"CIO" (Contén)

1. Acción e efecto de conmutar.

2. Operación que consiste en establecer as conexións individuais entre as vías de transmisión ou os circuítos de comunicación entrantes e saíntes, co fin de establecer a comunicación desexada entre dous puntos. Pódese facer mediante elementos electromecánicos, como os relés, ou mediante dispositivos semicondutores.

3. Indulto parcial que altera a natureza do castigo a prol do reo, de xeito que se substitúe a pena por outra de menor gravidade.

4. 1. Modificación da configuración dun ou de diversos circuítos eléctricos mediante o establecemento ou a supresión de determinadas conexións. Os dispositivos ou elementos empregados para efectuala poden ser de tipos moi diversos segundo a forma en que está feita: por contactos mecánicos, de accionamento manual ou automático mediante relés, ou estaticamente mediante dispositivos electrónicos. A conmutación electrónica ten cada vez maior importancia a causa das vantaxes da conmutación estática.

   2. Conxunto de fenómenos que teñen lugar no inducido dunha máquina eléctrica, producidos pola inversión do sentido da corrente no momento en que unha bobina se pon en curtocircuíto no colector mediante as vasoiriñas. Esta inversión de corrente produce unha forza electromotriz inducida, chamada tensión de reactancia, que orixina efectos prexudiciais; para contrarrestala, dispóñense uns polos auxiliares ou de conmutación sobre a liña neutra que crean unha forza electromotriz. En máquinas pequenas recórrese á decalaxe das vasoiriñas.

5. Na glosemática, correlación sistemática entre o plano da expresión e o plano do contido a través das respectivas unidades formais. Se hai esta correlación, o cambio dunha unidade fonolóxica por outra producirá un cambio automático e sistemático no plano do contido; cada signo lingüístico colócase sistematicamente nun contexto determinado para averiguar qué signos poden ou non aparecer nel. Como método de análise lingüística recibe o nome de proba da conmutación e ten a finalidade de deducir o número e as características dos elementos fonemáticos de cada lingua. Así, por exemplo, en galego hai conmutación entre as magnitudes /s/ e /t/ no plano da expresión, xa que teñen a súa relación, no plano do contido, coas magnitudes mesa e meta. Denomínase invariante a magnitude que, ao variar nun plano, produce a variación no outro; a magnitude que non produce esa variación denomínase variante.

6. Figura retórica que consiste na inversión dos termos dunha proposición noutra inmediata, de maneira que esta forma contrasta coa precedente. De aí a diferencia de sentido que se establece entre as secuencias “traballar para vivir” e “vivir para traballar”.

7. 1. conmutación de bancos

      Capacidade para utilizar máis dun conxunto de chips de memoria en momentos diferentes, aínda que se lles dean as mesmas direccións. Permite equipar un ordenador con máis memoria que aquela coa que se equipou, almacenar algúns datos nun conxunto de chips que despois son conmutados e utilizar o outro conxunto de chips. Usouse para proporcionarlle ao PC de IBM máis de 640K de memoria. Emprégase tamén en tarxetas avanzadas de gráficos.

   2. ...

1. Acción e efecto de connotar.

2. Propiedade que teñen algúns termos para designar o seu obxecto propio, expresando algúns dos seus atributos. Na lóxica moderna, refírese ao conxunto de notas que designan un obxecto ou que constitúen un concepto.

3. Conxunto de significados adicionais, xuntamente coa denotación, que transmite unha palabra, dentro do sistema de valores do emisor e receptor. Así, por exemplo, a palabra vermello, denota ‘unha determinada cor’ e connota, é dicir, poden asociarse a esa palabra outros significados, como ‘perigo’ (un semáforo), ‘sangue’, ‘tendencia política’, ‘romanticismo’ (rosas) ou ‘paixón’.

4. Conxunto de valores subxectivos e secundarios que se engaden ao significado primario da denotación para intensificar a súa carga estilística e expresiva. Os tropos (metáfora, alegoría ou símbolo) son os recursos retóricos de maior valor connotativo, pola súa capacidade para xerar asociacións semánticas e contidos significativos novos. Acada a súa concentración máis alta nos textos poéticos.

