"Az" (Contén)

1. Dar a entender a alguén a intención de lle facer mal.

2. Poñer en perigo algo ou alguén.

3. Anunciar a alguén un perigo, un castigo, etc, se fai isto ou aquilo.

4. Dar mostras de estar a piques de suceder unha cousa negativa, desagradable, perigosa.

5. 1. Iniciar un xogador un movemento de ataque coa finalidade de desorientar o adversario.

   2. No xogo do xadrez, situar unha peza ou peón en posición de matar a unha peza ou peón do contrincante.

 Profesor emérito de estudos hispánicos na Brown University e doutor en Leis. Foi director de estudos graduados no Departament of Hispanic Estudies (Brown University), director do Centro de Estudios Latinoamericanos (Brown University), presidente da Asociación internacional de Valleinclanistas, vicepresidente da Asociación Internacional de Hispanistas, directivo do Instituto Internacional de Literatura Iberoamericana e directivo da Asociación Internacional de Estudos Galegos. Obtivo a Orde de don Quijote da Sociedad Nacional Hispánica. Escribiu numerosos traballos e varias edicións sobre aspectos da literatura colonial e da literatura moderna hispánica, desde o s XVI ao XX, entre eles Gabriel Lobo Lasso de la Vega. Mexicana (1970), Estudios sobre el teatro antiguo hispánico y otros ensayos (1971), Homenaje a Juan López-Morillas. De Cadalso a Unamuno: ensayos sobre literatura e historia intelectual...

1. Colocar unha mordaza a alguén.

2. Evitar que se poida expresar ou falar libremente.

1. Epidemia de pouca importancia que se espalla nunha localidade como, por exemplo, a gripe.

2. Costume ou vicio social que se pon de moda nunha época determinada.

PERSOEIRO

Aínda que de orixe non galega, desenvolveu en Galicia a maior parte da súa actividade profesional no eido da zootecnia dende a primeira década do s XX ata os anos corenta. Publicou a memoria La mejora de la ganadería (1920), presentada polo Servicio Agronómico Provincial de Pontevedra ao Comité de mellora pecuaria constituído pola Deputación de Pontevedra, coa que colaborou en programas de mellora gandeira. Realizou un traballo máis completo sobre a mellora xenética na obra Sobre la mejora del ganado bovino (1927). Centrou a súa atención en programas de mellora de gando porcino, pondo en práctica unha nova fórmula levada a cabo pola Misión Biolóxica de Galicia, coa que colaborou mentres estivo en Pontevedra e á que apoiou dende o Ministerio.

1. Utensilio agrícola formado por un mango longo e delgado, cruzado nun dos seus extremos por unha travesa, en forma de peite, armada de dentes de madeira ou ferro, que serve para xuntar ou recoller palla, herba, estrume e broza.

2. Aparello de marisqueo que consiste nun mango cilíndrico de madeira, dunha lonxitude aproximada de 1 metro, rematado nunha peza rectangular de madeira, chamada cota, e cunha lonxitude de 30 centímetros; da cota saen os dentes de ferro, dunha lonxitude aproximada de 12 centímetros. Actualmente, os angazos máis comúns son os que teñen a cota e os dentes feitos nunha soa peza de ferro. A forma de traballar con este tipo de angazo é a pé, en zonas de praia de escasa profundidade e fondos areosos; rastréxase tirando cara a atrás polo mango, para provocar a saída á superficie do marisco. Aínda que fundamentalmente se emprega para capturar berberechos, tamén se utiliza para limpar as praias e viveiros dos restos de cunchas e algas. Os angazos de dentes máis longos empréganse para a captura da ameixa. O angazo foi considerado no século XIX como un dos aparellos de arrastre máis...

GALICIA

Poeta e xornalista. Membro do grupo coñecido como Os Precursores. Figura destacada do Rexurdimento cultural galego do s XIX, deixou unha obra moi popular. Cursou estudios no Seminario de Santiago e posteriormente licenciouse en Xurisprudencia na Universidade Compostelá. O final tráxico do Alzamento Provincialista do 1846, no que toma parte, obrígano a marchar a Lisboa. Na capital lusa compón o poema titulado Hymno dos povos, o que lle vale a expulsión de Portugal. Viaxou por Francia e Italia, transcorrendo a maior parte da súa vida fóra de Galicia, afastamento que fai da súa terra un tema recorrente na súa produción en galego. Co seu poema “A Galicia”, composición exaltadora da identidade nacional galega, acada un accésit nos Xogos Florais da Coruña do 1861, sendo logo publicado en El Álbum de la Caridad, volume compilatorio de todos os poemas premiados. Coa súa composición “Recordos da infancia” forma parte do grupo escollido de voces presentes no Mosaico de vates...

GALICIA

Poetisa. Irmá do poeta Francisco Añón, foi un bo exemplo da simbiose entre a muller rural galega do s XIX e a literatura popular. Carente de formación académica, estaba especialmente dotada para a versificación. Consérvanse só dous poemas da súa certa autoría recollidos por Lisardo R. Barreiro na súa obra titulada Esbozos y siluetas de un viaje por Galicia (1889), concretamente unha composición inspirada na visita de Afonso XII a Compostela titulada “Al Rey don Alfonso XII” e unha elexía á morte do seu irmán.