"BS" (Contén)

Órgano situado na cabeza das serpes que lles permite procesar e recoñer olores.

(Kaliningrad 1834 - Berna 1913) Médico alemán. Formulou claramente unha concepción etiopatolóxica da medicina na súa obra Allgemeine Pathologie (1887-1889), onde presentou as enfermidades infecciosas como o resultado dunha loita entre dous seres vivos: o microbio e a célula. Descubridor do bacilo da difteria, foi considerado un dos fundadores da bacterioloxía médica, xunto con Pasteur e Koch.

Xénero de bacterias Gram-negativas, sen motilidade, da familia das enterobacteriáceas, con cepas que viven sobre o solo e a auga, aínda que se atopan tamén como parasitos e patóxenos de animais e do home. Son capsuladas e teñen forma de bastóns convexos. Destaca pneumoiae, que produce pneumonía e infeccións do tracto urinario humano.

Conxunto de reaccións que se producen de maneira cíclica e que teñen como finalidade a degradación de elementos dicarbonados (acetilcoenzima A) que transforman en CO2, con aproveitamento da súa enerxía redutora mediante cadeas respiratorias para levar a cabo a fosforilación oxidativa. A constitución especial deste ciclo permite a interconversión de glícidos, de lípidos e de restos de prótidos, segundo sexan as necesidades do organismo en cada momento. O rendemento enerxético do ciclo pode ser resumido (por mol de acetilcoenzima A) en tres NADH2, unha flavoproteína H2 e un GTP. En total, fórmanse uns 12 moles de ATP por cada mol de acetil-CoA. As outras saídas e entradas do ciclo son, fundamentalmente, o papel do ácido α-cetoglutárico e o ácido succínico como punto final do metabolismo de aminoácidos, o sucinil-CoA como orixe da síntese de porfirinas, a vía do ácido glioxílico e a carboxilación do ácido pirúvico para o enzima málico, que produce ácido...

(Lansing, Iowa 1918) Bioquímico estadounidense. Desenvolveu o seu labor investigador na Universidade de Seattle. En 1992, xunto con E. H. Fischer, recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus traballos sobre a fosforilación como mecanismo regulador da actividade celular.

(Hildesheim, Baixa Saxonia 1900 - Oxford 1981) Bioquímico. Estudiou medicina, bioloxía e química nas universidades de Göttingen, Friburgo, Múnic e Berlín, onde traballou con Otto Wasburg. Tamén descubriu a importancia dos ácidos tricarboxílicos (cítrico, isocítrico, aconítico) na respiración aeróbica. Profesor en Cambridge, Sheffield e Oxford, os seus estudios sobre o metabolismo intermediario (ciclo do ácido cítrico ou ciclo de Krebs) valéronlle o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1953, compartido con F. A. Lipmann.

(Leoben, Estiria 1876 - Berlín 1947) Xeógrafo e cartógrafo austríaco. Publicou Die nördlichen Alpen zwischen Enns, Traisen und Mürz (Os Alpes suízos setentrionais de Enns, Traisen e Mürz, 1900), Ländderkunde von Deutschland (Xeografía de Alemaña, 1931) e Vergleichende Länderkunde (Xeografía comparada, 1951).

Observatorio da Universidade de Berkeley (California), situado en Mount Hamilton, a 1.238 m de altura. Inicialmente dispuxo dun telescopio refractor de 36 pulgadas, financiado por J. Lick, en 1895 construíuse outro reflector, das mesmas dimensións e, en 1959, instalouse o terceiro de 120 pulgadas, tamén reflector.

(Bruxelas 10.1.1480 - Malines 1.12.1530) Duquesa de Savoia, filla do Emperador Maximiliano I e de María I de Borgoña. A política de alianza castelá e antifrancesa do seu pai levouna a casar co príncipe Xoán, fillo dos Reis Católicos, o 3 de abril de 1497. Enviuvou ese mesmo ano e en 1501 casou co duque Filiberto II de Savoia. Foi rexente dos Países Baixos durante a minoría de idade do seu sobriño, o Emperador Carlos V (1506-1515), e despois gobernadora (1518-1530). Desenvolveu unha política anglófila ao defender a burguesía vencellada á industria téxtil inglesa. Cando, trala Batalla de Pavia, os ingleses e os franceses se reconciliaron, quixo salvar a súa política anglófila buscando un entendemento entre Carlos V e os franceses mediante a Paz de Cambrai (1529).

María Cristina de Austria.

Observatorio astronómico situado preto de París. Foi fundado en 1876 como unha sección do observatorio de París especializada en astrofísica. Os seus campos de traballo son a detección de cometas e a observación dos planetas e do Sol.

Museo de arte abstracta fundado polos pintores Fernando Zóbel, Gerardo Rueda e Gustavo Torner en 1966, con sede nas casas colgadas de Cuenca. Os fondos iniciais, propiedade de Fernando Zóbel, constituían o mellor exemplo de arte abstracta española das décadas de 1950 e 1960. Desde 1980, converteuse en propiedade e responsabilidade da Fundación Juan March de Madrid, que contribuíu coa incorporación de novas obras. En 1987 recibiron as obras da colección Amos Cahan. Conta cunha biblioteca e coa edición de obra gráfica.

National Bureau of Standards.

Fórmula latina que se escribe de acordo co dereito canónico, nos libros e noutras publicacións que requiren licenza da autoría eclesiástica. A expresión completa é nihil obstat quominus imprimatur, ‘non hai impedimento para que sexa impreso’.