"car" (Contén)

1. Persoa que vende noces.

2. nogueira.

CIDADES

Cidade de Puerto Rico a 25 km de San Juan (177.806 h [1990]). Os cultivos son propiamente tropicais, como a cana de azucre e o tabaco, e constitúen a base do mercado. Tamén están desenvolvidas industrias de confección, quimicofarmacéuticas, metalúrxicas e de derivados da cana de azucre.

PERSOEIRO

Raíña de Inglaterra e neta de Xurxo III de Inglaterra. Casou no 1795 co príncipe de Gales que ao pouco tempo se separou dela e a expulsou da corte. Cando o seu marido accedeu ao trono, como Xurxo IV, rexeitouna como raíña mais ela regresou a Londres e foi recibida triunfalmente.

PERSOEIRO

Raíña de Inglaterra. Casou en 1705 con Xurxo Augusto, quen accedeu ao trono inglés como Xurxo II. Contribuíu á renovación da Igrexa Anglicana co nomeamento de bispos de tendencia liberal.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Comunidad Autónoma de Andalucía, na comarca de La Sierra (15.048 h [1996]). Está na vertente meridional de Sierra Morena e coincide cunha chaira entre as vertentes do río La Campana. É importante a actividade agrícola e gandeira pero predomina a industria alimentaria, a téxtil e a dos metais. Tradicionalmente foi lugar de explotación mineira (chumbo, prata). Fundouse durante a colonización de Sierra Morena, levada a cabo por Olavide (1767) en tempos de Carlos III.

ILLAS

Conxunto de illas e atois de Micronesia, no Océano Pacífico, de orixe coralina e volcánica. As principais illas son Ponape, Truk, Kosrae e Palacio. Descubriunas Toribio Alonso Salazar en 1526 e foron anexionadas á coroa castelá en 1686. En 1899 España vendeullas a Alemaña e permaneceron baixo o seu dominio ata 1914, ano en que foron anexionadas a Xapón. Despois da Segunda Guerra Mundial a ONU confiou a súa administración aos EE UU, en réxime de fideicomiso, dentro do grupo designado como Illas do Pacífico en Administración Fiduciaria.

1. Relativo ou pertencente ás illas Carolinas ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante das illas Carolinas.

1. Relativo ou pertencente a Carlomagno e á súa dinastía.

2. Relativo ou pertencente á época dos soberanos carolinxios.

3. Membro da dinastía carolinxia.

4. Familia franca que dominou a Galia, a Xermania occidental e a Italia do norte entre mediados do s VIII e finais do s IX. Os carolinxios, descendentes da familia austrasiana dos Pipínidas, orixinarios de Liexa, consolidáronse no cargo de mordomo de palacio dos reis merovinxios e acumularon máis poder ao frear a expansión musulmá e erixirse en renovadores do Imperio de Occidente, apoiados pola institución eclesiástica. O fillo ilexítimo de Pipino de Héristal, Carlos Martel (714-741), detivo os musulmáns en Poitiers no 732 e, desde o 737, gobernou sen a autoridade superior do soberano merovinxio. Con Pipino o Breve (751-768) produciuse o destronamento do último rei merovinxio (751) e Pipino, recoñecido pola nobreza e consagrado polo arcebispo Bonifacio (legado do Papa Zacarías), foi elixido rei de todos os francos. Trala morte do seu fillo Carlomán, a herdanza foi recollida integramente por Carlos que, convertido en Carlomagno (768-814), foi coroado emperador no Nadal do 800 polo...

5. Arte da corte imperial que floreceu principalmente entre os reinados de Carlomagno (morto no 814) e Carlos o Calvo (823-877). Caracterízase polo retorno ás formas clásicas, pola persistencia de temas merovinxios, pola adaptación de temas irlandeses e pola asimilación de ideas orixinarias de Bizancio e de Oriente chegadas polo norte de Italia. A arquitectura carolinxia introduciu as igrexas con pórtico e torres frontais como a de Corvey (885), as criptas situadas case ao mesmo nivel que a nave como a de Saint-Germain de Auxerre, os deambulatorios e os piares cruciformes que sosteñen a bóveda. Destacan a capela redonda de Aquisgrán e as basílicas de Saint-Denis (775), Fulda (819) e Centula (799). Non se conservan mostras da escultura monumental. Os capiteis empregados son corintios ou compostos, e os motivos decorativos forman entrelazados de orixe oriental ou irlandesa. O único ciclo completo de pinturas murais conservadas, con escenas do Antigo Testamento e do Novo...

6. ciclo carolinxio.

7. Tipo de escritura minúscula que caracterizou a reforma cultural do Imperio Carolinxio. A súa xénese foi o resultado dun longo proceso de estilización das escrituras que estaban en uso, proceso realizado polos copistas dos mosteiros situados entre o Rin e o Loire durante os ss VIII e IX. Co impulso da chancelería carolinxia, a nova letra espallouse durante o s IX por todo o Occidente. A época clásica da escritura carolinxia estendeuse desde a segunda metade do s IX ata a primeira metade do s X, período no que se empregou indistintamente para redactar libros e documentos. Posteriormente, sufriu o efecto de dous fenómenos paralelos: a transición cara ao gótico e a cursivización. A escritura xenuína recuperárona os humanistas, que lle deron o estilo que, con lixeiras variacións, chegou ata a actualidade.

1. Parte central da espiga do millo despois de quitarlle os grans.

2. Parte central das froitas que carecen de carabuña.

3. 1. Anaco de pan duro con codia.

   2. Parte superior da codia do pan.

   3. Bola de pan que se lles ofrecía aos rapaces e aos pobres nos convites mortuorios.

4. Casca que recobre algúns froitos.

5. Noz verde que aínda ten a casca de fóra.

6. Fariña grosa do millo para facer papas.

7. ulto que se forma na cabeza como consecuencia dun golpe.

8. ...

1. Casca esfarelada do gran moído e separada da fariña.

2. Parte da castaña que se pode comer.

3. Corazón da pataca ou parte que queda despois de lle sacar os anacos con ollos para sementar.

1. Ó lado da persoa ou cousa que se expresa. OBS: Tamén se utiliza a expresión ó carón de.

2. Tocando, ou case, a superficie que se expresa. OBS: Tamén se utiliza a expresión ó carón de.