1. Acción e efecto de consagrar ou consagrarse.

2. Momento da misa no que se recitan as fórmulas de institución da Eucaristía.

PERSOEIRO

Bispo. Ocupou unha sé episcopal en Galicia que despois se incluíu na iriense. Viviu nunhas illas próximas a Caldas de Reis. Atribúeselle unha gramática e o tratado non conservado De trinitate (Sobre a trindade) contra os priscilinistas.

1. Acción e efecto de conservar ou conservarse.

2. Técnica de preparación dos alimentos para evitar o seu proceso de descomposición e, asemade, manter o seu poder nutritivo. A maioría destas técnicas, sobre todo nos produtos vexetais, inclúen un proceso de branqueo para conseguir a destrución de enzimas. A eliminación da auga obtense mediante os procesos de deshidratación de alimentos. O tratamento térmico destrúe os enzimas e esteriliza os alimentos ou diminúe suficientemente a flora microbiana (esterilización e pasteurización). O mantemento do produto a temperaturas baixas provoca unha inhibición do crecemento microbiano e das reaccións enzimáticas (refrixeración e conxelación). A provocación de fermentacións dirixidas, leva o produto a unhas condicións que o manteñen estable (escabeche, conservas en vinagre, col fermentada e embutido). Un caso particular de fermentación selectiva é a salgadura, que consiste en provocar o desenvolvemento...

3. Operación que consiste en manter os obxectos artísticos no mellor estado posible, de xeito que se evite o seu deterioro e que prolonguen a súa existencia, ademais de non modificar as condicións estéticas e culturais nas que foron producidos. Pode abordarse dende unha dobre perspectiva: de xeito indirecto ou preventivo, é dicir, sen actuar directamente sobre o obxecto físico, indagando sobre el mesmo e sobre as condicións que o rodean, ou empregar o método da conservación directa, na que si se actúa sobre o obxecto a conservar. Nesta fase, a conservación está relacionada coa restauración, xa que en moitas ocasións conservar un obxecto ou evitar un maior deterioro implica un labor de recuperación das características perdidas ou deterioradas, pois, en xeral, os materiais empregados na súa creación non son resistentes ao paso do tempo.

4. Conxunto de medidas de xestión que buscan a compatibilidade entre a actividade humana e os recursos naturais, ademais da preservación e da restauración do medio ambiente.

5. Proceso ao que se somete un elemento de formigón armado durante as primeiras horas despois de ser enchido, e que consiste en manter o grao de humidade necesario para que se produza a solidificación. Adóitase regalo moi a miúdo con auga ou, cando as circunstancias de fabricación o permiten, consérvanse as pezas de formigón nunha atmosfera de vapor de auga con temperatura e humidade constantes.

6. Instinto que impulsa os seres vivos á loita pola supervivencia e que se manifesta especialmente en situacións de perigo.

7. Lei que expresa que o valor dunha magnitude física nun sistema físico permanece constante no tempo durante determinadas transformacións. Por unha banda, a existencia dunha lei de conservación dunha variable dinámica (como é a enerxía) permite que, ao analizar a evolución do sistema, se poidan rexeitar todas aquelas solucións que, aínda que son posibles porque satisfán a ecuación dinámica, non son compatibles coa conservación admitida; por outra banda, as leis de conservación das cargas xenéricas das partículas poñen de manifesto simetrías máis profundas que fan posible distinguir as diferentes interaccións polo feito de que violen ou non unha determinada conservación. A mecánica clásica fornece exemplos ilustrativos da primeira formulación. Nun sistema illado de partículas que interaccionan cunha forza conservativa, a suma das enerxías cinética e potencial de todas elas, coñecida como enerxía total do sistema, permanece constante no tempo, polo que se define como a conservación...

1. Relativo ou pertencente ao conservacionismo.

2. 1. Persoa ou colectivo que traballa a prol da conservación da natureza.

   2. Partidario do conservacionismo.

PUBLICACIÓNS

Publicación subtitulada “El perseguidor de toda infracción” que apareceu na Coruña o 30 de novembro de 1820. Impresa por Pascual Arza y Choza, saía todos os martes, xoves e domingos, aínda que tamén publicou algúns números extraordinarios. Era de tendencia liberal e encargábase de defender o réxime constitucional establecido. Contaba coa colaboración de Vicente Pardo Patiño.