"CIO" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 4772.

  • Acción e efecto de conglutinar ou conglutinarse.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción de congratular ou congratularse.

    2. Expresión de felicitación. OBS: Xeralmente, utilízase en plural.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de congregar ou congregarse.

      1. Asociación de fieis, con votos ou sen eles, que se reúnen baixo unha advocación relixiosa, para o exercicio da piedade e con finalidades apostólicas.

      2. congregación mariana

        Asociación de cregos e laicos que ten por finalidade promover a fe cristiá mediante a espiritualidade litúrxica, a piedade mariana, o sentido da Igrexa, os exercicios de santo Ignacio e as actividades apostólicas. As congregacións marianas xurdiron en 1560 no Colexio Romano dos xesuítas, e Gregorio XIII erixiunas canonicamente en 1584. No 1968 iniciouse outro período coa aprobación dos novos estatutos, inspirados no Concilio Vaticano II, que permitiron cambiar o nome tradicional polo de comunidades de vida cristiá.

      1. Comunidade reunida para o culto nas igrexas da Reforma.

      2. Comunidade local de crentes, sobre todo o estamento laical que a forma.

    2. Unión de diversos mosteiros que dependen dun único superior, pero que conservan a súa independencia.

    3. Compañía de relixiosos ou relixiosas que soamente fan votos sinxelos; estes poden ser perpetuos ou temporais.

    4. Cada unha das comisións ordinarias, integradas na curia romana, que asisten o Papa no goberno da Igrexa, con potestade administrativa na súa competencia. Sisto V (1588) foi o primeiro en estruturar o corpo das congregacións. Dende 1988 existen novas congregacións: para a doutrina da fe, para as Igrexas orientais, para o culto divino e a disciplina dos sacramentos, para as causas dos santos, para os bispos, para a evanxelización dos pobos, para o clero, para as institucións de vida consagrada e as sociedades de vida apostólica, e para os seminarios e institutos de estudios. Así mesmo, establecéronse doce consellos pontificios (para os laicos, para a unidade dos cristiáns, etc), tres tribunais (penitenciaría apostólica, sinatura apostólica e rota romana) e tres oficinas (cámara apostólica, administración do patrimonio de sé apostólica e prefectura dos asuntos económicos da Santa Sé).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Congregación italiana pertencente á regra de santo Agostiño que peregrinou no s XIII a Santiago de Compostela e que fundou un hospital para peregrinos en Sarria.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Congregación fundada en Vic por Antón María Claret i Clarà en 1849. Os misioneiros claretianos dedicáronse primeiramente á predicación popular en Catalunya, pero axiña abrangueron outras ocupacións. A aprobación civil da congregación tivo lugar en 1859 e a aprobación pontificia no ano seguinte. Destinada ao ensino cristián, as súas casas distribúense entre once países de América, Europa, África e Asia. En 1855, o propio Antón María Claret e Antònia París i Riera fundaron en Santiago de Cuba o Instituto Apostólico de María Inmaculada para o ensino. O claretiano Lluís Pujol i Tordera fundou en 1951 en Vic o Instituto Secular Misioneiros da institución claretiana coa finalidade de exercer o apostolado en parroquias obreiras e zonas descristianizadas.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Asociación fundada en Bos Aires en 1790 por emigrantes galegos. Entre os seus fins está a celebración do día do apóstolo Santiago. Houbo outras sociedades semellantes en Madrid, México e La Habana.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Congregación de monxes beneditinos creada trala fundación do mosteiro de San Benito de Valladolid en 1390, baixo a protección de Xoán I. Agrupou os mosteiros e abadías beneditinas en Galicia e Castela e León baixo a autoridade dun superior xeral, elixido durante o Capítulo da orde, feito que marcou o comezo dunha etapa de esplendor do monacato nestes territorios. Os mosteiros galegos, cos seus correspondentes priorados, incorporáronse á congregación entre 1493, data na que se adheriu San Martiño Pinario, e 1547, na que se incorporou San Xoán de Poio.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Relativo ou pertencente á congregación.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Sistema protestante de organización eclesiástica que presenta a Igrexa local coma un corpo autónomo de crentes independentes, rexido polas Escrituras, e que ten a Cristo como única cabeza (é dicir, sen unha autoridade sinodal ou episcopal). Xurdiu en Inglaterra no s XVI entre os puritanos, como protesta contra o sistema presbiteriano e anglicano. Robert Browne e Joan Robinson foron os seus principais dirixentes, e contaron coa colaboración de Cromwell e Milton. As igrexas congregacionalistas agrupáronse no Consello Congregacionalista Internacional, que en 1970 se fusionou coa Alianza Reformada Mundial.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao congregacionalismo.

