3. ...

1. Expresar ou expoñer algo a través da linguaxe oral ou escrita, especialmente de maneira clara ou precisa.

2. Expresar algo nunha fórmula.

1. Relativo ou pertencente á fórmula.

2. 1. Conxunto de fórmulas.

   2. Libro ou escrito que contén as fórmulas que se deben utilizar para a petición, expedición ou execución de algo.

3. Papel impreso que se utiliza como modelo para algúns trámites burocráticos, no que hai que cubrir algúns datos ou contestar algunhas preguntas.

4. Recompilacións de documentos dos que se eliminaron os datos individuais para que sirvan de modelo para a redacción doutros do mesmo tipo. Malia que non se conservan, existen evidencias da súa existencia no antigo Exipto e no Alto Imperio Romano. Entre os máis antigos, destacan os da chancelería do Vaticano (s VII) e os empregados polo monxe Marculfo na chancelería carolinxia. A partir do s XI xeneralizouse o seu emprego en Italia, dende onde se estendeu por Europa. O exemplo máis antigo localizado en España é un formulario visigodo do s VII. Durante a Baixa Idade Media os formularios notariais sufriron a influencia do dereito romano.

1. Importancia excesiva das fórmulas para resolver ou tramitar calquera asunto.

2. Actitude da persoa que tende a utilizar fórmulas ou convencionalismos nas relacións sociais.

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista inglés. Estudiou na Manchester University e na Yale University. En 1963 formou o grupo Team 4 Architects, xunto coa súa esposa Wendy A. Foster que disolveu en 1967. Dirixiu o estudo internacional de arquitectura Foster and Partners. Empregou diferentes materiais e inclinouse polas superficies curvas. Entre as súas obras destacan o Hongkong and Shanghai Banking Corporation (Hong Kong, 1986), a terminal do aeroporto de Essex (1991), o aeroporto de Hong Kong en Chek Lap Nok (1998), o novo Reichstag de Berlín (1999) e a praza interior do British Museum (2000). No eido do urbanismo realizou a ordenación da Exposición Universal de Lisboa de 1998. En España realizou a torre de comunicacións de Collserola (Barcelona, 1988-1995) e o metro de Bilbao (1988-1995), do que destacan as bocas. Proxectou a Plataforma de Comunicación do Monte Pedroso en Santiago de Compostela, aínda non realizada. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Pritzker (1999) e o título de lord.