"AN" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio do territorio de Bizkaia, Euskadi (23.613 h [1996]). Pertence á aglomeración de Bilbao e a súa economía baséase principalmente na industria, sobre todo a metalurxia e a química. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa gótica de Santa María, a torre renacentista dos Martiartu, os casaríos e as casas-torres dos ss XVII e XVIII.

1. Relativo ou pertencente a Erasmo de Rotterdam.

2. Forma de pronuncia do grego clásico (etacismo), defendida por Erasmo de Rotterdam fronte ao itacismo, promovido por Johannes Reuchlin, que coincide substancialmente coa pronuncia bizantina ou neogrega. Erasmo de Rotterdam, nun opúsculo titulado Dialogus de recta latini graecique sermonis pronuntiatione (1510), defendeu a pronuncia que aínda se emprega no ensino do grego clásico, fóra de Grecia: a pronuncia da letra η como [e] e a pronuncia, sen crase, dos ditongos.

PERSOEIRO

Político. Foi secretario de Carlos I e, como notario maior, autorizou a súa renuncia en Flandres en favor de Filipe II (1555). Foi secretario dos consellos de Indias e da Inquisición con Filipe II.

PERSOEIRO

Político turco. Enxeñeiro e profesor universitario, entrou na vida pública en 1971, cando fundou o Partido da Orde Nacional, ilegalizado en 1971. Despois do exilio en Suíza, creou o Partido Islámico de Salvación Nacional e formou parte do goberno de coalición de Demirel en 1979, deposto polo golpe militar de 1980. En 1982 fundou o Refah Partisi (Partido do Benestar), de tendencia islamista, co que gañou as eleccións de 1996, e converteuse en xefe do goberno de coalición co Doğru Yol Partisi de Tansu Çiller. En xuño de 1997 dimitiu como primeiro ministro. En xaneiro de 1998, o Tribunal Constitucional de Turquía inhabilitouno por un período de cinco anos, acusado de atentar contra a laicidade do Estado turco. Perdeu o seu escano de deputado e a súa formación, o Refah, foi ilegalizada. No ano 2000, foi condenado a un ano de prisión por un discurso político que o Tribunal Constitucional considerou incitador ao odio relixioso e étnico.

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Centrou as súas investigacións nas relacións entre a lóxica e a psicoloxía. Considérase como un dos primeiros neokantianos. Entre as súas obras destacan Über Inhalt und Geltung des Kausalgesetzes (Sobre o coñecido e o valor da lei causal, 1905) e Erkennen und Verstehen (Coñecer e comprender, 1921).

PERSOEIRO

Dramaturgo. Escribiu escenas breves para pequenos teatros e colaborou como dramaturgo co Teatro de Arte de Moscova, con Eugeni Vajtangov e con Vsevolod Meyerhold. Da súa produción destaca Mandat (O mandato, 1925), Samonbicja (O suicidio, 1928), prohibida pola censura pero representada en Europa e América nos anos sesenta e setenta, e Zasedanie o smeche (Sesión sobre o río, 1938). Entre 1933 e 1940 estivo deportado en Siberia, e a partir de entón orientou a súa carreira á adaptación de clásicos, á elaboración de guións para cine e á escrita de textos para rapaces.

PERSOEIRO

Arquitecto alemán. Viaxou por Italia, onde coñeceu a Winckelmann e Clérisseau, Países Baixos e Inglaterra. As súas obras son clasicistas e mostran a influencia do palladianismo inglés. Destacan, entre outras, o castelo de Wörlitz (1769-1783) e os destruídos Schlosstheatre (1777) e Schloss Georgium (1780?) de Dessau. Foi membro honorario da Academia de Berlín dende 1786.

CAPITAIS

Capital de Armenia, na marxe esquerda do río Razdan (1.248.700 h [1995]). É un importante centro agrícola (horta e viña) e cultural. Tamén é un destacado núcleo industrial, principalmente na fabricación de produtos químicos, maquinaria, caucho e o sector téxtil. Fundada no s I, foi residencia dos reis persas desde o s XVI. En 1582 ocupárona os turcos e en 1603 os persas recuperárona. Cedida a Rusia polo Tratado de Turmançay (1828), recoñeceuse como capital da República Soviética de Armenia en 1920. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa Katoghike do s XIII, a fortaleza de Erebouni e o centro da cidade, reconstruído nas décadas dos anos vinte e trinta seguindo os modelos da arquitectura comunista e coa utilización de pedra de orixe volcánica.

GALICIA

Político e economista. Doutor en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de economía aplicada na Universidade de Santiago (1987-1991) e na Universidade da Coruña, da que foi catedrático (1992-1999) e decano (1993-1999); e profesor na Escola de Traballo Social de Galicia (1976-1994). Doutorouse coa tese La coordinación de la política monetaria española ante la integración (económica) de la Europa Occidental. Levou a cabo outras actividades académicas como coordinador da UNED no Centro Asociado de Pontevedra, director do curso de posgrao de Dirección e Xestión de Cooperativas e Pequenas e Medianas Empresas na Universidade da Coruña, presidente do Comité Científico da Asociación Científica de Economía e Dirección da Empresa da Coruña e coordinador científico do Instituto de Estudios Económicos de Galicia Pedro Barrié de la Maza. Pertenceu á Asociación para a Integración en Europa, ao consello asesor da revista do Consello Galego de Economistas,...