    2. Partidario do congregacionalismo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Asemblea celebrada en Ferrol o 1 de maio de 1915, promovida polo Ateneo Sindicalista Obrero. As ideas de fraternidade universal, enraizadas no anarcosindicalismo, alentaron a realización dunha xuntanza de carácter internacional coa intención de evitar a extensión da Primeira Guerra Mundial e de pór os medios para finalizar coa contenda. Invitáronse a todas as federacións sindicais españolas e as figuras máis relevantes do anarquismo europeo. Non obstante , as presións das nacións belixerantes impediron a asistencia de, entre outros, Enrico Malatesta, Sebastián Faure, e do secretario da Unione Sindicale Italiana Armando Borghi. Aconselláronlle tamén ao goberno de Eduardo Dato que prohibise a celebración de sesións, detivese os delegados e deportase os participantes estranxeiros. As xuntanzas efectuáronse na clandestinidade. No transcurso dos debates, que posibilitaron a revitalización da Confederación Nacional del Trabajo (CNT) en todo o Estado, destacaron Constancio Romeo, mestre racionalista...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Movemento político sudafricano fundado en 1912 coa finalidade de abolir o apartheid e que se transformou en partido político a partir de 1994. Xurdiu da Native Education Association fundada na Cidade do Cabo en 1892. Posteriormente, transformouse no Native National Congress (Bloemfontein, 1912). O seu primeiro presidente foi o clérigo zulú Mafukuzela, coñecido como J. Dube. Entre os seus líderes figuran Albert Luthuli, presidente en 1952, Oliver Tambo, Nelson Mandela e Thabo Mbeki. En 1959 escindiuse a ala situada máis á esquerda baixo o nome de Pan-Africanist Congress. Ilegalizado entre 1960 e 1990, propugnou a loita armada mentres a maioría dos seus líderes foron encarcerados ou marcharon ao exilio. En 1987 iniciou a vía do diálogo co goberno e asinou o 6 de agosto de 1990 os Acordos de Pretoria nos que renunciou á loita armada. O seu presidente, Oliver Tambo, regresou do exilio e, en xullo de 1991, cedeulle a presidencia a Mandela. Principiado o proceso de abolición do apartheid...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Partido político indio fundado en 1885 denominado tamén Partido do Congreso. De orientación socialista e democrática, foi partidario da non-aliñación. En 1905 solicitou o swaraj (‘autogoberno’) e ata 1920 desenvolveu unha política de oposición leal ao dominio británico. Dende ese mesmo ano, liderado polo mahatma Gandhi, tivo como obxectivo obter a purna swaraj (‘completa independencia’) por medio de campañas non violentas de desobediencia civil. Trala obtención da independencia en 1947, converteuse, con pequenas interrupcións, no partido maioritario do Parlamento ata 1989. Entre 1929 e 1959 o presidente do partido foi Jawaharlal Prasad Nehru, primeiro ministro da India (1947-1964) e un dos líderes da Conferencia de Bandung e do Movemento dos Países Non-Aliñados. Sucedeuno como primeiro ministro Lal Bahadur Shastri (1964-1966). En 1969 produciuse unha primeira escisión coa creación do Indian National Congress Organization (O, Organización do Congreso Nacional...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Extirpación dunha porción de tecido en forma de cono. Practícase, especialmente, no colo uterino cando se constata que na súa espesura hai un tecido anómalo.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de conmemorar.

    2. Cerimonia ou acto solemne co que se conmemora algún feito ou a algún personaxe célebre.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción de conmensurar.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Fractura ou esmagadura dun óso que produce diversos fragmentos, xeralmente de pequeno volume.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Sentimento de pena polo mal doutra persoa.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de poñer en movemento ou axitar algunha cousa que estaba asentada.

    2. Perturbación violenta do ánimo.

    3. Trastorno de orixe traumática das funcións celulares dun órgano, xeralmente con repercusións noutros órganos afastados ou pegados a el, sen lesión anatómica. A conmoción cerebral aparece nos traumatismos craniais e caracterízase por unha perda máis ou menos prolongada da consciencia, seguida dunha fase de excitación. Tamén se fala de conmoción torácica, laberíntica, medular e retinal, correspondentes a traumatismos do tórax, do órgano do oído, da medula espiñal ou do ollo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Causar conmoción.

    VER O DETALLE DO TERMO