"CIO" (Contén)

1. Acción de continuar.

2. Cousa coa que se continúa outra anterior.

1. 1. Acción e efecto de contraer ou contraerse.

   2. Diminución das dimensións transversais dun corpo sometido a un esforzo de deformación por tracción.

   3. Fase de flutuación económica caracterizada pola redución ou diminución dos prezos, lucros, produción, emprego, consumo e investimentos.

   4. contracción cardíaca

      Movemento das fibras musculares do corpo que fan que se contraia e que impulse o sangue cara ás diferentes portas do corazón. O impulso sanguíneo no tubo cardíaco embrionario efectúase a partir dos movementos peristálticos que se propagan regularmente a partir do seo venoso. Mentres progresa o desenvolvemento, diferéncianse os aneis musculares seo-atrial, atrio-ventricular e ventrículo-bulbar, dos que saen unha parte das fibras miocárdicas. Nos peixes, anfibios e réptiles non hai un sistema especializado condutor da contracción cardíaca. Só nos mamíferos hai unha separación real entre os músculos contractores e as fibras neuromusculares condutoras que constitúen o tecido nodal.

   5. contracción muscular

      Propiedade que teñen as fibras musculares de diminuír a lonxitude nunha das súas dimensións e aumentala nas outras. Pódense contraer mediante excitacións mecánicas, térmicas, químicas e eléctricas, pero, en condicións fisiolóxicas normais, o músculo excítase exclusivamente mediante o impulso nervioso. Existe unha contracción isométrica, cando o músculo debe vencer unha resistencia tan grande que non lle permite acurtarse, e unha contracción isotónica, cando o músculo pode acurtarse e realizar un traballo. O músculo estriado en repouso recibe normalmente estímulos nerviosos que o manteñen nun certo grao de contracción ou ton muscular. Gracias ao ATP, que actúa sobre a actomiosina das fibras musculares, e ao glicóxeno muscular, a enerxía química transfórmase en enerxía mecánica. A contracción muscular realízase tanto en condicións aeróbicas como anaeróbicas; neste último caso, o glicóxeno desdóbrase e fórmanse ácido pirúvico e ácido láctico.

   6. contracción uterina

      Contracción das fibras musculares do útero. Aparecen no transcurso da xestación, do parto e do puerperio. Mentres dura o embarazo son febles e indoloras. As que aparecen durante o parto teñen como obxectivo impulsar o feto e son involuntarias, intermitentes, rítmicas, totais, dolorosas e progresivas na súa duración e intensidade. Durante a contracción, o útero endurécese e o seu corpo vólvese cilíndrico. Logo da expulsión do feto aparecen contraccións que orixinan o desprendemento da placenta e a formación do globo uterino. Nos primeiros días do puerperio tamén se producen contraccións dolorosas e intermitentes do útero. A intensidade da contracción uterina caracterízase sempre por unha fase ascendente, unha culminación e unha fase descendente.

2. 1. Redución dun elemento lingüístico, a miúdo en combinación con outro elemento. Por exemplo, o ditongo latino [oe] deu lugar á vogal galega [e] (lat POENA > pena). En galego pódense citar, entre outras, as contraccións ó (a prep + o art) e co (con prep + o art); en catalán, l’home (le art + home subst); en castelán, del (de prep + el art); en inglés, I’m (I

   2. Palabra que resulta desta redución.

3. ...

1. Acción de contradicir ou contradicirse.

2. Relación entre palabras ou feitos que se contradín.

3. Oposición formal con alguén ou con algunha cousa.

4. Oposición absoluta entre dous termos.

5. Principio da lóxica aristotélica coñecido tamén como principio de non-contradición. Na tradición escolástica constituíu o primeiro principio ontolóxico: é imposible que unha cousa sexa e non sexa ao mesmo tempo e baixo o mesmo aspecto. Na lóxica moderna enténdese como o teorema do cálculo proposicional: non poden ser certos simultaneamente A e non A [~(A~A)]. A tradición do principio lóxico e metafísico, que parte da filosofía da inmutabilidade do ser de Parménides, foi constante ao longo da historia. Modernamente, tanto Hegel (no sentido idealista) coma Marx (no sentido materialista) constitúen a súa antítese e o punto de partida de diversas correntes de pensamento actuais.

1. Acción e efecto de contraindicar.

2. Circunstancia que impide a aplicación dun tratamento determinado.

1. Acción e efecto de contrapoñer ou contrapoñerse.

2. Relación entre cousas contrapostas.

3. Procedemento indirecto para efectuar a conversión dunha proposición particular negativa. Un exemplo sería: Algúns animais non son capaces de voar; algúns animais son incapaces de voar; logo algúns seres incapaces de voar son animais.

4. Oposición de tons de cor para conseguir unha diferenciación entre as figuras, os planos ou outros elementos compositivos dunha representación pitórica. Empregouse moito na pintura dos ss XVII e XVIII.

5. 1. Nunha representación heráldica, alteración dalgunha das características dunha peza, escudo ou figura, respecto das consideradas como simples ou primitivas, coa finalidade de crear cos elementos resultantes unha determinada oposición.

   2. contraposición de medias figuras

      Nunha partición dun campo, oposición obtida colocando cada unha das metades dunha figura desprazadas tanxencialmente respecto da liña do partido, o cortado, o trinchado ou o truncado, unha nunha partición e a outra na oposta (contrapartido, contracortado, contratrinchado e contratruncado).

   3. contraposición por desprazamento

      Oposición que resulta de desprazar lonxitudinalmente un dos dous perfís dunha peza. A finalidade é que resulten simetricamente opostos, se orixinariamente eran asimétricos (contraentado, contrafloronado, contraamosegado, contranubrado, contraondeado e contrapotenzado), ou viceversa (contraacanalado, contrabretesado, contraengrelado e contrademoucado).

   4. contraposición por desprazamento de esmaltes

      Nos forros heráldicos potenzados veiro e veirado, oposición das potenzas de igual esmalte ou das pezas de veiro, respectivamente, dúas a dúas, polas súas bases (contrapotenzado e contraveirado).

   5. contraposición por inversión

      Oposición que resulta de invertir a colocación de esmaltes (contraarmiños), de elementos (contraflordelisada, contrapalmado) ou do sentido de paso (contrapasante).

   6. ...

1. Relativo ou pertencente á contrarrevolución.

2. Que ou quen é partidario da contrarrevolución.

ENTRADA LARGA

Proceso de movemento desconcentrador de persoas e actividades económicas dende as áreas urbanas cara ás áreas rurais e dende as metrópoles e cidades cara ás vilas e aldeas.
Desenvolvemento conceptual
O concepto de contraurbanización xurdiu nos EE UU na década de 1970 para denominar un proceso contrario ao da urbanización tradicional: fronte á urbanización clásica definida por movementos centrípetos de poboación e fluxos económicos cara ás principais cidades e grandes áreas metropolitanas, apareceu un proceso de sentido contrario, de movementos centrífugos dende as grandes cidades cara a pequenos asentamentos urbanos e rurais. Representa unha inversión do sentido dos fluxos demográficos e económicos nos sistemas de asentamento dos países máis desenvolvidos, que a partir dela se verifican fundamentalmente en sentido descendente, dende os asentamentos de poboación de maior volume cara aos menores. Os fluxos de poboación urbana cara ás áreas rurais caracterízanse pola...