"AN" (Contén)

1. de fanar.

2. Que perdeu ou ten mutilada unha parte do corpo, como unha orella, rabo, corno ou dente.

1. 1. Aparello de luz empregado a bordo das embarcacións, que recibe diversos nomes segundo o lugar ou uso ao que se destine, como fanal de popa, fanal de sinais, etc.

   2. Farol de grandes dimensións que levaban as embarcacións na popa como sinal de dignidade ou insignia de mando.

2. Campá de vidro coa que se resgarda algo.

1. Mutilar unha parte do corpo dunha persoa ou animal.

2. Quitar a parte superior ou a punta a algunha cousa.

1. Relativo ou pertencente ao barrio de Fanar ou aos seus habitantes.

2. Habitante de Fanar.

3. Aplícase á aristocracia grega que habitaba o barrio de Fanar e que, grazas á súa habilidade comercial, tivo unha posición privilexiada dentro do Imperio Otomano, chegando a ocupar algúns dos seus membros cargos importantes nos distintos gobernos turcos, ata a Guerra de Independencia grega (1821). Trala caída do Imperio Otomano convertéronse na elite intelectual de Istambul.

1. Aplícase á persoa ou organización exaltada e intolerante que defende con paixón e vehemencia unha doutrina ou a unha persoa.

2. Aplícase á persoa ou colectivo que sente fonda admiración por algo ou por alguén.

3. 1. Denominación que recibían na antiga Roma os iluminados que frecuentaban os templos e caían nun delirio sagrado.

   2. Sacerdotes dalgunhas relixións mistéricas da antiga Roma ou da deusa Belona.

1. Provocar que alguén se converta en fanático de algo ou alguén.

2. olverse fanático de algo ou alguén.

PERSOEIRO

Escultor. Colaborou con Pietro da Cortona na realización de esculturas e relevos que decoraban as súas igrexas, entre outras, en Santa Maria in Via Lata. G. L. Bernini encargoulle a realización do Angelo del Volto Santo (Anxo do rostro santo, 1668-1669), da ponte Sant’Angelo de Roma. O seu irmán Giacomo Antonio Fancelli (Roma 1619-1671) foi tamén escultor e colaborou con Bernini, entre outras obras, na decoración da basílica de San Pedro do Vaticano.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse no obradoiro de Donatello e introduciu o estilo renacentista en Castela e Andalucía, onde se trasladou para montar o sepulcro do cardeal Diego Hurtado de Mendoza da catedral de Sevilla que realizara en Xénova entre 1508 e 1510. Das súas obras destacan os sepulcros do príncipe Xoán en Santo Tomás de Ávila (1513) e dos Reis Católicos na capela Real de Granada, labrado en Xénova en 1517 e instalado en 1522. Para a mesma capela encargáronlle os sepulcros de Filipe o Fermoso e de Xoana a Tola pero non chegou a realizalos.

1. Asunto enleado e difícil.

2. Cousa de pouca importancia.